Από τον ηλίθιο, προτιμότερος ο πανηλίθιος…

 

Το «μη χείρον, βέλτιστον» δεν είναι κανόνας… Είναι μια άποψη..

Για την εποχή που ειπώθηκε, για τη στιγμή που διατυπώθηκε, είχε την αξία και τη σημασία του. Και όπως συμβαίνει συχνά, στην πορεία του χρόνου και των εξελίξεων, τείνει να γίνει ταυτόσημο της μιζέριας και των συμβιβασμών..

Εντάξει μωρέ, αφού δεν μας τα πήρανε όλα, πάλι καλά….

Εντάξει μωρέ, ευχαριστώ να λέμε…. Υπάρχουν και χειρότερα…

Πρόκειται για την απλοϊκή (και βολική) ερμηνεία του αποφθέγματος το οποίο δεν λέει ότι «το λιγότερο κακό είναι καλό»… Εννοεί ότι το «λιγότερο κακό είναι καλύτερο»…

Αν είναι να χάσεις και τα δυο σου μάτια, είναι καλύτερα να χάσεις μόνο το ένα… Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι καλά… Απλά είναι καλύτερα από τα χειρότερα…

Αργότερα η λαϊκή σοφία διατύπωσε το «από το ολότελα, καλή κι η Παναγιώταινα»…

Απ’ το να μείνεις μαγκούφης, βολέψου με την …Παναγιώταινα, η οποία «Παναγιώταινα» προφανώς είναι κάτω από τα στάνταρ της ελκυστικής συντρόφου…

Το αρχαιοελληνικό απόφθεγμα τείνει να γίνει στις μέρες μας η ταυτότητα του μίζερου συμβιβασμού, του φιλοτομαρισμού και της παθητικότητας…

Μας πήραν τα μισά, αλλά αφού δεν μας τα πήρανε όλα, ας βολευτούμε με αυτά που μας άφησαν…

Κάτι ανάλογο ισχύει και με τα «δημόσια» πρόσωπα…

Η ίδια νοοτροπία, η ίδια μίζερη προσέγγιση…

Σε σχέση με κάποιον πανηλίθιο, καλύτερα ο ηλίθιος..

Ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω γιατί πρέπει να γίνονται οι συγκρίσεις πάντα προς τα κάτω…

Γιατί πρέπει να βολευόμαστε πάντα με το λιγότερο κακό και να πανηγυρίζουμε κι από πάνω επειδή αποφύγαμε τα …χειρότερα…

Δηλαδή συμβιβαστήκαμε ότι το κακό θα συμβεί ούτως η άλλως και θεωρούμε «επιτυχία» που μας έλαχε τελικά το μικρότερο κακό;
Πέρα από την τραγική μιζέρια του πράγματος, πρόκειται και για έναν εξαιρετικά βλακώδη στρουθοκαμηλισμό…

Το κακό όταν ξεκινάει και το αποδέχεσαι σαν αναπόφευκτό, το βέβαιο είναι ότι θα εξελιχθεί σε χειρότερο…

Κανένας ηλίθιος δεν έμεινε απλά ηλίθιος… Πάντα εξελίσσεται σε πανηλίθιο!!!

Ο καθένας προσπαθεί και μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο απ’ ό,τι είναι…

Ο καλός προσπαθεί να γίνει καλύτερος…

Ο ηλίθιος το μόνο που μπορεί είναι να γίνει ηλιθιότερος!!!

Κατά έναν περίεργο τρόπο τα κοινωνικά αντανακλαστικά αντιμετωπίζουν συνήθως με τέτοια συμπάθεια και ανοχή τον ηλίθιο που συχνά τον αναγορεύουν σε δημόσια αξιώματα!!!

Και μετά «πανηγυρίζουν»… Στη λογική του "υπάρχουν και χειρότερα".

 Παίρνουμε ως παράδειγμα τις όποιες εκλογές, όπου μετά το αποτέλεσμα βολευόμαστε στο ότι πάλι καλά που βγάλαμε δήμαρχο, βουλευτή ή ό,τι άλλο, καποιον ηλίθιο, αφού θα μπορούσαμε να εκλέξουμε έναν πανηλίθιο!!!

Δεν έχει γούστο; Έχει, δεν έχει;

Η φυσιολογική εξέλιξη είναι ο ηλίθιος να φτάσει στην ανώτερη βαθμίδα, δηλαδή να γίνει πανηλίθιος..

Στην «προσπάθειά» του να ανέβει στην ανώτατη βαθμίδα ηλιθιότητας θα φορτώσει όλη του την «εξέλιξη» στην «καμπούρα» αυτών που διαφεντεύει….

Κοινώς, θα φορτώσει στις πλάτες του κόσμου το φορτίο της ηλιθιότητάς του…

Κι επειδή το…. μοιραίο είναι αναπόφευκτο και η εξελικτική πορεία απ' την ηλιθιότητα στην πανηλιθιότητα είναι δεδομένη, στην επικρατούσα λογική του «μη χειρον, βέλτιστον», αν πρόκειται να γίνει επιλογή ανάμεσα σ’ έναν ηλίθιο και σ’ έναν πανηλίθιο, είναι προτιμότερος ο πανηλίθιος!!!

Γιατί να κουραζόμαστε άσκοπα; Αφού στο τέλος εκεί θα φτάσουμε, είναι ανάγκη να το βασανίζουμε το πράγμα;

Πάμε μια και καλή σ’ έναν παληλίθιο και ξεμπερδεύομε….

Αφού έτσι κι αλλιώς κατορθώνουμε πάντα να δίνουμε αξιώματα στους χειρότερους, ας δώσουμε μια και καλή στην ανώτερη βαθμίδα να μην έχουμε και την αγωνία για το πόσο χειρότερος μπορεί να αποδειχτεί κάποιος….

Περαστικά μας…

Άλλωστε υπάρχουν και χειρότερα…

Δ. Καρολίδης

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ