Λίγο κράτει στο 'λιβάνι'...

Υπάρχει διάκριση και διαφορά ανάμεσα στην αστική ευγένεια και στην γονυπετία, ανάμεσα στην ευγνωμοσύνη και στη δουλικότητα, ανάμεσα στην αναγνώριση και στο "γλύψιμο"...

Όπως επίσης υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην υποχρέωση και στην προσφορά...

Και στο τέλος - τέλος υπάρχει σαφής διάκριση ανάμεσα στη λογική και στην προσβολή της νοημοσύνης...

Κατά την καθ' όλα αξιοσέβαστη ανάπτυξη πολιτιστικών και συναφών δραστηριοτήτων και την παρουσίαση σημαντικών και με πολύ κόπο και μεράκι, εκδηλώσεων, είθισται κάποιος προλογικός χαιρετισμός. Πολύ ευγενικό ομολογουμένως, το να απευθύνουν χαιρετισμό οι διοργανωτές προς τους συμμετέχοντες και παρισταμένους...

Μόνο που ενίοτε το ακροατήριο αντιμετωπίζεται ως "αφελής όχλος" και το "βήμα" ως φτηνό προεκλογικό μπαλκόνι.... Από το οποίο εκτοξεύονται γονυπετείς ευχαριστίες προς εκάστοτε "άρχοντες", πρώην και νυν, σε τέτοιο βαθμό που αναρωτιέται κανείς αν η εκδήλωση έγινε για να παρουσιαστεί το έργο του συλλόγου ή αν η εκδήλωση αποτελεί πρόφαση για αποπνικτικούς "λιβανωτούς"...

Στο πρόσφατο, αλλά και στο πιο μακρινό παρελθόν γίναμε μάρτυρες εισαγωγικών ομιλιών και χαιρετισμών, το περιεχόμενο των οποίων ξέφυγε ακόμη και από τα όρια της ανοχής και κατάντησε αφόρητα ενοχλητικό...

Αλήθεια, προς τι αυτές οι διθυραμβικές ευχαριστίες προς νυν και τέως; Στα πλαίσια των ούτως νοούμενων "δημοσίων σχέσεων";

Ακούσαμε πρόσφατα απίστευτες ευχαριστίες προς την παρισταμένη και εμφανώς κομπάζουσα - και κοάζουσα -  "τέως". Διότι, λέει, επί των ημερών της παραχωρήθηκε στον σύλλογο "τάδε" ένας χώρος που ήταν δωρεά!!!
Δηλαδή η "τέως" παραχώρησε κατά χρήση κάτι που δεν ήταν καν δικό της,  κάτι που το δώρισε άλλος και αυτή το παραχώρησε...

Με ξένα κόλλυβα, που λένε...

Ενδεικτικά αναφέρεται το "περιστατικό", καθ' ότι υπάρχουν μια σειρά τέτοια φαινόμενα...

Όλες αυτές οι "πονηρές" δημόσιες ευχαριστίες που λειτουργούν κάτι σαν "αγιοποίηση", γίνονται με πρωτοβουλία των εκπροσώπων των ευεργετημένων και ευγνωμονούντων συλλόγων ή γίνονται κατ' "απαίτηση" των "ευεργετούντων", δίκην "βαρόνων" και μπέηδων", εκάστοτε νυν και πρώην, "αρχόντων" και "αρχοντισσών";

Όλος αυτός ο "λιβανωτός" δεν κατανοούν τα εκάστοτε "θυμιατήρια" ότι πέρα από τη δυσφορία και την νοητική αστειότητα, ότι βάζουν και σε σκέψεις;

Διότι όταν σου δίνουν κάτι το οποίο δικαιούσαι, λες ένα "ευχαριστώ" από Παιδεία... Όταν οι ευχαριστίες ξεπερνούν τα όρια, αναρωτιέται κανείς μήπως τελικά υπάρχει και κάτι περισσότερο από αυτά που δικαιούσαι...

Επειδή όμως κάτι τέτοιο δεν προκύπτει, οι έχοντες και έχουσες το ηνία και τον κεντρικό ρόλο και ενίοτε και τα μικρόφωνα στις εκδηλώσεις, προστατεύοντες βασικά τους εαυτούς τους και αυτό που εκπροσωπούν, ας είναι κατά τι πιο "φειδωλοί" στο "λιβάνι"...

Γίνεται πολύ αποπνικτικό ορισμένες φορές... Αποπνικτικό έως "ύποπτο"....Για άλλες σχέσεις που δεν ξέρουμε ίσως, αλλά άπαντες "εις Ιερουσαλήμ παροικούμε"...

 

 

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ