Ο Ιππόλυτος του Ευριπίδη εγκαινιάζει τον θεσμό του Φεστιβάλ της Επιδαύρου με πρωταγωνιστή τον Αλέκο Αλεξανδράκη

 

Ιούλιος 1954. Ο Ιππόλυτος του Ευριπίδη εγκαινιάζει τον θεσμό του Φεστιβάλ της Επιδαύρου Πρωταγωνιστής, ο Αλέκος Αλεξανδράκης

Ο νεαρός ηθοποιός νιώθει ανέτοιμος και απαίδευτος για να αναλάβει τον ρόλο (και βέβαια ήταν) και σκέφτεται να αποχωρήσει - ήταν μόλις 27 ετών 

Ο σκηνοθέτης όμως, ο Ροντήρης, πιστεύει στο ταλέντο του και τον πείθει να παραμείνει

Ακολουθούν εξαντλητικές πρόβες σε αντίξοες συνθήκες, όπου οι ηθοποιοί έκαναν ακόμα και το ξεχορτάριασμα του αρχαίου θεάτρου

Γιατι το θέατρο δεν ήταν τότε όπως το γνωρίζουμε σήμερα 

Χωρίς ρεύμα, χωρίς δρόμους, παντού χωματόδρομοι, χωρίς καταλύματα, ηθοποιοί και συντελεστές πηγαινοέρχονταν καθημερινά στο Ναύπλιο για την διαμονή τους

Η παράσταση τελικά δόθηκε μπροστά σε ένα κατάμεστο θέατρο, με εξαιρετική επιτυχία

Όλων τα μάτια στραμμένα στον όμορφο πρωταγωνιστή που ανταποκρίθηκε πλήρως στις απαιτήσεις του ρόλου του

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος (μαθητής τότε ακόμα, τελειόφοιτος του Γυμνασίου, που είχε φτάσει στην Επίδαυρο με εκδρομή της Περιηγητικής Λέσχης), θα έγραφε, στα «ΝΕΑ» το 2005, για εκείνη την μέρα: 

"Η είσοδος του ταμένου στην Αρτέμιδα, παρθένου, αγνού, απειρόγαμου έφηβου στη σκηνή, κατά το κείμενο γίνεται με τη συνοδεία των συγκυνηγών του και των λαγωνικών. Ο Ροντήρης προεξέτεινε τον σκηνικό χώρο πίσω από τη δεξιά -όπως κοιτάμε τη σκηνή- πάροδο, πάνω στα πρανή του λόφου, μέσα στα πεύκα. Από εκεί ξεκίνησε ο Αλεξανδράκης με τους γυμνασμένους ηθοποιούς συντρόφους του στα κυνήγια και στην κατά φύση ζωή. Κατηφόρισε από το λόφο και μπήκε στην ορχήστρα: το απόλυτο Κάλλος και η επηρμένη, αλαζονική αγνότητα. Η διπλή Ύβρις. Αυτό που έγινε εκείνη την νύχτα, δεν έχει προηγούμενο και επόμενο. Δεκαπέντε χιλιάδες θεατές έβγαλαν ένα θαυμαστικό, αυθόρμητο «ω, ω» και σηκώθηκαν σαν αυτόματα όρθιοι, χωρίς να χειροκροτήσουν, χωρίς άλλη αντίδραση. Άναυδοι, έκπληκτοι, αμήχανοι, μ’εκείνη την αμηχανία που αισθάνεται κανείς μπροστά στο όσιο, αλλά και το αμαρτωλό. Υπάρχει μια αμηχανία πάντα, μπροστά στο ακραίο, το εκτός ορίων. (…). Ο Ιππόλυτος του Αλεξανδράκη, από την πρώτη του κιόλας ανατολή στο ορίζοντα του σκηνικού μύθου, κόμιζε ως ηθοποιός και ως πρόσωπο του δράματος κάτι το απρόσιτο, το κινδυνώδες, το απειλητικό. Κάτι σαν ιερή μανία και δεσποτική μάστιγα…"

Ο Αλέκος Αλεξανδράκης είχε πει αργότερα πως όσο περίμενε στο λόφο πριν την είσοδό του στην σκηνή, σκεφτόταν πως "μακάρι να γινόταν ένας πόλεμος" ώστε να ακυρωθεί η παράσταση

Πόλεμος βεβαίως δεν έγινε, εκείνος μπήκε στο θέατρο και τους κατέκτησε όλους
Το κοινό ενθουσιάστηκε, ειδικά το γυναικείο, αφού κατά πως λέγεται, πολλές νεαρές πετούσαν χαρτάκια με το τηλέφωνό τους στον νεαρό πρωταγωνιστή!

Αυτή ήταν η δεύτερη παράσταση αρχαίου δράματος που δόθηκε στην Επίδαυρο μετά από αιώνες σιωπής 

Είχε προηγηθεί η "Μήδεια" με πρωταγωνίστρια την Κατίνα Παξινού, το 1938

Μεσολάβησε ο πόλεμος και το 1954 το αρχαίο θέατρο πήρε πάλι ζωή...


Πηγή: ΠΑΛΙΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ - της Κατερίνας Σταματίου

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ