Θούλη – Χρυσάνθη Σιδηροπούλου: Η ευθύνη για την νέα αλλαγή είναι η πορεία για τη νέα Κεντροαριστερά

 

Στις 3 Σεπτεμβρίου 1974 με την ίδρυσή του, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, οριοθετήθηκε, ως ένα προοδευτικό και ριζοσπαστικό Κίνημα, που κλήθηκε όχι μόνον να ανατρέψει με δημοκρατικές διαδικασίες το παραδοσιακό πολιτικό σκηνικό αλλά και να μετατρέψει  με ειρηνικό τρόπο σε απτές πράξεις τις προσδοκίες και τις ελπίδες δεκαετιών του ελληνικού λαού. 

Η συντριπτική εκλογική νίκη του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ στις 18 Οκτωβρίου 1981 άνοιξε μια νέα σελίδα για το μέλλον του Λαού και της Πατρίδας, έναν νέο ορίζοντα για την σοσιαλιστική αλλαγή και τον εκδημοκρατισμό της ελληνικής κοινωνίας.

Για το όραμα της Αλλαγής γενιές και γενιές πάλεψαν και προσέφεραν τα νιάτα και την ζωή τους στην ελευθερία και στην δημοκρατία, έτσι για να περάσει η εξουσία στον λαό, για να ανήκει η Ελλάδα στους Έλληνες για να κατακτηθεί  η Εθνική Ανεξαρτησία, για να εδραιωθεί η Λαϊκή Κυριαρχία και να ανοίξει ο δρόμος προς την Κοινωνική Απελευθέρωση των εργαζόμενων Ελλήνων.

Η διαδρομή της Δημοκρατικής Παράταξης, από το 1974 μέχρι το 1996, απέδειξε, ότι η αυτόνομη στρατηγική, η αυτόνομη πορεία και η εναλλακτική, διαζευκτική, προγραμματική και κυβερνητική της πρόταση αποτέλεσε μια πολιτικά και εκλογικά δικαιωμένη στρατηγική από τον ελληνικό λαό, για τον ελληνικό λαό. 

Για την διαχρονική πορεία του ΠΑΣΟΚ, την μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη, που ίδρυσε, ενέπνευσε και καθοδήγησε ο Ανδρέας Παπανδρέου, με όλες τις διακυμάνσεις και τα γεγονότα της, είναι αναγκαίο και χρήσιμο να υπάρχει μια προσωπική γνώμη αλλά και μια συλλογική εκτίμηση. Για να υπάρξει όμως προοπτική, επιβεβλημένο είναι, να συνυπάρχουν και η μνήμη και η αυτογνωσία.

Όσοι υπέσκαψαν  το πολιτικό και ιδεολογικό υπόβαθρο, στο οποίο έστησε ο Ανδρέας Παπανδρέου την πολιτική ηγεμονία της Δημοκρατικής Παράταξης και λειτούργησαν για χώρα και πολίτες, ως προπομπός, μιας συντηρητικής πολιτικής μεταλλαγής. Το πρωτότυπο προσχέδιο των ιδιότυπων συγκυβερνήσεων που θα ακολουθούσαν και υπάρχουν μέχρι σήμερα.  Συγκυβερνήσεις που αξιολογήθηκαν και αξιολογούνται, διακρίθηκαν και διακρίνονται με όλα τα λειτουργικά και τα επακόλουθα  χαρακτηριστικά μιας πολυδιάστατης φυσικής καταστροφής. 

Στην διάρκεια αυτών των διακυβερνήσεων της χώρας ασκήθηκε και ασκείται μια συγκροτημένη νεοσυντηρητική πολιτική. Μια πολιτική πολλαπλών και καθοριστικών προσχωρήσεων στη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία. Ένας αριστερολαϊκισμός που εξεικονίζει, προσεγγίζει την φιλελεύθερη Δεξιά σε πολύ μεγάλο βαθμό. Καθώς και στα αμέσως επόμενα ιστορικά βήματα η προηγούμενη διαλεκτική του δικομματισμού μέσα σε ένα διπολικό πολιτικό σύστημα εκχωρεί τα σκήπτρα, στην ομοιομορφία του ενός και ασαφούς μοναδικού πόλου, που καθιστά τις λαϊκές και κοινωνικές δυνάμεις του μόχθου, της παραγωγής και της δημιουργίας από ιστορικά υποκείμενα της Αλλαγής σε τυχάρπαστα αντικείμενα φτώχειας, εξάρτησης και ξένης επιτροπείας. 

Ελλάδα 2017: «Όλα έχουν ειπωθεί, μα αφού κανείς δεν ακούει, πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή». Χρειαζόμαστε ξανά τη Νέα Αλλαγή, που είναι πια ο θεμελιώδης όρος για την εθνική μας επιβίωση.  Χρειαζόμαστε ξανά τη Νέα Αλλαγή για να ανοίξει άλλος ορίζοντας για την κοινωνία του μέλλοντος μας. Χρειαζόμαστε ξανά τη Νέα Αλλαγή που την ορίζει ο σύγχρονος πολιτικός ρεαλισμός, ως στρατηγικό όραμα της ελληνικής κοινωνίας.

Ήρθε και πάλι η ώρα οι Δημοκρατικές και Σοσιαλιστικές δυνάμεις να λογαριαστούμε με το Νεοσυντηρητικό, το Νεοφιλελεύθερο Ιδεολόγημα και να σηματοδοτήσουμε τον νέο αγώνα των Ελλήνων για Ανεξαρτησία, Δημοκρατία και Πρόοδο.

Με αγώνες διαρκείς για την δημοκρατική υπέρβαση του καπιταλισμού, για τον δημοκρατικό σοσιαλισμό, για τον ουμανισμό, για την νίκη ενός αφυπνισμένου νεοελληνικού πολιτισμού, πνεύματος και ήθους που δεν μιμείται και δεν υποτάσσεται στα ξένα πρότυπα αλλά δυναμικά διαπλάθει και δημιουργεί την σύγχρονη ταυτότητα του με την ελληνο-κεντρική ψυχή του, απέναντι στην παγκοσμιοποιημένη αλλοτρίωση και ομοιομορφία. 

Στην τεράστια ευθύνη της Νέας Αλλαγής απέναντι στην ιστορία, το έθνος και τον ελληνικό λαό δεν υπάρχει δικαίωμα αποτυχίας. Για τους Έλληνες Σοσιαλιστές και το διαχρονικό ΠΑΣΟΚ είναι πατριωτικό καθήκον η πορεία, σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή και πισωγυρίσματα. Ξέρουμε, μπορούμε και θέλουμε να προχωράμε μπροστά στον δρόμο ενός νικηφόρου και ελπιδοφόρου μέλλοντος για την Ελλάδα και τους Έλληνες, για την Ευρώπη και τον Κόσμο.

Η εκλογή της Φώφης Γεννηματά στην Προεδρία της Δημοκρατικής Συμπαράταξης στις 12 Νοεμβρίου θα γυρίσει την παλιά σελίδα με το μίζερο παρελθόν και θα επωμιστεί την ευθύνη για την συνέχιση του οράματος της σοσιαλιστικής αλλαγής για την ανάδειξη της Κεντροαριστεράς, του Προοδευτικού πόλου, ως πλειοψηφικής κυβερνητικής δύναμης στο διπολικό πολιτικό μας σύστημα. 

Στην πορεία για την ανάδειξη μιας Νέας Κεντροαριστερής πλειοψηφίας γεννιούνται εύλογα ερωτήματα και σκέψεις. Χρειάζεται το Πατριωτικό Σοσιαλιστικό Κίνημα, το ΠΑΣΟΚ, η Δημοκρατική Παράταξη να αυτοπροσδιοριστεί από την αρχή; Να επανεκκινηθεί με την Νέα Αλλαγή; Η ολοκλήρωση της Νέας Αλλαγής θα γίνει μόνον μέσα από το ΠΑΣΟΚ, την Δημοκρατική Παράταξη και την Συμπαράταξη; και όχι από άλλες πολιτικές δυνάμεις;

Ερωτήματα, που για να πάρουν αξιόπιστες απαντήσεις οφείλουμε να σκεφτούμε κάτω από την διαπίστωση ότι η συζήτηση για την Ελληνική Κεντροαριστερά δεν μπορεί να εξαντλείται σε προκατασκευασμένες διευθετήσεις, έτοιμες συνταγές, παλαιοκομματικές επιδιώξεις και μουχλιασμένα δόγματα γερασμένων νεολαίων και φυγόπονων Δημάρχων.

Για να επισυμβεί η αύξηση των εκλογικών ποσοστών και της κοινοβουλευτικής δύναμης της  ΔΗΣΥ πρέπει πολιτική και κοινωνική συμπαράταξη να διαθέτει συνέχεια και συνέπεια στον δρόμο του «ελληνοποιημένου» σοσιαλισμού και να δεσμεύεται πάντα  σε ένα ριζοσπαστικό σχέδιο για τον τόπο, το έθνος, τον λαό και την κοινωνία. Σχέδιο που είναι άρρηκτα δεμένο με την φύση και τον χαρακτήρα της κοινωνίας μας καθώς και με την ιστορική διαδρομή, την γνώση και την πείρα των πολιτικών δυνάμεων που την συγκροτούν. 

Ας ξεκαθαρίσουμε εδώ, ότι η γέννηση, η πορεία και η άνοδος ενός κόμματος ή πολλών κομμάτων δεν προκύπτει ποτέ ως αποτέλεσμα διαδικασιών μεταλλάξεων, εφήμερων πυροτεχνημάτων, σκοτεινών θαλάμων και κλειστών δείπνων…. αλλά είναι πάντα το αποτέλεσμα της ταξικής πάλης.

Η πορεία προς την συγκρότηση της Νέας Κεντροαριστεράς, πέραν από την κοινωνική, πολιτική και ιδεολογική σύνθεση της, οφείλει να συνδιαμορφώνεται από τη σύγχρονη ενοποίηση, σύντηξη και ιστορική συνέχεια των τριών λαϊκών ρευμάτων της Εθνικής και ΕΑΜικής Αντίστασης, των δύο Ανένδοτων Δημοκρατικών Αγώνων και του Αντιδικτατορικού Κινήματος με αποκορύφωμα το Πολυτεχνείο.

Δεν μπορούν να υπάρξουν βαθιές πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, όσο δεν βρίσκονται στο προσκήνιο οι αντί-ιμπεριαλιστικές, αντικαθεστωτικές και αντιφασιστικές δυνάμεις, που εξέφρασε και καθοδήγησε η στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου. Έξω και πέρα από την Σοσιαλδημοκρατία και τον «Υπαρκτό Σοσιαλισμό».

Η συγκρότηση της μεγάλης Κεντροαριστεράς σήμερα στην Ελλάδα είναι αναγκαία παρά ποτέ. Εξίσου αναγκαία όμως συνθήκη για την ανοδική πορεία της Κεντροαριστεράς είναι να διασφαλίζει και να εγγυάται συνεχώς και με διάρκεια την συνοχή και την ενότητα της πλατιάς κοινωνικής συμμαχίας των μη προνομιούχων και των φτωχοποιημένων Ελλήνων. 

Η ευθύνη για τη Νέα Αλλαγή είναι η πορεία για την Νέα Ελληνική Κεντροαριστερά που βαδίζει πάντα και μόνον στον Τρίτο Δρόμο του Σοσιαλισμού.

 

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ