Σε κάθε στίχο, η ίδια θλίψη, το ίδιο παράπονο - Νικόλας Άσιμος

Κάνεις σα να μην έχεις ξαναδεί αστέρια, όταν ειπώνονται στον ουρανό σου, λέξεις που καίνε. Κάνεις σα να μην έχεις ξαναγνωρίσει άνθρωπο, όταν τα λόγια ενός ξένου σε γεμίζουν περισσότερο απ’ό,τι ο διπλανός σου. Ένας άνθρωπος να κοινωνικοποιεί κοινωνικά εξατομικευμένες έννοιες όπως η αυτογνωσία, η φιλοσοφία, η πολιτική.

Να έρχεται σε διαρκή επαφή με το άτομο που κρύβεις μέσα σου, να μοιράζεται την ουσία του μαζί σου, να σε καλημερίζει χωρίς αντάλλαγμα, να σου δίνει το χέρι απλόχερα, να γνωρίσεις λίγο τον εαυτό σου. Ένας άνθρωπος να βαδίζει θαρραλέα στο βάθος, διαταράσσοντας την κοινωνική στάθμη, αρνούμενος την επιφάνεια.

Τέχνη, μουσική και θέατρο να συνιστούν ένα καταφύγιο, γεμάτο κροκ και φαντασία, κάθε φορά που άλλος ένας γυρνούσε την πλάτη. Ενας άνθρωπος με καθαρή ψυχή. Με κίνητρα απλά, γεμάτα αγάπη άνευ όρων, καλοσύνη πηγαία.

Σε κάθε στίχο, η ίδια θλίψη, το ίδιο παράπονο. Όχι μόνο δικό του. Του καθενός μας.

Μια κοινωνία, να αρνείται συστηματικά το διαφορετικό, το σκεπτόμενο, το διερωτούμενο. Να του βάζει την ταμπέλα του τρελού, του ψυχοπαθολογικού, του δυσπροσαρμοστικού, να γεμίζει μελανιές το κορμί και να κακοποιεί το μυαλό και τις αντοχές του.

Μια κοινωνία να καταστέλλει ύπουλα τη σκέψη, με δόλια μέσα. Να καταφέρνει στην τελική, να απομονώσει και να περιθωριοποιήσει αυτόν που τολμά να απαρνηθεί την εξ’ολοκλήρου δομή της. Την κάθε σχέση εξουσίας. Την κάθε υλική και διαπροσωπική εξάρτηση. Ένα πολιτικό γίγνεσθαι να χαρίζει τη θηλιά σε αυτόν που το αμφισβητεί ευθέως, που δε φοβάται να θίξει τις ατέλειες, να κρίνει, να απορρίψει. Να ξαναχτίσει ελευθερία στην πιο επικίνδυνη χούντα.

Μια κοινωνία ομοιόμορφη.
Ένας άνθρωπος όμορφος.

...Nικόλας Άσιμος...

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ