Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα : Μια αποκαλυπτική αλαζονεία

598"Όταν ο κορυφαίος Έλληνας φιλόσοφος Κορνήλιος Καστοριάδης, μαζί με τον L. Lefort, σημαντική φυσιογνωμία της Γαλλικής αριστερής διανόησης, αποφάσισαν να αποχωρήσουν το 1948 από το Γαλλικό Τροτσκιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα και να σχηματίσουν την περίφημη ομάδα "Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα", που εξέδιδε το ομώνυμο περιοδικό ως το 1966, οπότε ταυτόχρονα με τη διάλυση της ομάδας σταμάτησε και η κυκλοφορία του, πρόθεσή τους ήταν να θέσουν με το διάβημά τους αυτό ένα ζωτικής σημασίας ζήτημα για τη σοσιαλιστική προβληματική.

Το ζήτημα της δυνατότητας συνύπαρξης του σοσιαλισμού με τη δημοκρατία, και το σύστοιχο προς αυτό ζήτημα του κατά πόσον θα μπορούσε να υπάρξει σοσιαλισμός χωρίς δημοκρατία, αλλά και του κατά πόσον ενομιμοποιούντο να επικαλούνται το σοσιαλισμό ως πρόταγμα τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού, που βασίζονταν σε εξώφθαλμα αντιδημοκρατικές δομές.

Το δίλημμα, δηλαδή, "Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα", είχε στο πλαίσιο αυτής της προσέγγισης μια αμιγώς ενδοσοσιαλιστική διάσταση, αναδεικνύοντας μια τραγική αντίφαση που εκαλείτο να υπερβεί η σοσιαλιστική σκέψη: ή ο σοσιαλισμός θα κατόρθωνε να ενσωματώσει στο ιδεολογικό και αξιακό υπόβαθρό του τη δημοκρατία, ή αλλιώς αποσυνδεδεμένος κατά την εφαρμογή του από αυτήν, θα ήταν καταδικασμένος να οδηγήσει στη βαρβαρότητα, όπως άλλωστε ήδη συνέβαινε σε κάποιο βαθμό στα στρατοπεδικά καθεστώτα του σοβιετικής εμπνεύσεως "υπαρκτού σοσιαλισμού".

Αυτήν την πολύτροπα ενδιαφέρουσα ενδοσοσιαλιστική θεωρητική αναζήτηση, με ένα διανοητικό άλμα στο κενό, που αν δεν οφείλεται σε ασύγγνωστη άγνοια αποδεικτική ενός ευρύτερου μορφωτικού ελλείμματος, τότε αναδεικνύει την ύπαρξη μιας απερίγραπτης σύγχυσης επί στοιχειωδών ζητημάτων της σοσιαλιστικής προβληματικής, η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να τη μεταγράψει σε ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο αναφοράς, και να χρησιμοποιήσει τη διάζευγξη "Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα" ως σύνθημα μιας χρήσης στις επικείμενες Ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου.

Αποσπασμένο, όμως, από το αρχικό του ιδεολογικό πλαίσιο, αυτό το δίλημμα, έτσι όπως ακατάπαυστα το θέτει ο Γιώργος Παπανδρέου και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, οδηγεί "αλλού". Εμφανίζει τους ίδιους ως εκφραστές μιας θετικά (κατ' αυτούς) αξιολογικά φορτισμένης έννοιας, του σοσιαλισμού, και τους αντιπάλους τους, τη Νέα Δημοκρατία στη συγκεκριμένη περίπτωση, ως φορείς της "βαρβαρότητας". Μόνο που αυτός ο αναχρονιστικός μανιχαϊσμός στις ώριμες δυτικές δημοκρατίες, όπως η Ελλάδα, δεν έχει θέσει στην πολιτική αντιπαράθεση. Είναι επικίνδυνος. Και ανοίγει το δρόμο προς ολισθηρές ατραπούς.....

Γιατί, αν πάρει κανείς "τοις μετρητοίς" το "δίλημμα", με τη "βαρβαρότητα" ούτε συζητάς, ούτε συνδιαλέγεσαι, ούτε καν συνυπάρχεις. Την πολεμάς μέχρι τελικής συντριβής της. Προφανώς, ο (και Πρόεδρος της "Σοσιαλιστικής Διεθνούς") κ. Γιώργος Παπανδρέου, δεν εννοεί κάτι τέτοιο. Και προδήλως δεν πιστεύει στα σοβαρά ότι η Νέα Δημοκρατία είναι φορέας κάποιου είδους "βαρβαρότητας". Πέραν του ότι κάτι τέτοιο θάταν το "αστείο του αιώνα", δεν θα έπειθε και κανέναν. Άρα, κάτι άλλο θέλει να "πει" ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ υιοθετώντας αυτό το σύνθημα. Μόνο που και αυτό που θέλει να "πει", έστω "μεταφορικά", είναι εξ ίσου επικίνδυνο με όρους δημοκρατικών κριτηρίων.

Γιατί το να βαφτίζεις τους αντιπάλους σου "βαρβάρους" επειδή έχουν διαφορετικές απόψεις από τις δικές σου, ή επειδή εφαμόζουν πολιτικές με τις οποίες εσύ διαφωνείς, είναι ακραίο δείγμα αντιδημοκρατικής δυσανεξίας. Κραυγαλέα ένδειξη πολιτικής μισαλλοδοξίας και κομματικής εμπάθειας. Που δεν συμβαδίζει με τις διακηρύξεις του "νέου ΠΑΣΟΚ", και πολύ περισσότερο με την δήθεν "ήπια" και "μετριοπαθή" φυσιογνωμία που προσπαθεί εναγώνια να καλλιεργήσει τα τελευταία χρόνια η ηγετική του ομάδα, και προσωπικά ο κ. Γιώργος Παπανδρέου.

Κάνει, λοιπόν, λάθος ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να επιμένει να "επιχειρηματολογεί" πάνω σ' αυτό το άτοπο και κραυγαλέα διχαστικό σύνθημα, που όσο το επαναλαμβάνει τόσο περισσότερο εκτίθεται. Γιατί φυσικά με λογικές ακροβασίες του τύπου "η ανεργία είναι βαρβαρότητα", "η ακρίβεια είναι βαρβαρότητα", κ.ο.κ., δεν "υποστηρίζει" με τίποτε τη βαρύτατη κατηγορία που εξακοντίζει απέναντι σε ένα κόμμα, τη Νέα Δημοκρατία, που δημοκρατικά και με την ψήφο (δις μάλιστα) του Ελληνικού λαού ήρθε στην εξουσία και που παρά τα όποια λάθη και αποτυχίες της πολιτικής που ακολούθησε, δημοκρατικά την άσκησε και την ασκεί.

Αντίθετα, απλώς αποδεικνύει την επιχειρηματολογική του πενία. Την αδυναμία του να αρθρώσει, να διατυπώσει και να προβάλει πειστικά μια πραγματώσιμη εναλλακτική πολιτική πρόταση, και βάσει αυτής να συγκριθεί με την πολιτική της Νέας Δημοκρατίας και να ζητήσει από τους πολίτες τη συγκατάθεση να την εφαρμόσει.

Εκτός ... κι αν συμβαίνει κάτι άλλο. Αν δηλαδή, ο Πρόεδρος και η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ υιοθετούν αυτό το ισοπεδωτικό και ολοκληρωτικής, σε τελική ανάλυση, έμπνευσης σύνθημα, γιατί νομίζουν ότι έτσι θα "στρώσουν" το δρόμο όχι απλώς για να επανέλθουν στην (πολυπόθητη γι' αυτούς) εξουσία, αλλά και για να την ασκήσουν (με άλλοθι τη δήθεν "βαρβαρότητα" της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας) με το γνωστό από το κυβερνητικό τους παρελθόν αυταρχικό και αλαζονικό τρόπο.

Οργανώνοντας, με την οικεία τεχνογνωσία τους, ένα νέο γύρο κομματικής κατάληψης του κράτους (στο πλαίσιο του ... "αποβαρβαρισμού"), λεηλασίας του δημόσιου πλούτου και επανεγκλωβισμού της Ελληνικής κοινωνίας στις γνωστές ("πολιτισμένες", σε αντιδιαστολή προς τις "βάρβαρες") εκλεπτυσμένες πρακτικές της συστηματοποιημένης διαφθοράς και των μεθοδευμένων πελατειακών δοσοληψιών.

Σε αυτήν, όμως, την περίπτωση το σύνθημα "Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα" δεν είναι καθόλου αφελές, ούτε αθώο. Το δήθεν δίλημμα που θέτει, δεν στρέφεται στενά μόνο εναντίον της Νέας Δημοκρατίας και των οπαδών της. Αποκρύπτει επικίνδυνες μύχιες προθέσεις που αφορούν την Ελληνική κοινωνία στο σύνολό της και στρέφονται ευθέως απειλητικά εναντίον της. Αποκαλύπτει την αμετανόητη αλαζονία του συστήματος ΠΑΣΟΚ, τις ρεβανσιστικές του προθέσεις και τις ιδιοτελείς του στοχεύσεις. Και επιδέχεται μόνον μιας απάντησης: όχι στη "Βαρβαρότητα" του α-λά ΠΑΣΟΚ "σοσιαλισμού". Ή αλλιώς, ούτε σοσιαλισμός, ούτε βαρβαρότητα ...

Το έργο, άλλωστε, αυτό το έχουμε ξαναδεί στο παρελθόν και ως κοινωνία το έχουμε πληρώσει και το πληρώνουμε ακόμη ακριβά. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να το ξαναδούμε στο μέλλον, για να θυμηθούμε την προσφιλή απ' ότι φαίνεται εσχάτως στον κ. Παπανδρέου μαρξιστική φιλολογία, ούτε ως "φάρσα", ούτε ως "τραγωδία". "
http://www.online-press.gr/v1/index.php?


Pict0102Δεν νομίζω ότι στην Ευρώπη συναντιέται παρόμοιο φαινόμενο υψηλού εκφυλισμού κα γενετικής μετάλλαξης ενός πολιτικού κόμματος όπως στην περίπτωση του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Το φαινόμενο αποτελεί ενδιαφέρουσα πρόκληση για τα Πανεπιστήμια. Για μια επιστημονική αναλυτική προσέγγιση του είναι πολύ χρήσιμο το γνωστό κείμενο μου του 1998. Σήμερα βέβαια είμαστε πέραν της μετάλλαξης, οι παθολογίες βρίσκονται στο ανώτατο στάδιο, αλλά η μελέτη μου του 1998 παραμένει ότι καλύτερο υπήρξε επιστημονικά.
Από την αρχικά ευγενική προσδοκία μας, ορισμένων τουλάχιστον, με την ίδρυση του έμειναν μόνον οι πρώην ΠΑ.ΣΟ.Κ. το αληθινό ΠΑ.ΣΟ.Κ. δηλαδή. Είναι ότι καλύτερο ως ηθικό και πολιτικό κεφάλαιο έχει τοπικά και περιφερειακά η χώρα. Αυτός ο κόσμος είναι μακριά από την σημερινή αλλοτριωμένη δομή γιατί έχει μνήμη, κομματική μνήμη. Πολιτικό κόμμα σημαίνει πολιτική μνήμη.
Το ερώτημα είναι αν αυτή η αλλοτριωφόρος δομή, η νέα διοίκηση, οι κατά καιρούς στρατολογήσεις της μπορούν να ιδιοποιούντε το όνομα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Τα ιδανικά, τις αξίες, τους συμβολισμούς, τις ταυτότητες, τις λέξεις που ενέπνευσαν την δημιουργία του. Η ιστορία και η πολιτική λέει ότι δεν μπορούν.
Η ταυτότητα το όνομα ενός προσώπου, μιας πολιτικής ομάδας, μιας κάστας καθορίζεται από τις πράξεις του. Οι πράξεις τους, τούς δίνουν άλλο όνομα.
Ως γνωστόν εδώ και καιρό τους κάλεσα να αλλάξουν όνομα. Η πράξη τους θα συνέβαλε στην καθαρότητα του πολιτικού τοπίου. Τώρα το αν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς την καπηλεία και χειραγώγηση ενός ηθικού και διανοητικού κεφαλαίου με το οποίο είναι ξένοι, είναι άλλο ζήτημα. Η σημαία Παναμά όμως ως κομματική σημαία αυξάνει τον δείκτη της σύγχυσης των Ελλήνων και κρατά την χώρα στάσιμη, παγιδευμένη, ναρκοθετημένη.
Νομίζω ότι η ταυτότητα αυτών των ανθρώπων της αλλοτριωφόρου δομής μπορεί να εκφρασθεί με τα αρχικά ΚΚΚΑΣΟΡ.
Σε ένα δημόσιο διάλογο μπορούν να εξηγηθούν και ερμηνευθούν τα αρχικά του νέου τους τίτλου. Γνωρίζουν ότι είμαι άνθρωπος του διαλόγου. Όπως εγώ ότι αυτοί δεν μπορούν να σταθούν στον δημόσιο δημοκρατικό διάλογο. Δεν είναι φίλοι της Δημοκρατίας. Σε αυτό εξάλλου οφείλονται οι παθολογίες που προκάλεσαν και προκαλούν στην χώρα.
Είναι διακριτό ότι στο νέο όνομα το Όμικρον αναφέρεται στον Οτσαλάν, στο έγκλημα του Φεβρουαρίου του 1999, που στο επίπεδο της ταυτότητας μετέβαλε τον δημοκράτη, τον διεθνιστή, τον ανθρωπιστή σε διεθνή χαφιέ. Συμπληρώθηκαν ήδη τα δέκα χρόνια της νέας ταυτότητας.
Υπάρχει μια άλλη σημειολογία που συνδέεται με την Κέρκυρα. Το 1973 δραπετεύοντας από εδώ στην Ιταλία - ήμουν 22 ετών - έβλεπα τους αγώνες μου ως υλικό, προσφορά για την οικοδόμηση ενός πολύ ευγενούς ιστορικού προιόντος και όχι του ΚΚΚΑΣΟΡ. Ούτε βέβαια σκέφθηκα ποτέ ότι θα χρειάζονταν τα ερμηνευτικά σχήματα, τα βιβλία του Τζώρζ Όργουελ για να αναλύσεις σήμερα αυτό το άχρηστο  για Ελλάδα και την ιστορία μόρφωμα, το ΚΚΚΑΣΟΡ. Έναν φορέα ατομικής και συλλογικής αλλοτρίωσης παρά απελευθέρωσης.


Εδώ και καιρό μίλησα για την ανάγκη ενός Νέου Μεγάλου Δημοκρατικού Κόμματος. Άλλο όμως Δημοκρατικό κόμμα και άλλο ΚΚΚΑΣΟΡ. Τα αποτυχημένα, ένοχα κατάλοιπα του πρόσφατου παρελθόντος δεν αποτελούν εφόδια για τον νέο αιώνα. Σε καμία Ευρωπαϊκή χώρα δεν θα τα συντηρούσαν.




ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ