Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη…. - Γίνε παιδί μου δήμαρχος….

Στις 7 Νοεμβρίου ο κόσμος θα κληθεί να επιλέξει τους «εκλεκτούς» στην «Καλλικρατική» αυτοδιοίκηση… Στην περίπτωση που χρειαστεί, θα ξαναπάει στις κάλπες και στις 14 Νοεμβρίου… Για την εκλογική αναμέτρηση της «δεύτερης Κυριακής»…

Το 50+1 κάνει πιο δύσκολη την εκλογή με τη μία, οπότε η προσφυγή σε επαναληπτικές εκλογές μεταξύ των πρώτων συνδυασμών είναι κάτι που πιθανόν θα συμβεί σε κάποιους Δήμους και Περιφέρειες…

Το ζήτημα είναι τι θα γίνει μετά και τις 14 Νοεμβρίου (όπου χρειαστεί) ή την 7η Νοεμβρίου, όπου δε χρειαστούν επαναληπτικές…

Οι εκλογές αυτές έχουν ένα σωρό νέα χαρακτηριστικά και… συμβολισμούς… Λίγες μέρες αργότερα θα γιορταστεί η επέτειος του Πολυτεχνείου… Του οποίου τα μηνύματα, όσο περνάει ο καιρός γίνονται όλο και πιο επίκαιρα…

Η «ειρωνεία» της Ιστορίας… Όσο περνάει ο καιρός τόσο μεγαλώνει και η απόσταση… Φυσιολογικά θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο… Φυσιολογικά οι κοινωνικές κατακτήσεις θα έπρεπε να σηματοδοτήσουν μια κάποια δικαίωση του αγώνα…

Όμως «ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία»… Και γράφει «τη δική του ιστορία»… Την ιστορία του «φερετζέ»… Αυτόν που φορέσανε κάθε είδους γιαλαντζί επαναστάτες και μαϊμού-δημοκράτες που το μόνο δημοκρατικό και επαναστατικό που ξέρουν είναι να αυξάνουν το τραπεζικό τους λογαριασμό και να αναδεικνύονται σε «ειδικούς» της ρεμούλας, της μίζας και του λαίκισμού…

Έχει δρόμο μπροστά της η κοινωνία… Το θέμα είναι αν θα μπορέσει να τον βαδίσει… Γιατί το περίφημο «τεστ κόπωσης» των τραπεζών, αυτή η απίστευτη «μηχανή πίεσης» σε βάρος της εθνικής οικονομίας, έχει σαφή στόχο και σκοπιμότητα: «Έλληνα, σκάσε και κολύμπα»!!!!

Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται απόμακρα κάτω από την ομπρέλα της παραλίας ή με το εισιτήριο στο χέρι, καθ’ οδό προς κάποιον προορισμό διακοπών… Σε τελευταία ανάλυση όλοι έχουμε δικαίωμα από λίγη ξεκούραση… Έστω κουτσουρεμένη, αγχωμένη, περιορισμένη… Όπως κουτσουρεμένα, αγχωμένα και περιορισμένα έχουν γίνει τα όνειρά μας…

Να τη βγάλουμε κι έχει ο Θεός…

Δυστυχώς ο Νοέμβριος δε θα έχει καμιά σχέση με τον Ιούλιο και τον Αύγουστο… Ξέρω, σου χαλάω τη διάθεση που στο λέω, αλλά το ξέρεις κι εσύ… Απλά δεν το σκέφτεσαι, δε θέλεις να το σκέφτεσαι… Έτσι κι αλλιώς και να το σκέφτεσαι, δεν αλλάζει κάτι…

Ας είναι καλά ο «κυρίαρχος λαός» που το μόνο στο οποίο του απέμεινε να κυριαρχεί είναι στις αντοχές του… Να αντέξει όσο μπορεί… Πόσο άραγε;

Το Νοέμβριο ο «κυρίαρχος λαός» θα κληθεί να αναδείξει τους εκλεκτούς του σε μια «αυτοδιοίκηση» που όλο και πιο λίγο μοιάζει με «αυτοδιοίκηση»… Κάτι άλλο είναι, αλλά προς το παρόν δεν προσδιορίζεται ακριβώς… Θα φανεί στον «λογαριασμό»…

Δυστυχώς και σ’ αυτή την περίπτωση ο «κυρίαρχος λαός» είχε την πολυτέλεια της «κυριαρχίας» του απλού θεατή… Ο κοινωνικός διάλογος και οι πλατιές διαβουλεύσεις περιορίστηκαν τεχνικά τερτίπια, συμφωνίες για «βιλαέτια» και «θριάμβους» κομματικής συνοχής και πειθαρχίας…

Στο ίδιο πλαίσιο αναπτύσσεται και η προετοιμασία για την εκλογική αναμέτρηση… Με τους ίδιους κανόνες, με τους ίδιους όρους και με αναζήτηση αυτού που, κάτω από άλλες συνθήκες θα έπρεπε να είναι το κυρίαρχο στοιχείο… Την παραγωγή πολιτικής μέσα από την κοινωνική συμμετοχή και παρέμβαση… Ψιλά γράμματα πλέον…

Όλα δείχνουν ότι αυτές οι εκλογές θα είναι η πιο απολίτικη πολιτική διαδικασία… Ή μάλλον, θα είναι ο θρίαμβος της «πολιτικής» όπως την έχουν καταντήσει… Διαπάλη μηχανισμών, εκβιαστικά διλλήματα και αποθέωση της σκοπιμότητας στο όνομα της εξουσίας και της καρέκλας…

Ήδη συμβαίνουν εκπληκτικά πράγματα… Ας μην πάμε μακριά… Ας μείνουμε «στα του οίκου μας»… Αυτού το διευρυμένου, «Καλικρατικού» οίκου… Ανάθεμά με αν μπήκε κανείς στον κόπο να κατανοήσει τη νέα πραγματικότητα….

Οι πιο διαβασμένοι φρόντισαν να κατατοπιστούν για τον τρόπο ανάδειξης των «ταγών»… Πόσα ψηφουδάκια χρειάζονται, πόσοι είναι «δικοί μας» και πως θα πλαισιωθούν οι συνδυασμοί με «προικοφόρους– σταυροφόρους» υποψήφιους… Να πάρουμε τις εκλογές και μετά, βλέπουμε…

Έτσι κι αλλιώς η ανάδειξη στο αξίωμα του υποψηφίου (διότι περί αξιώματος πρόκειται κι έτσι έπρεπε να είναι…) αποτελεί πλέον συστατικό στοιχείο αυτής της νεοπλασματικής κατάστασης που κάνει τα συνθήματα των γηπέδων να έχουν βαθύτερο πολιτικό περιεχόμενο….

Οι δύο κεντρικοί εκλογικοί σχηματισμοί για τη διεκδίκηση της Αρχής για το ένα τρίτο της έκτασης και τον μισό πληθυσμό της Ημαθίας, διαμορφώνονται με όλα τα χαρακτηριστικά των παραπάνω όρων…

Η «γαλάζια» παράταξη πέταξε το μπαλάκι στους «γκαλοπατζήδες» για να καταλάβει ποια είναι η καλύτερη επιλογή της… Ανοίγοντας έτσι τους ασκούς του Αιόλου, όχι μόνο στα, έτσι κι αλλιώς, διαταραγμένα εσωκομματικά της, αλλά και τις «κερκόπορτες» στους απανταχού «φερετζοφορεμένους»…

Από τον ίδιο του το ρόλο ως κόμμα και πολύ περισσότερο, όταν αυτό το κόμμα πριν από λιγότερο ένα χρόνο κυβερνούσε τη χώρα, οφείλει να βρίσκεται στην πρωτοπορία της κοινωνίας, οφείλει να γνωρίζει τις κοινωνικές συνιστώσες, οφείλει να διαθέτει όλη εκείνη τη γνώση και την ετοιμότητα για μια ξεκάθαρη και αποτελεσματική στάση, σε μια προαναγγελθείσα εκλογική διαδικασία…

Τα γκάλοπ, όσο θα μπορούσαν να επονομαστούν «καταγραφή της κοινής γνώμης», άλλο τόσο είναι ανάδειξη μιας ανεπίτρεπτης αμηχανίας…

Ένα κόμμα που θέλει να πείθει για την αξιοπιστία του, δεν καταφεύγει σε γκάλοπ  για να μάθει αυτά τα οποία όφειλε να γνωρίζει…

Εδώ όμως φαίνεται ότι δεν είναι άγνωστες μόνο οι κοινωνικές τάσεις, αλλά και άλλα ζητήματα, «τεχνικής φύσεως»… Δεν είναι μόνο το ερώτημα με τα κριτήρια επιλογής των υποψηφίων… Εδώ είχαμε υποψήφιο για το Δήμο τον οποίο είναι έτοιμος να τον ανακοινώσει επικεφαλής ψηφοδελτίου για την Περιφέρεια!!!

Είναι αυτό που λένε «δεν ξέρει η δεξιά τι ποιεί η αριστερά»… Βέβαια αυτό μπορεί να ερμηνευτεί «συμβολικά» με την έννοια ότι η «Δεξιά» δε θα μπορούσε να έχει σχέση με την «Αριστερά», όμως το νόημα του αποφθέγματος είναι άλλο… Έτσι δεν είναι;

Εκτός κι αν όλα αυτά δεν είναι προϊόν σύγχυσης και αμηχανίας, αλλά μια έσχατη προσπάθεια «να χωρέσουν όλοι»… Κυρίως κάποιοι που μείνανε εκτός (κάθε) «νυμφώνος» και δεν αντέχουν στην (ξαφνική) μοναξιά…

Απ΄την άλλα πλευρά τα πράγματα εμφανίζονται απλά… Τόσο πολύ απλά που η υπεραπλούστευσή τους θυμίζει άλλες καταστάσεις… Ακόμη κι ο στοιχειώδης «πολιτικός μανδύας» αποτελεί ζητούμενο…

Εδώ δεν είχαμε γκάλοπ, ούτε κάποια άλλη μορφή δημοσκοπικής αναζήτησης του βέλτιστου… Ίσως γιατί το βέλτιστο δεν έχει καμιά σημασία μπροστά στις ισορροπίες και το βασικό στόχο…

Το ανώτατο κομματικό όργανο του νομού λειτουργεί εδώ και καιρό με μείον δύο μέλη, αλλά επισήμως «ουδείς γνωρίζει» τίποτα για την παραίτησή τους…

Μια επίσημη ανακοίνωση θα εγείρει ερωτήματα για τους λόγους των παραιτήσεων… Και δεν είναι καιρός για τέτοια…

Ίσως μια κουτσουρεμένη σύνθεση να λειτουργεί πιο «αποτελεσματικά»… Είναι θέμα αντίληψης… Καμιά φορά μπορεί να είναι και περιττή η συμμετοχή… Ειδικά όταν οι απόψεις δεν συνάδουν με την «τάση» και τις «ισορροπίες»….

Τα «αρμόδια όργανα» συν-αποφάσισαν για τον τρόπο ανάδειξης των υποψηφίων, αφήνοντας αναπάντητη μια κρίσιμη παράμετρο: Αν οι υποβληθείσες «αιτήσεις υποψηφιότητας» ικανοποιούν το στοιχειώδες πολιτικό μέτρο…

Και ακόμη, τι γίνεται στην περίπτωση της μίας και μόνης έκφρασης επιθυμίας υποψηφιότητας…. Θα θεωρείται ότι ελλείψει άλλων, η υποψηφιότητα είναι δεδομένη;

Όπως λένε «από το ολότελα, καλή κι η Παναγιώταινα» σε πολιτική εκδοχή….

Εκτός κι αν ο αριθμός των υποψηφιοτήτων είναι κι αυτός αποτέλεσμα διεργασιών… Γιατί σε κάθε διαδικασία, η συμμετοχή ή η μη συμμετοχή έχουν πολλές ερμηνείες… Και καθορίζονται από πολλούς παράγοντες… Πολλοί από τους οποίους μένουν άγνωστοι… Για πάντα…

Όλα αυτά βέβαια με την προϋπόθεση της «αποδοχής» ότι «έτσι είναι τα πράγματα», «έτσι λειτουργεί στο σύστημα» και κατά συνέπεια, η συζήτηση – η όποια συζήτηση – αναπτύσσεται με συγκεκριμένους όρους…

Τους ίδιους όρους οδήγησαν ολόκληρο το πολιτικό οικοδόμημα σε μια οδυνηρή απαξίωση… Οδυνηρή για την κοινωνία, μιας και οι «θεράποντες» του συστήματος, πέρα από μια «(υπο)κριτική ρητορική», δε δείχνουν να πολυθέλουν να αλλάξουν τα πράγματα…

Δεν είναι εύκολο να προσαρμοστεί κάποιος σε ένα άλλο περιβάλλον, τη στιγμή που είναι ο ίδιος παράγωγο ενός άλλου…

Όσο πάει…όσο αντέξει το σύστημα… Γιατί αν αλλάξει, οι πρώτοι που θα βρεθούνε εκτός είναι όσοι το υπηρετούν… Μηδέ εξαιρουμένων και αυτών που κάνουν καριέρα «κριτικού»…

Γι’ αυτό συνεχίζουμε να οδηγούμαστε (και να καθοδηγούμαστε) σε οξύμωρα σχήματα. Οι πάλαι πότε εσωκομματικές διεργασίες, αντί να βαθαίνουν τη Δημοκρατία και να αναδείξουν νέες δυνάμεις, μετεξέλιξαν τα κόμματα σε υποκατάστατα «επαγγελματικής αποκατάστασης»…

Κάτι σαν ΙΕΚ αρχικά και σαν ΟΑΕΔ στη συνέχεια… Όπως όταν ψάχνει κάποιος δουλειά και υποβάλει το βιογραφικό του με τα προσόντα και τις γνώσεις του…

Μόνο που στην περίπτωση της ανάδειξης των υποψηφίων αρχόντων δεν τηρείται ούτε αυτό… Η καταγραφή προσόντων, γνώσεων και ικανοτήτων…

Ίσως γιατί όσο περνάει ο καιρός τόσο λιγότερα προσόντα, γνώσεις και ικανότητες χρειάζονται… Αρκεί ένα «χρίσμα» και «όλα μοιάζουν μαγικά»… Σαν «μαγικός καθρέφτης»…

Γι’ αυτό και οι πολλοί και δυστυχώς πολλοί ικανοί και άξιοι, γύρισαν την πλάτη τους και πήγαν σπίτια τους… Κι άλλοι, κάποιοι από αυτούς που απέμειναν, συμμετέχουν σ’ ένα παιχνίδι με το οποίο ενδεχομένως δε συμφωνούν, αλλά παραμένουν… Για δικούς τους λόγους…

Το σκυλί στην πόρτα μας
έγινε τσακάλι.
Πέφτουν οι καλύτεροι,
προχωρούν οι άλλοι…
(Νίκος Γκάτσος)

Δ. Καρ