Μόνο τολμώντας φεύγει η σαπίλα

Εντάξει...Δε λέω... Μια χαρά είναι και τα οράματα και οι στόχοι και τα μανιφέστα και οι θέσεις και οι τοποθετήσεις και τα κινήματα και όλα αυτά που διανθίζουν μια πολιτική πραγματικότητα..

Τα ακούσαμε ακόμη μια φορά...

Τα όνειρα των νέων, την πείρα των παλιών την κριτική και τα συνθήματα για "πάλης ξεκίνημα, νέους αγώνες"... Όλα καλά...

Υπάρχει όμως μια παράμετρος που προσδιορίζει σε πολύ σημαντικό βαθμό την πειστικότητα του - εκάστοτε - εγχειρήματος, πολύ περισσότερο όταν αυτό βρίσκεται σε (νέα) αφετηρία. Και η παράμετρος αυτή λέγεται "προσωπική ηθική"...

Τα πιο γοητευτικά οράματα, οι πιο λαμπρές διακηρύξεις, οι πιο ελπιδοφόρες προτάσεις ποτέ δεν πρόκειται να πείσουν κανέναν, όταν πλαισιώνονται από πρόσωπα που όχι απλά δεν πείθουν, αλλά αντίθετα, απωθούν!!! Προκαλούν απέχθεια...

Το είδαμε ακόμη μια φορά... Αυτό που συμβαίνει συνήθως και παντού...

Υπάρχουν αυτοί που με καθαρή καρδιά και συνείδηση, συμμετέχουν, λένε την άποψή τους, συγκρούονται, αλλά σε κάθε περίπτωση, γιατί πιστεύουν στο κοινό καλό, πιστεύουν στη συλλογική προσπάθεια...

Και υπάρχουν και οι ..."άλλοι"... Αυτοί που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να χωθούνε κάπου, με μόνη σκέψη να πιάσουνε "στασίδι εξουσίας"...

Δε χρειάζεται να ακούσεις εισηγήσεις, τοποθετήσεις, μανιφέστα και θέσεις... Μπαίνεις κάπου και από τις φάτσες έχεις καταλάβει... Όταν βλέπεις "πρώτο τραπέζι πίστα" πρόσωπα που αποτελούν "κοινωνική μόλυνση", πρόσωπα που το μόνο για το οποίο νοιάζονται είναι η πάρτη τους, η βόλεψή τους, πρόσωπα που όταν βρέθηκαν σε μια καρέκλα, όχι μόνο δεν προσφέρανε, αλλά φερθήκανε με τον πιο ελεεινό τρόπο, ποιες εισηγήσεις, ποια μανιφέστα και ποιες προτάσεις μπορούν να σε πείσουν;

Δε γίνεται να φτιάχνεις το καινούριο με παλιά και κυρίως με σάπια υλικά... Υλικά που έχουν τη σαπίλα μέσα τους... Έχουν τη σαπίλα στο DNA τους...

Είναι πραγματικά να γελάς και να κλαις ταυτόχρονα όταν βλέπεις και ακούς κάτι γραφικούς τυπάκους να σηκώνονται και να αυτοπροσδιορίζονται ως "αγωνιστές", μιλάνε για "ιδανικά" και αυτοπαρουσιάζονται περίπου σαν ήρωες...

Για ποιους "αγώνες" μας μιλάς ρε μπάρμπα; Ο μόνος αγώνας που ξέρεις  είναι ο αγώνας για την πάρτη σου και την τσέπη σου... Ποιον μπορείς να πείσεις; Και ποιοι μπορεί να συστρατευτούν μαζί σου; Και να θέλανε κάποιοι να συμμετάσχουν, μόνο που σε βλέπουν εκεί, φεύγουν...

Ειλικρινά κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν κάποιοι έχουν στοιχειώδη "τσίπα"....

Βέβαια ο καθένας μπορεί να πιστεύει για τον εαυτό του ό,τι θέλει... Ο Αρλεκίνος βλέπει στον καθρέφτη τον Μ. Αλέξανδρο... Η φώκια βλέπει στον καθρέφτη τη...Ναόμι Κάμπελ... Και αισθάνεται κάτι σαν το απόλυτο αντικείμενο του πόθου...

Από τέτοιες γραφικότητες έχει γεμίσει ο τόπος...

Το κακό είναι ότι αυτές οι επικίνδυνες γραφικότητες, όπως συμβαίνει πάντα με τους φελλούς, όχι απλά επιπλέουν, αλλά και "βρωμίζουν" ό,τι καλό πάει να γίνει...

Καλά είναι και τα μανιφέστα και τα οράματα και οι προοπτικές... Αλλά κάποιος ας το τολμήσει επιτέλους... Ας καθίσει στην πόρτα και να πει σε μερικούς και μερικές... "Κυρά μου πάρε δρόμο... Αρκετά έχεις βρωμίσει τα πάντα... Πώς να πείσουμε τον κόσμο για τις αγαθές προθέσεις μας όταν σε βλέπουν εδώ;"

Ή να πούνε στον όποιο γραφικό σαλτιμπάγκο... "Άδειασέ μας τη γωνιά και τράβα να παίξεις παρακάτω τον ...Ναπολέοντα... Τα καρναβάλια τελειώσανε"....

Ίσως να ακούγεται πολύ τολμηρό και ακραίο... Αλλά ας το τολμήσουν κάποιοι.... Και τότε θα φανεί ποια αηδία κρατάει τον κόσμο μακριά και σε απόσταση... Και ποιοι είναι αυτοί που προκαλούν αυτή την αηδία που κάνει τον κόσμο να νιώθει αυτή την αποκρουστική απέχθεια...

Με πρόσωπα που η προσωπική του "πολιτική ηθική" χαρακτηρίζεται από την απόλυτη ποταπότητα, δεν μπορούν να στηθούν και να προχωρήσουν ούτε οράματα, ούτε κινήματα, ούτε ελπίδες...

Πίσω απ' όλα θα υπάρχουν πάλι τα ίδια κνώδαλα που όπως και στο παρελθόν, έτσι και τώρα θα εκφυλίσουν κάθε τι καλό... Το σάπιο είναι σάπιο και δεν αλλάζει... Και έχει την ιδιότητα να μολύνει και το καλό...

Δ. Καρολίδης

 

 

 

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ