Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Η εθνική μας μοναξιά και η ευρωπαϊκή περιπέτεια - του Χρήστου Κατσούρα

600Και όμως κινείται! Δεν αναφέρομαι στη γη αλλά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτόν τον υπερεθνικό οργανισμό που ειδικά στις ταραγμένες και απρόβλεπτες μέρες μας ψάχνει να βρει το αντικείμενο της θέσμισής του ενώ οι υπερασπιστές του προσπαθούν να το αναδείξουν σε βασικό πυλώνα της Δημοκρατίας (τουλάχιστον έτσι όπως -εκόντες άκοντες- την έχουν αποδεχθεί), του πολιτισμού, της σταθερότητας, της ασφάλειας...Μακρύς και εν πολλοίς αιτιολογημένος ο αντίλογος αλλά δυστυχώς η έννοια του εφικτού έχει υποκαταστήσει το όραμα, την έμπνευση, την αλληλεγγύη... Όμως η Ευρώπη- η ενωμένη Ευρώπη- από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια και από τη Βαλτική ως τη Μεσόγειο, μπορεί και πρέπει να μετεξελιχθεί σε ναό της ελπίδας, της κοινωνικής συνοχής, της βιώσιμης ανάπτυξης. Είναι ίσως το τελευταίο ανάχωμα στη βαρβαρότητα, τη βία, την εθνική, πολιτισμική και οικονομική υποδούλωση.Και αν δεν υπήρχε θα έπρεπε σίγουρα να την εφεύρουμε. Και πάντα μέσα από τις, έστω, ελλειμματικές δομές της να προσπαθούμε να την βελτιώνουμε.Και μόνο το συναίσθημα του ενιαίου συνόλου που θυμάται, σκέπτεται, δρα και αποφασίζει συλλογικά το οποίο μας προσέφερε τόσο στην τελευταία οικονομική κρίση αλλά και σε πολλές αντίστοιχες περιπτώσεις στο παρελθόν ήταν εξαιρετικά σημαντικό. Ξαφνικά μέσα στην απόγνωση, την ανασφάλεια, την αγωνία αισθανθήκαμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας. Και ότι και άλλοι λαοί-κοινωνίες- πολίτες αντιμετώπιζαν τα ίδια προβλήματα και άρα έπρεπε να βρεθεί ο κοινός τόπος αντίδρασης. Έτσι, μετά από μία μακρά ιστορική περίοδο, ο Ελληνισμός νιώθει οικείος με τους "Άλλους", σέβεται τη διαφορετικότητά τους, ενδιαφέρεται για την πολυχρωμία και πολυμορφία του κόσμου και αναζητά μία καλά αρθρωμένη πολιτική διεθνών συμμαχιών. Αντιλαμβάνεται την ανάγκη να συμβάλλει και αυτός στον ευρωπαϊκό (και παγκόσμιο) πολιτισμό. Και πλέον αναγνωρίζει ότι αυτή η συμβολή για να έχει αποτέλεσμα προϋποθέτει μία μεγάλη προσπάθεια αποκατάστασης της εικόνας του.Και πάλι ο αντίλογος είναι ισχυρός. Εάν δηλαδή οι πολιτικές που αποφασίστηκαν κεντρικά (ΕΕ) και οι δράσεις που αναπτύχθηκαν περιφερικά (Ελλάδα) ήταν οι πλέον ενδεδειγμένες. Ασφαλώς και δεν ήταν. Όμως στη ζωή δεν υπάρχει μόνο το απόλυτο και το σήμερα. Υπάρχει το όραμα και η προοπτική.Η αξιολόγηση γίνεται και από τους ίδιους τους λαούς οι οποίοι συμμετέχοντας σε αυτή την πανευρωπαϊκή περιπέτεια έχουν τη δυνατότητα να επηρεάσουν τα πράγματα. Και να τα κατευθύνουν σε αλλαγές. Παρά την ανισότητα που υπάρχει στην ικανότητα συμμετοχής. Γιατί τελικά ουτοπία δεν είναι να αλλάξουμε τον κόσμο αλλά να τον κρατήσουμε ακίνητο. Και η δικιά μας γλυκιά ουτοπία σήμερα είναι να κατευθύνουμε τις αλλαγές!Αλλαγές οι οποίες δεν εγκλωβίζονται μόνο σε αυτόν τον απρόσωπο οργανισμό που εσφαλμένα θεωρούμε ότι είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αφορούν άμεσα και το κάθε κράτος ξεχωριστά και σαφέστατα επικαθορίζουν τη ζωή μας. Την καθημερινότητά μας. Πόσες και πόσες πολιτικές για τον αγροτικό τομέα, το εμπόριο, τη φορολογία, την παιδεία, την τεχνολογία δεν αποφασίζονται πλέον -τουλάχιστον σε επίπεδο γενικών αρχών- στην Ευρωπαϊκή Κυβέρνηση (commission). Αυτές οι πολιτικές υπό τη μορφή οδηγιών (ντιρεκτίβες) ενσωματώνονται τελικά στις εθνικές νομοθεσίες...Και αυτό που μαζί με τη βελτίωση των δομών, την ενίσχυση των οργάνων και την αναλογικότερη εκπροσώπηση, πρέπει να επιδιώξουμε είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση να αποκτήσει επιπλέον αυτόνομες πολιτικές, στρατηγικές και αρμοδιότητες: ασφάλεια, άμυνα, εκπαίδευση, υγεία...
Ως πότε- λόγω των θεσμικών ελλειμμάτων μας- θα αναγνωρίζουμε και θα αναθέτουμε σε Τρίτους το ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα που ακόμα και στη γειτονιά μας δημιουργεί, διαιρεί, αποσταθεροποιεί ολόκληρες περιοχές ή και κράτη ακόμα... Ή για πόσο ακόμα θα αναθέτουμε (χωρίς έλεγχο) την ασφάλεια των επικοινωνιών και εν γένει των ατομικών μας δικαιωμάτων στον υπερατλαντικό μας σύμμαχο.Γιατί εκτός από την ιστορική συνιστώσα (κοινή ευρωπαϊκή κληρονομιά και μνήμη) μας χωρίζουν με όλους αυτούς οι αντιλήψεις για την οικονομία, την εργασία, την εκπαίδευση, την κοινωνική πρόνοια και αλληλεγγύη, το περιβάλλον... Και όπου οι διαφορές αυτές δεν εκφράστηκαν μέσα από συγκεκριμένες αποτρεπτικές πολιτικές η Ευρώπη- μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο- το πλήρωσε ακριβά.Για παράδειγμα το υφιστάμενο οικονομικό μοντέλο της περιβόητης σχολής του Σικάγο ότι "οι αγορές έχουν την ικανότητα αυτορρύθμισης" οδήγησε τον κόσμο στην πιο βαθιά ύφεση και ακούμε σήμερα αυτούς που κάποτε υπεραμύνονταν της αγοραίας οικονομίας, να μιλούν ανερυθρίαστα για την οικονομία της κοινωνίας.Eίναι προφανές ότι ξορκίζοντας το νεοφιλελευθερισμό και μεταβάλλοντας τη ρητορεία τους για "μία αξιόπιστη κοινωνική οικονομία της αγοράς" επιχειρούν να χειραγωγήσουν τις εξελίξεις και πάλι εν τη απουσία της Ευρώπης.Της Ευρώπης που παρά τα εγγενή προβλήματα και τις εκάστοτε ηγετικές της καρικατούρες τύπου Μπερλουσκόνι, πρόβαλε ως όραμα, ως μέτρο της πολιτικής κοινωνίας τον "πολίτη-άνθρωπο".Συνεπώς, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ένωση των λαών, των ατομικών δικαιωμάτων, γραμμάτων και των τεχνών, εν τέλει το λίκνο του παγκόσμιου πολιτισμού, είναι στις μέρες μας και τουλάχιστον για τις μέρες του εγγύς μέλλοντός μας ίσως η μοναδική απάντηση. Γιατί ο Πολιτισμός και η Παιδεία είναι τα τελευταία καταφύγια της ανθρωπιάς και της ευαισθησίας.Γιατί μόνον με τον Πολιτισμό και την κατανόηση ανάμεσα στις κοινωνίες μπορούμε να συντρίψουμε την βαρβαρότητα, την ξεπεσμένη φτήνια και την ευκολία που κυριαρχεί γύρω μας. Η πολιτισμική είναι η πιο επικίνδυνη μορφή επέμβασης. Είναι έμμεση και για αυτό πιο ύπουλη! Τα αποτελέσματά της είναι διαβρωτικότερα και για αυτό δυσκολότερα να καταπολεμηθούν! Η πολιτιστική αλλοίωση συνεπάγεται απώλεια της εθνικής ταυτότητας. Εξέλιξη που εμπεδώνει και μονιμοποιεί την πολιτική, την κοινωνική και την οικονομική εξάρτηση. Και είμαστε αντίθετοι γιατί έτσι κομματιάζεται η συνέχεια του πολιτισμού μας. Οι ρίζες μας χαλαρώνουν, το παρελθόν μας γκρεμίζεται! Οι ιδιαιτερότητες του λαού μας ξεθωριάζουν, η δημιουργικότητα πνίγεται, η γλώσσα εκφυλίζεται, ενώ η μνήμη απειλείται. Στις σύγχρονες συνθήκες παγκοσμιότητας οργανισμοί χωρίς ταυτότητα δεν θα επιβιώσουν.Γιατί μόνον με ριζικές αλλαγές στην Εκπαίδευση μπορούμε να αναχαιτίσουμε αυτό που ήδη χτίζεται σήμερα παγκόσμια. Ανισότητες στην παρεχόμενη εκπαίδευση και δημιουργία μίας αριστοκρατίας της γνώσης και της νόησης. Μία αριστοκρατία που ο μέχρι σήμερα ρόλος της είναι να πολλαπλασιάζει τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες. Και εδώ είναι ανάγκη να βρούμε νέους τρόπους "πολιτικής νομιμοποίησης" της γνώσης, τρόπους κατοχύρωσης της αμεροληψίας και της ανεξαρτησίας της, δηλ νέους τρόπους Πολιτικής.Ωστόσο δεν είμαστε αφελείς να αποδίδουμε μαγικές ιδιότητες σε έναν υπερεθνικό οργανισμό έστω και αν αυτός είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ούτε καν σε επίπεδο προθέσεων οι οποίες ενίοτε δεν αποκλείεται να είναι και κακόβουλες. Όμως εμείς ως ευρωπαίοι πολίτες έχουμε καθήκον και υποχρέωση να ρυμουλκήσουμε- έστω να προσπαθήσουμε- να διαμορφώσουμε αυτό το χάρτη πορείας. Με αυτά τα χαρακτηριστικά και αυτά τα στοιχεία.Με αυτή την παραδοχή- την οποία όλοι μας πιστεύω ότι οφείλουμε να κάνουμε- πρέπει να πάρουμε θέση. Στις ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου. Γιατί στις εποχές που ζούμε η αδιαφορία δεν εκλαμβάνεται απλά και μόνο ως υπεκφυγή. Ερμηνεύεται ως άρνηση.

* O Χρήστος Καστούρας,ήταν υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στην Θεσπρωτία στις εκλογές του 2007.
Αναρτήθηκε από epirusgate.blogspot.com


Pict0102Δεν νομίζω ότι στην Ευρώπη συναντιέται παρόμοιο φαινόμενο υψηλού εκφυλισμού κα γενετικής μετάλλαξης ενός πολιτικού κόμματος όπως στην περίπτωση του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Το φαινόμενο αποτελεί ενδιαφέρουσα πρόκληση για τα Πανεπιστήμια. Για μια επιστημονική αναλυτική προσέγγιση του είναι πολύ χρήσιμο το γνωστό κείμενο μου του 1998. Σήμερα βέβαια είμαστε πέραν της μετάλλαξης, οι παθολογίες βρίσκονται στο ανώτατο στάδιο, αλλά η μελέτη μου του 1998 παραμένει ότι καλύτερο υπήρξε επιστημονικά.
Από την αρχικά ευγενική προσδοκία μας, ορισμένων τουλάχιστον, με την ίδρυση του έμειναν μόνον οι πρώην ΠΑ.ΣΟ.Κ. το αληθινό ΠΑ.ΣΟ.Κ. δηλαδή. Είναι ότι καλύτερο ως ηθικό και πολιτικό κεφάλαιο έχει τοπικά και περιφερειακά η χώρα. Αυτός ο κόσμος είναι μακριά από την σημερινή αλλοτριωμένη δομή γιατί έχει μνήμη, κομματική μνήμη. Πολιτικό κόμμα σημαίνει πολιτική μνήμη.
Το ερώτημα είναι αν αυτή η αλλοτριωφόρος δομή, η νέα διοίκηση, οι κατά καιρούς στρατολογήσεις της μπορούν να ιδιοποιούντε το όνομα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Τα ιδανικά, τις αξίες, τους συμβολισμούς, τις ταυτότητες, τις λέξεις που ενέπνευσαν την δημιουργία του. Η ιστορία και η πολιτική λέει ότι δεν μπορούν.
Η ταυτότητα το όνομα ενός προσώπου, μιας πολιτικής ομάδας, μιας κάστας καθορίζεται από τις πράξεις του. Οι πράξεις τους, τούς δίνουν άλλο όνομα.
Ως γνωστόν εδώ και καιρό τους κάλεσα να αλλάξουν όνομα. Η πράξη τους θα συνέβαλε στην καθαρότητα του πολιτικού τοπίου. Τώρα το αν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς την καπηλεία και χειραγώγηση ενός ηθικού και διανοητικού κεφαλαίου με το οποίο είναι ξένοι, είναι άλλο ζήτημα. Η σημαία Παναμά όμως ως κομματική σημαία αυξάνει τον δείκτη της σύγχυσης των Ελλήνων και κρατά την χώρα στάσιμη, παγιδευμένη, ναρκοθετημένη.
Νομίζω ότι η ταυτότητα αυτών των ανθρώπων της αλλοτριωφόρου δομής μπορεί να εκφρασθεί με τα αρχικά ΚΚΚΑΣΟΡ.
Σε ένα δημόσιο διάλογο μπορούν να εξηγηθούν και ερμηνευθούν τα αρχικά του νέου τους τίτλου. Γνωρίζουν ότι είμαι άνθρωπος του διαλόγου. Όπως εγώ ότι αυτοί δεν μπορούν να σταθούν στον δημόσιο δημοκρατικό διάλογο. Δεν είναι φίλοι της Δημοκρατίας. Σε αυτό εξάλλου οφείλονται οι παθολογίες που προκάλεσαν και προκαλούν στην χώρα.
Είναι διακριτό ότι στο νέο όνομα το Όμικρον αναφέρεται στον Οτσαλάν, στο έγκλημα του Φεβρουαρίου του 1999, που στο επίπεδο της ταυτότητας μετέβαλε τον δημοκράτη, τον διεθνιστή, τον ανθρωπιστή σε διεθνή χαφιέ. Συμπληρώθηκαν ήδη τα δέκα χρόνια της νέας ταυτότητας.
Υπάρχει μια άλλη σημειολογία που συνδέεται με την Κέρκυρα. Το 1973 δραπετεύοντας από εδώ στην Ιταλία - ήμουν 22 ετών - έβλεπα τους αγώνες μου ως υλικό, προσφορά για την οικοδόμηση ενός πολύ ευγενούς ιστορικού προιόντος και όχι του ΚΚΚΑΣΟΡ. Ούτε βέβαια σκέφθηκα ποτέ ότι θα χρειάζονταν τα ερμηνευτικά σχήματα, τα βιβλία του Τζώρζ Όργουελ για να αναλύσεις σήμερα αυτό το άχρηστο  για Ελλάδα και την ιστορία μόρφωμα, το ΚΚΚΑΣΟΡ. Έναν φορέα ατομικής και συλλογικής αλλοτρίωσης παρά απελευθέρωσης.


Εδώ και καιρό μίλησα για την ανάγκη ενός Νέου Μεγάλου Δημοκρατικού Κόμματος. Άλλο όμως Δημοκρατικό κόμμα και άλλο ΚΚΚΑΣΟΡ. Τα αποτυχημένα, ένοχα κατάλοιπα του πρόσφατου παρελθόντος δεν αποτελούν εφόδια για τον νέο αιώνα. Σε καμία Ευρωπαϊκή χώρα δεν θα τα συντηρούσαν.




ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ