«Μάνα μου Ελλάς»….

 

«Κοπελιά, φέρει δυο μπύρες»!!!!

Κάπως έτσι ήταν τα ακούσματά της μέχρι το πρωινό της 16ης Αυγούστου. Τότε που χάρη σ’ αυτήν σηκώθηκαν όλοι και στάθηκαν προσοχή στο άκουσμα του εθνικού ύμνου της Ελλάδας μέσα στο Μόναχο.

Όταν πήγα τελευταία φορά στην Καρδίτσα, η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη στο γήπεδο. Αλλά στα πλαίσια μιας "καυτής" στήριξης της ομάδας.

Κατά τα άλλα η φιλοξενία ήταν υποδειγματική και παρά το φορτισμένο κλίμα, οι άνθρωποι – παράγοντες, δημοσιογράφοι, οπαδοί, απλός κόσμος – ήταν φιλικοί. Φύγαμε μετά από μια βαριά ήττα στο ποδόσφαιρο και αγνοώντας παντελώς την ύπαρξη της Αντιγόνης…

Μάλλον δεν υπήρχαν πολλοί που θα έβρισκαν ενδιαφέρον να ασχοληθούν με μια σερβιτόρα που μετά το σερβίρισμα, τη φασίνα, το νεροχύτη με άπλυτα….. άντεχε να κάνει και αθλητισμό…

Καθόλου περίεργο…

Άλλωστε από όσους έρχονταν στη Βέροια, προσωπικά δεν ξέρω ούτε έναν που να θυμόταν ότι κι εδώ υπήρχε μια αθλήτρια που έκανε να βουβαθεί ολόκληρο στάδιο στο Λονδίνο…

Που συμμετείχε δυο φορές σε Ολυμπιακούς αγώνες. Που είχε πάρει σπίτι της την πανελλήνια πρώτη θέση στο αγώνισμά της…

Εδώ που τα λέμε, δεν την ήξεραν – ή δεν ήθελαν να την ξέρουν – οι άνθρωποι στον τόπο της… Οι ξένοι θα ενδιαφερόντουσαν;

Μόνο ο απλός κόσμος και λίγοι φίλοι καρδιάς, σεμνοί και ανώνυμοι, στήριζαν την προσπάθειά της τόσα χρόνια…

Παρακολουθώντας με συγκίνηση τον τερματισμό της Αντιγόνης Ντρισπιώτη, μου ήρθε στο μυαλό η τελευταία συνέντευξη με την Σοφία Υφαντίδου.

Το μικρόσωμο, αλλά φτιαγμένο από ποντιακό ατσάλι, κορίτσι από την Καλλιθέα της Βέροιας. Την προσφυγική γειτονιά…

«Μόνοι και ξεχασμένοι απ’ όλους», είχε πει με πίκρα και παράπονο ο προπονητής της ο Κυριάκος Μηνας. Τις μέρες που η Σοφία πάλευε με έναν τραυματισμό, σε μια γενναία προσπάθεια να πιάσει το όριο για τους Ολυμπιακούς αγώνες.

Όμως το πρόβλημα δεν ήταν ο τραυματισμός. Ήταν ο μόνιμος «βραχνάς» με τα έξοδα μετάβασης…

Η Σοφιά δεν ήταν απλώς ξεχασμένη… Το τοπικό «σύστημα» την είχε περιθωριοποιήσει ακόμη κι όταν ήταν στην κορυφή των επιδόσεών της. Ήταν παιδί όταν ξεκίνησε, πάτησε τα 36 και κάλυψε όλη αυτή τη διαδρομή χωρίς καμιά στήριξη. Μόνο ο προπονητής και λίγοι – σεμνοί και ανώνυμοι – φίλοι….

Κάπου αλλού είχαν μεγαλύτερη ευαισθησία… Έσπευσαν να κατεδαφίσουν το …παράπηγμα στο οποίο έκανε προπόνηση η Άννα Κορακάκη… Όταν χάρη σ’ αυτή ακούστηκε ο Εθνικός Ύμνος στο μακρινό Ρίο ντε Τζανέιρο…

Έτσι κι αλλιώς αυτός ο τόπος ποτέ δεν είδε προκοπή από «ακριβά κοστούμια» και «υφάτους φανφαρώνους».

Το φιλότιμο, το μεράκι, το «γαμώτο» του Έλληνα είναι αυτό που πήρε στην πλάτη του αυτή την Πατρίδα…

Σαν το «γαμώτο» της Βούλας…
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

«Αντιγόνη… πιάσε δυο μπύρες»….

Αντιγόνη και κάθε Αντιγόνη!!!! Σ’ ευχαριστούμε!!!!! Ψηλά το κεφάλι!!! «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο»!!!!

Δ. Καρ

 

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ