Για μια ακακία Κωνσταντινουπόλεως – της Δέσποινας Παπαγιαννούλη

Σήμερα, σαν πήγε στο κτήμα, αντίκρυσε την ακακία Κωνσταντινουπόλεως ανθισμένη, για πρώτη φορά...

Χθες, δεν την πρόσεξε, μα σήμερα ήταν τόσο όμορφη, σα μια πανέμορφη πρασινορόζ ομπρέλα και στάθηκε και τη χάζεψε για μια στιγμή...

Ήταν άραγε, τυχαίο; Μπορεί και σημαδιακό, μια ελάχιστη μαρτυρία από την ομορφιά της Πόλης που χάσαμε! Κι ήρθαν στο νου της το τραγούδι και οι στίχοι του Νίκου Ζούδιαρη που το έβαζε να το ακούσουν, στο τέλος της χρονιάς, οι μαθητές της, σαν ήταν στη Β/θμια και δίδασκε Βυζαντινή Ιστορία.

Κι ήταν, όχι για να αφυπνίσει εξάρσεις εθνικιστικές, κάθε άλλο! Μα για να αισθανθούν οι μαθητές της ,στο ελάχιστο,τα συναισθήματα και τις αναμνήσεις αυτών που άδικα διώχθηκαν ξανά και ξανά από τη Βασιλεύουσα. Γιατί αυτή τα μοιράστηκε μαζί τους και τα ένιωσε.

Γιατί κάποιους από αυτούς τους αγάπησε και την αγάπησαν... Ίσως έτσι, τα παιδιά, να μπορούσαν να αγγίξουν το ουσιαστικό νόημα της Ιστορίας, τον πόνο της προσφυγιάς, την απώλεια της γενέθλιας γης, τον πόνο των αναμνήσεων μακριά από αυτήν...! :

«Βόσπορος
Τα πνεύματα επιστρέφουνε τις νύχτες
Φωτάκια από αλύτρωτες ψυχές
Κι αν δεις εκεί ψηλά στις πολεμίστρες
Θα δεις να σε κοιτάζουνε μορφές
Και τότε ένα παράπονο σε παίρνει
Και στα καντούνια μέσα σε γυρνά
Η Πόλη μια παλιά αγαπημένη
Που συναντάς σε ξένη αγκαλιά
Θέλω να πιω όλο το Βόσπορο
Αλλάζουνε εντός μου
τα σύνορα του κόσμου

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ