Όταν το αυτονόητο γίνεται ζητούμενο - Οι Κυριακές θα βαθαίνουν την κρίση, δε θα τη 'θεραπεύσουν'..

Πρωτοετείς ακόμη φοιτητές στην ούτως επωνομαζόμενη "μεγάλη του γένους σχολή", στην Ανωτάτη Βιομηχανική, στο ένδοξο κτήριο Αγ. Σοφίας 3, μαθαίναμε βασικές αρχές της λειτουργίας του οικονομικού συστήματος.

Βασικές έννοιες της κυκλοφορίας του χρήματος, του προϊόντος και του εμπορεύματος, της αγοράς...

Μας έλαχε η τιμή να έχουμε "δασκάλους" που δίδασκαν για να φτιάξουν αυριανούς "τεχνοκράτες" και όχι ευκαιριακούς διαχειριστές πολιτικο-οικονομικών καταστάσεων...

Μόνο που αυτά μείνανε στις αίθουσες και στ' αμφιθέατρα...

Όπως και οι καθηγητάδες μας... Κάποιοι από τους οποίους υπήρξαν και υπουργοί σε διάφορες κυβερνήσεις, υπήρξαν στελέχη και εγκέφαλοι χάραξης κεντρικών πολιτικών, κόσμησαν την οικονομική σκέψη με σπουδαία συγγράμματα, αλλά όλως περιέργως, η οικονομία της χώρας ουδόλως βελτιώθηκε...

Αν πέρασε μια περίοδος "ευμάρειας", αυτή ήταν μια περίοδος που αναπτύχθηκε με άλλους όρους που καμιά σχέση δεν έχουν με στοιχειώδεις οικονομικούς κανόνες...

Το απλούστερο φάνταζε "δυσνόητο" και το αυτονόητο ήταν πάντα το "ζητούμενο"...

Ανικανότητα; Όχι βέβαια; Το ελάχιστο, τυπική πολιτική σκοπιμότητα... Κατά πως βολεύει και κατά πως θέλουμε....

Κοινώς η ελληνική οικονομία δεν τήρησε τους απλούστερους των κανόνων και των αρχών... Επιμένει να κατουράει κόντρα στον άνεμο... Και επιχειρεί να λύσει καίρια προβλήματα με προκλητική αδιαφορία ακόμη και για τους φυσικούς νόμους....

Τελευταία απίστευτης έμπνευσης επιχείρηση "λύσης" η ανιστόρητη ιδέα περί λειτουργίας καταστημάτων τις Κυριακές και τις αργίες ενδεχομένως...

Σε οποιαδήποτε οικονομική σχολή να πάνε, ακόμη και στο προαύλειο να καθίσουν, θα μάθουν ότι οι καμπύλες της εμπορευματικής και της κυκλοφορίας του χρήματος έχουν μια απόλυτη συνάφεια...

Όσο επιβραδύνεται η ταχύτητα της εμπορευματικής κυκλοφορίας, τόσο επιβαρύνεται το κόστος....

Με απλά λόγια, όσο πιο πολύ καιρό μένει στο ράφι ένα εμπόρευμα, τόσο αυξάνεται το εμπορευματικό του κόστος.

Σε περιόδους κρίσεων το κυρίαρχο στοιχείο είναι η χαμηλή καταναλωτική ικανότητα, κάτι που ανατροφοδοτεί την δυσλειτουργία της αγοράς, σε μια ατέρμονα κατάσταση κρίσης...

Η αύξηση των λειτουργικών δαπανών που υπεισέρχεται στο τελικό κόστος, όχι μόνο δεν επιλύνει το πρόβλημα, αλλά το κάνει μεγαλύτερο...

Σε μια όσο γίνεται απλουστευμένη προσέγγιση του ζητήματος, προσπαθώ να εξηγήσω το αυτονόητο...

Αυτή τη στιγμή αυτό που χρειάζεται η αγορά είναι γενναίες "ενέσεις" χρήματος, ακόμη και πληθωριστικού, κάτι που εφάρμοσε κατά καιρούς με επιτυχία η κυβέρνηση των ΗΠΑ...

Αυτό όμως δε μπορεί να γίνει λόγω ευρώ.... Θα μπορούσε να γίνει αν η χώρα μπορούσε να κόψει δικό της νόμισμα...

Από τη στιγμή που τελούσε σε καθεστώς ασφυξίας, η παράταση του χρόνου λειτουργίας καταστημάτων και αγοράς θα έχει τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα...

Το έτσι κι αλλιώς αυξημένο κόστος το οποίο επιβαρύνεται με μια σειρά ανελαστικές δαπάνες, θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο και θα λειτουργήσει πιεστικά επάνω στην αγορά...

Αυτή την πίεση πολλοί δεν θα την αντέξουν και θα αναγκαστούν ή να βγούνε από το "παιχνίδι" της αγοράς ή θα συνθλιβούνε κάτω από την αφόρητη πίεση που θα δεχτούνε...

Το πιο "λογικό" που θα μπορούσε να γίνει και που συνάδει με τις βασικές οικονομικές αρχές, είναι να περιοριστεί ακόμη περισσότερο ο χρόνος λειτουργίας, έτσι ώστε στη μονάδα του χρόνου, ο λόγος χρόνος/χρήμα θα παρουσιάσει θετικότερη εικόνα...

ΥΓ: Είναι ν' απορεί κανείς πως είναι δυνατόν και τόσα φωτισμένα μυαλά δεν μπορούν να βρούνε λύση σε απλά πράγματα... Εκτός αν συμβαίνει κάτι άλλο... Εκτός αν υπάρχουν λύσεις, αλλά δεν βολεύουν στο "σύστημα"...

Διότι τα οικονομικά είναι μαθηματικά... Όταν όμως στο 2+2=? βάζεις ερωτηματικό, τότε δεν υπάρχει λύση...

Δ. Καρολίδης

 

 

 

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ