Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Όσοι λαδώνουν είναι αθώοι; - Του Νίκου Κοτζιά

452Κάθε κοινωνία μαζί με το έργο παράγει και τα απορρίμματά της. Τα απορρίμματα, έτσι δείχνει η ιστορία, προσπαθούν κατά κανόνα να επιβιώνουν στο σκοτάδι, στην παραοικονομία και μέσω του παρακράτους. Τα τελευταία πέντε χρόνια, όμως, είδαμε εδώ στην Ελλάδα το παρακράτος να επανιδρύεται και να εμφανίζεται στην επιφάνεια της καθημερινότητάς μας. Είδαμε τη λαμογιά να συγκροτεί αυτό που επιστημονικά ονόμασα ως δημόσια "Κοινωνία της Συνενοχής". Μετά την πενταετία κινδυνεύουμε να πνιγούμε μέσα στα απορρίμματα που παράχθηκαν αυτά τα τελευταία χρόνια. Τα σκάνδαλα δεν είναι, πλέον, η αρνητική απόφυση της πολιτικής, αλλά η αρχή και το τέλος της. Επειδή κάποιοι τα έπιαναν, και τα έπιαναν, η χώρα εγκλωβίζεται γύρο από αυτούς. Ας σηκωθούν να φύγουν από την πολιτική, διαφορετικά ας τους διώξει η πολιτική κοινότητα.Οι καλύτερες διεθνείς επιχειρήσεις τηλεπικοινωνιών και ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων, αντιμετώπιζαν, ιδιαίτερα εδώ στην Ελλάδα, επί δεκαετίες τα πάρεργα της Siemens. Η τελευταία επειδή διέθετε κακή τεχνολογία και υψηλές τιμές για τα προϊόντα της, εξαγόραζε ψήφους και ψυχές, προκειμένου να πάρει δουλειές στις τηλεπικοινωνίες της χώρας. Η άρχουσα τάξη της Ελλάδας, μεγάλο τμήμα της οποίας είχε συνεργαστεί με τους Γερμανούς κατακτητές, διέθετε μια ειδική ευαισθησία απέναντι στα γερμανικά συμφέροντα, αλλά και ειδικές διασυνδέσεις μαζί τους. Στη δεκαετία του πενήντα και εξήντα, όλοι οι σχετικοί γνώριζαν με ποιο μέσο ελάμβανε η Siemens τις μεγάλες κρατικές δουλειές και τις προμήθειες του ΟΤΕ. Από μικρός άκουγα την φήμη για τον τρόπο με τον οποίο υψηλά στελέχη του τότε ΟΤΕ ελάμβαναν 1% του τζίρου των εργασιών που έκανε με την Siemens ως "μυστικές" καταθέσεις σε τράπεζες της Ελβετίας, ότι το ίδιο γινόταν και με ορισμένους συντηρητικούς πολιτικούς. Θα ήταν άξιο απορίας εάν η Siemens είχε αλλάξει μεταχουντικά τις τότε συνήθειές της, και ακόμα περισσότερο αν η Deutsche Telecom αγόρασε, επί κυβερνήσεων της ΝΔ, τον ΟΤΕ με διαφορετικές μεθόδους. Από την κοινωνική μου πείρα δεν μπορώ να το φανταστώ. Αλλά δεν είμαι και ο αρμόδιος ανακριτής.

Τρεις ομάδες παραβιάσεων

Τα εγκλήματα που έγιναν και γίνονται με την Siemens ανήκουν σε τρεις διαφορετικές ομάδες και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζονται και σήμερα. Πρώτο έγκλημα, η χώρα αγοράζει ακριβά μια τεχνολογία και υποδομές που δεν είναι οι καλύτερες και πλέον σύγχρονες στον κόσμο. Το ζήτημα δεν είναι μόνο ότι στην Ελλάδα προκειμένου να κάνει κανείς τις δουλείες του πρέπει σε κάθε περίπτωση να πληρώσει. Υπάρχει και η ακριβώς αντίστροφη σχέση. Ότι εάν κανείς έχει ακριβή και σχετικά καθυστερημένη τεχνολογία για να την πουλήσει πρέπει να δώσει ένα τμήμα των κερδών σε αυτούς που αποφασίζουν. Δεύτερο έγκλημα είναι ότι αυτοί που αποφάσιζαν δεν είχαν πάντα κατά νου το κάλλιστο για τη χώρα και τους δημόσιους οργανισμούς, αλλά την τσέπη τους. Κατά συνέπεια εγκληματούσαν σε βάρος της χώρας και του δημόσιου συμφέροντος. Έθεταν το παράνομο προσωπικό τους ιδιωτικό κέρδος πάνω από την διασφάλιση της χώρας με τις καλύτερες και πιο σύγχρονες τεχνολογίες. Κάτι που έχει επιπτώσεις σε πολλούς σημαντικούς τομείς. Από την εθνική άμυνα μέχρι την παραγωγικότητά. Κατά συνέπεια, στa αλά Siemens σκάνδαλα, δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με παράνομες επιχειρηματικές πράξεις, αλλά με επιχειρηματικές πράξεις που αντίκεινται στο εθνικό συμφέρον. Τρίτο, έγκλημα δεν πράττει μόνο αυτός που λαδώνεται, αλλά και αυτός που έχει δημιουργήσει ένα κράτος εν κράτει στην Ελλάδα και λαδώνει. Εκείνος που στηρίζει την παρουσία του στη χώρα σε εξαγορά τρίτων, στην (παραπέρα) διαφθορά της κοινωνίας και εκπροσώπων της. Ας με πείσει κάποιος ότι μια πρακτική που εφαρμόζει η Siemens εδώ και πάνω από μισό αιώνα, σταμάτησε ξαφνικά "από προχθές"...
Για να καταπολεμηθεί η υπονόμευση της ελληνικής οικονομίας, παραγωγικότητας και ηθικής τάξης θα πρέπει να ληφθούν μέτρα προς όλες τις πλευρές. Τόσο ως προς εκείνους που τα παίρνουν, όσο και εκείνους που εξαγοράζουν. Τόσο ως προς εκείνους που επιλέγουν υποδεέστερα προϊόντα, διότι γεμίζουν τις τσέπες τους, όσο και σε εκείνους που γνωρίζουν ότι τα προϊόντα τους δεν είναι τα κάλλιστα και προστρέχουν σε μεθόδους που προωθούν την διαφθορά. Μάλιστα, υποστηρίζω, ότι η Siemens και τα στελέχη της εδώ, γνώριζαν ότι προώθηση των προϊόντων τους με την τεχνολογία που είχαν και τις τιμές πώλησης τους, απαιτούσε ακριβό οικονομικό και νομικό τίμημα. Όταν αυτό το τίμημα είδε "το φως της ημέρας" επιδιώκει να αυξήσει σε βάρος της σφαίρας του πολιτικού και να το μειώσει για την ίδια. Αυτό γίνεται φανερό από τον τρόπο που "αξιοποιεί" με επιλεκτικές πληροφορίες και ροή στοιχείων τις λαμογιές στις οποίες η ίδια συμμετείχε. Το δείχνει, επίσης, το γεγονός ότι παριστάνει την παρασυρμένη "παρθένο Μαρία". που λαδώνει εξαιτίας των συνθηκών της χώρας και όχι εξαιτίας και του τρόπου που έκανε business στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες.

Ο πρώτος ένοχος μαζί με την κυβέρνηση της ΝΔ είναι η Siemens

Δεν είναι δυνατό από αυτή την σκανδαλώδη ιστορία να τη βγάλει καθαρή ο οργανωτής του εγκλήματος και να μένει στο απυρόβλητο. Και δεν θα συμφωνήσω καθόλου με τη θέση που λέει ότι οι επιχειρήσεις κάνουν τη δουλειά τους όταν υπονομεύουν τη δημόσια ζωή, τα ήθη και τις οικονομικές ανάγκες της χώρας. Οφείλουν και πρέπει να τους το επιβάλλουμε, να κάνουν τη δουλεία τους με όσο το δυνατό πιο αυστηρούς κανόνες και νόμιμα. Να γνωρίζουν ότι εάν οι τιμές και η ποιότητα των προϊόντων τους δεν είναι η κάλλιστη δεν πρόκειται να βρουν πρόσβαση στην ελληνική (δημόσια) αγορά.Σε πολλές χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, υπήρχαν κατά το παρελθόν ειδικά νομικά συστήματα κάλυψης της διαφθοράς στο εξωτερικά. Δηλαδή, επί παραδείγματι, ενώ ο γαλλικός νόμος απαγόρευε με τον πιο αυστηρό τρόπο μεθόδους διαφθοράς στο εσωτερικό της χώρας, επέτρεπε στο γαλλικό κράτος και επιχειρήσεις να χρησιμοποιούν τέτοιες μεθόδους στο εξωτερικό. Ο διαδυκός αυτός χαρακτήρας της εθνικής νομοθεσίας ήταν απόρροια της άποψης που είχαν οι δυτικοί για τις χώρες της περιφέρειας. Οι απαιτούμενοι στο εσωτερικό αυστηροί νόμοι δεν χρειαζόταν να ισχύουν "σε καθυστερημένες χώρες". Με την ανάπτυξη του διεθνή καπιταλισμού και των κινημάτων δημοκρατίας, οι νόμοι αυτοί - και εκείνος της Γαλλίας ειδικότερα- άλλαξαν. Καμία χώρα δεν αναγνωρίζει επίσημα πλέον, τη δυνατότητα σε θεσμούς και επιχειρήσεις της να δρουν με τρόπο μη νόμιμο σε τρίτες χώρες. Ο νόμος δεν τους καλύπτει, πλέον, να κάνουν σε τρίτες χώρες πράματα που απαγορεύεται στο εσωτερικό τους. Στην πρακτική, βέβαια, εξακολουθούν και γίνονται τέτοιου είδους ενέργειες. Μόνο που σήμερα αυτές θεωρούνται παράνομες και με βάση την εθνική νομοθεσία της χώρας προέλευσης του θεσμού ή της επιχείρησης. Πολύ δε περισσότερο οφείλουν να θεωρούνται παράνομες για τη χώρα που υφίσταται αυτές τις λαμογιές.Κατά συνέπεια, τα λαδώματα της Siemens είναι παράνομα σύμφωνα με τον ελληνικό νόμο, τον γερμανικό νόμο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο, αφού στρέφεται ενάντια στα ήθη και έθιμα μιας Καλής Κοινωνίας, ακόμα και ενάντια στους κανόνες του ανταγωνισμού της εσωτερικής αγοράς. Θα έπρεπε, λοιπόν, το ελληνικό κράτος, εάν δεν είναι κράτος παροία, να καταδιώξει την Siemens για παραβίαση των όσων ισχύουν στην ευρωπαϊκή εσωτερική κοινή αγορά, για παραβίαση του γερμανικού νόμου, για υπόσκαψη του εθνικού συμφέροντος της χώρας, αθέμιτο ανταγωνισμό, υπονόμευση των δικτύων της κοκ.Υποστηρίζω, δηλαδή, ότι το σκάνδαλο της Siemens αφορά όχι μόνο το πολιτικό σύστημα της χώρας, αλλά και τη διεθνή της θέση, αν θέλει να είναι μια χώρα ισότιμη με τρίτες, μια κυρίαρχη χώρα. Και για να είμαι σαφής: δεν έχει κανείς παρά να σκεφτεί κανείς το αντίστροφο παράδειγμα, σύμφωνα με το οποίο μια ελληνική τεχνολογική εταιρεία με λαδώματα και άλλες παράνομες πράξεις, κατακτά τμήμα της δημόσιας αγοράς της Γερμανίας, σε βάρος των συμφερόντων των Γερμανών πολιτών, της γερμανικής κοινωνίας, των κανόνων ηθικής που την διέπουν και με τρόπο που να υποσκάπτει την παραγωγικότητά της. Μπορεί να φανταστεί κανείς ότι αυτή η εταιρία θα δρούσε ακόμα στη Γερμανία ως να μην τρέχει τίποτα; Ότι θα είχε μείνει στο απυρόβλητο από τις γερμανικές αρχές; Σκεφτείτε το.

* Δημοσιεύουν τόμους με τα ονόματα των "δεσμωτών" της χούντας" από τα οποία απουσιάζουν διαμάντια της αντίστασης. Συμπεριφέρονται ως να είναι η μνήμη ενός λαού ιδιοκτησία τους. Δεν μπορεί παρά να νιώθει κανείς ντροπή όταν σε καθημερινή φύλο της Ελευθεροτυπίας δημοσιεύθηκαν δύο κατάλογοι ονομάτων, η μία των "ανδρών πολιτικών κρατουμένων αποφυλακισθέντων από τις Δικαστικές Φυλακές Κορυδαλλού 1967-1974" και η δεύτερη των "ΠΟΛΙΤΙΚΏΝ ΕΞΟΡΙΣΤΩΝ ΕΠΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ 21ΗΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ" και απουσιάζουν και από τους δύο, όπως μου επισήμανε ο φίλος Θανάσης Κάπος γνωστά ονόματα της αντίστασης και πριν από όλα το όνομα του πλέον βασανισθέντα στα μπουντρούμια της χούντας, του αείμνηστου Κώστα Κάπου. Είναι ασυγχώρητοι.

Ο Νίκος Κοτζιάς είναι πρόεδρος του ΙΣΤΑΜΕ Ανδρέας Παπανδρέου
epirusgate.blogspot.com


bloggersΌταν στη ζωντανή πραγματικότητα παίζονται πολλά παιχνίδια, μέχρι και κατασκευές "εξεγέρσεων" και ποικίλων τρομοκρατικών ομάδων, είναι εύκολο να αντιληφθούμε το τι μπορεί να παίζεται στην εικονική πραγματικότητα του ιντερνέτ.

Έχουμε από πολύ παλιά επισημάνει τούτο: "Μέσα σε αυτούς τους κρυφούς και εικονικούς χώρους οι πρώτοι που δρουν οργανωμένα είναι τα ποικίλα συμφέροντα, τα υπαλληλάκια τους και η πληθώρα των διαπλεκόμενων δομών εξουσίας: Από θεσμικά κέντρα εξουσίας, μέχρι εξωθεσμικά, από κρατικές και κομματικές υπηρεσίες μέχρι μυστικές υπηρεσίες όλων των αποχρώσεων. Και φυσικά όλες οι υπαρκτές ή ανύπαρκτες ομαδούλες όλων των χρωμάτων της ίριδας και όλων των μεταμφιέσεων εξαπάτησης".

Όποιος έχει στοιχειώδεις ιστορικές γνώσεις και πολιτικές εμπειρίες είναι σε θέση να γνωρίζει ότι η προβοκάτσια είναι ένα από τα βασικά όπλα των διωκτικών και κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους εναντίον των λαϊκών κινημάτων και των οργανώσεών τους: μικρών και μεγάλων.

Σήμερα σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης και σήψης, σε μια περίοδο διεθνών ανακατατάξεων και πολιτικών ανατροπών, σε μια περίοδο δραματικής ιδεολογικής και ηθικής πτώσης και πολιτικής αστάθειας και ρευστότητας, ο εικονικός χώρος, με δεδομένο την τραγική κατάσταση των λαϊκών κινημάτων, "εικονίζει" όχι μόνο όλα αυτά, αλλά και τη σηπτική επιδημία του καθεστώτος. Πρωταρχικά και κύρια αντανακλά και αποτυπώνει όλα τα βρώμικα παιχνίδια των ποικίλων και πολυεδρικών μηχανισμών της προβοκάτσιας.

Η προβοκάτσια και η στρατολόγηση προβοκατόρων έχει εδώ και πολλά χρόνια αναχθεί σε "επιστήμη" από τις ποικίλες μυστικές υπηρεσίες και τα πολύχρωμα παραρτήματά τους που δρουν, σαν ένα τεράστιο δίκτυο αράχνης, πάνω στην ελληνική κοινωνία.

ΣΗΜΕΡΑ, αυτός ο προβοκατόρικος "ιστός της αράχνης" έχει πάρει αποκρουστικές, εφιαλτικές μορφές στη μπλογκόσφαιρα. Έχει γίνει βρόχος στο λαιμό. Είναι πολυπλόκαμος και πολυεδρικός. Οι ιστοχώροι αποτελούν ένα από τα πλέον "προνομιακά πεδία" των μηχανισμών προβοκάτσιας. Ένα πεδίο που οργιάζουν οι προβοκάτορες, όλων των ειδών και όλων των χρωμάτων.

Τα ζωντανά κινήματα είναι σχεδόν ανύπαρκτα, η ιδεολογική και πολιτική θολούρα εφιαλτική, οι εμπειρίες υποτυπώδεις, η ενεργητική πολιτική πράξη αναιμική και τα ανυποψίαστα "θύματα" πολλά.

Ο άγριος πόλεμος που έχει ξεσπάσει ανάμεσα σε διάφορα μπλοκ και ο οποίος θα συνεχιστεί ακόμα πιο άγρια, αποτελεί το σύμπτωμα αυτής της νοσηρά εφιαλτικής κατάστασης. Αποτελεί την επιθετική αιχμή των μηχανισμών της προβοκάτσιας και των ποικίλων, περίπλοκων διαπλοκών της, για τη χειραγώγηση και τον έλεγχο της μπλοκόσφαιρας.

Οι θρήνοι, όμως, και τα αναθέματα δεν βγάζουν πουθενά και το χειρότερο οδηγούν στην απελπισία της μοιρολατρικής απάθειας. Σήμερα ζούμε ένα ΓΕΝΙΚΟ εφιάλτη: Αυτό της νεοταξικής ισοπέδωσης. Και το μόνο όπλο μας είναι η δράση μας, σε όλους τους τομείς: Η δράση που θα συνδυάζει τη νηφαλιότητα της γνώσης (θεωρητικής, ιστορικής, πολιτικής) ΜΕ την οργή της "πράξης".
Μια τέτοια "δράση" (παρέμβαση) θα γονιμοποιηθεί καταλυτικά με την ανάπτυξη των μαζικών κινημάτων, η οποία είναι αντικειμενικά αναπόφευκτη. Τότε όλα τα παιχνίδια των προβοκατόρικων μηχανισμών θα μοιάζουν με τη μάταια προσπάθεια να αδειάσεις ένα ωκεανό με ένα νεροπότηρο.
Πρέπει να "κολυμπήσουμε", λοιπόν, μέσα στο θυελλώδες πέλαγος της μπλοκόσφαιρας με πυξίδα και σωσίβια: και αυτά δεν μπορεί να είναι άλλα από τη γνώση και το πολιτικό κριτήριο.
Ο Αγώνας και εδώ είναι πολιτικός. Και τα αλάθευτα κριτήρια ενός τέτοιου αγώνα είναι ιδεολογικά, πολιτικά και της πράξης: Της ιντερνετικής πράξης επί του προκειμένου.

Θα κάνουμε πιο συγκεκριμένα αυτά τα κριτήρια, στη βάση των συνοπτικών παρατηρήσεων.

Πρώτη παρατήρηση: Το πρώτο "σωσίβιο" είναι η "ιδεολογία" κάθε ιστοχώρου, δηλαδή η βαθύτερη φιλοσοφία του. Είναι τέτοια η διαπλεκόμενη περιπλοκή των προβοκατόρικων μηχανισμών που η εξωτερική τους παρατήρηση και αξιολόγηση ξεγελάει. Μπορεί να συγκρούονται σε επιμέρους ζητήματα και άλλα να μεταμφιέζονται, αλλά να έχουν την ίδια "ρίζα" και τους ίδιους "νταβάδες".
Η προσέγγιση και η αξιολόγηση δεν πρέπει να γίνεται από τις "εξωτερικές όψεις", αλλά από την εσώτερη λογική και φιλοσοφία τους. Με αυτό το κριτήριο θα διαπιστώσουμε τούτο το ουσιώδες: Ότι πολλοί ιστοχώροι εξωτερικά φαίνονται διαφορετικοί, αλλά προωθούν τη νεοταξική λογική και τα πλανητικά, αυτοκρατορικά ιδεολογήματα. Π.χ., πολλοί διαχωρίζονται, σε επιμέρους ζητήματα, από τους "Ιούς", αλλά η φιλοσοφία τους είναι η ίδια, καθώς, συχνά, και οι θέσεις τους πάνω στα κεντρικά και μεγάλα ζητήματα της εποχής μας.
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι τα "νταβατζίδικα" μπογκ, λόγω των ανταγωνιστικών συμφερόντων των "νταβάδων" και των πολιτικών τους παιχνιδιών τους, συγκρούονται σε "εξωτερικά σημεία". Η λογική τους είναι, όμως, κοινή: Η καθεστωτική λογική των "νταβάδων"
Το ίδιο συμβαίνει και στα μπλογκ των κομματικών διαπλοκών...
Το ιδεολογικό, φιλοσοφικό "πρόσωπο" των μπλογκ (εξωτερικά καλυμμένο συχνά), αποτελεί τον θεμελιώδη λίθο της αξιολόγησής του...

Παρατήρηση δεύτερη: Οι πολιτικές θέσεις. Ένα άλλο κριτήριο είναι οι πολιτικές θέσεις που προωθεί κάθε μπλογκ πάνω στα φλέγοντα και καταλυτικά, κοινωνικά, εθνικά, πολιτικά και πολιτισμικά ζητήματα της εποχής μας, τα οποία απορρέουν από τον οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης.
Από μόνο του, φυσικά αυτό το κριτήριο, μπορεί να οδηγήσει στην εξαπάτηση. Σήμερα, πολλοί μεταμφιέζονται και σφετερίζονται πολιτικά τα προβλήματα αυτά. Αλλά, μία πρώτη οριοθέτηση στη βάση μιας κεντρικής διαχωριστικής γραμμής: "υπέρ της Νέας Τάξης, κατά της Νέας Τάξης", βοηθάει πολύ στο να αξιολογήσουμε τα πράγματα και να δούμε ποιοι έχουν μια ενιαία πολιτική αντίληψη εναντίον της ιμπεριαλιστικής Νέας Τάξης και ποιοι μερική αντίληψη ή νόθα...

Παρατήρηση τρίτη: Η ανυπαρξία καθαρής πολιτικής αντίληψης.
Η έλλειψη πολιτικής είναι και αυτό πολιτική θέση. Πολλοί ιστοχώροι δεν διατυπώνουν ανοικτά και καθαρά τις απόψεις τους. Σπερμολογούν, αποδέχονται, ακόμα και σφετερίζονται, απόψεις άλλων. Εμφανίζονται με έναν ύπουλο πλουραλισμό: φιλοξενούν και προωθούν απόψεις με κάποιες εξωτερικές ομοιότητες, αλλά με ριζικά διαφορετικές φιλοσοφίες και αντιλήψεις, στο όνομα όχι μόνο του αντινεοταξικού αγώνα, αλλά και του αντι-ιμπεριαλιστικού. Με άλλα λόγια: Προβάλλουν θετικά διαφορετικά ποιοτικά περιεχόμενα, δίχως να ξεκαθαρίζουν τη δική τους θέση και δίχως κανένα δικό τους σχολιασμό.
Τέτοια μπλογκ εξ ορισμού είναι ύποπτα. Παίζουν κάποιο παιχνίδι.
Δεν αναφερόμαστε εδώ στα καθαρά δημοσιογραφικά μπλογκ. Αυτά λειτουργούν στη βάση των αστικών κανόνων της δημοσιογραφίας: άλλα προβάλλουν όλες τις απόψεις, όπως το "Τρωκτικό" και άλλα επιλεκτικά, ανάλογα με τις κομματικές τους δεσμεύσεις ή τις "νταβατζίδικες". Αυτή η "κλασσική", αστική αντίληψη της ενημέρωσης είναι γνωστή και ορατή...
Αναφερόμαστε σε μπλογκ που θέλουν να αποτελούν "εστίες" άποψης και αγώνα και είναι "μικτά": αστικής δημοσιογραφίας και αγωνιστικής άποψης και πράξης).

Παρατήρηση τέταρτη: Η θέση απέναντι στα λαϊκά κινήματα.
Καταλυτικό πολιτικό κριτήριο είναι η θέση που παίρνει κανείς, άμεσα ή έμμεσα, απέναντι στις λαϊκές εκδηλώσεις, διαμαρτυρίες και μαζικά κινήματα. Αυτό το κριτήριο ανάγεται στα ιδεολογικά κριτήρια, αλλά το παραθέτουμε ξεχωριστά.
Σε πολλά μπλογκ, τα οποία εμφανίζονται εναντίον της Νέας Τάξης, οι λαϊκές κινητοποιήσεις προκαλούν αλλεργία. Όταν αντιμετωπίζεις το λαό σαν αντικείμενο και όχι ως υποκείμενο των εξελίξεων, διέπεσαι από βαθιά καθεστωτική αντίληψη και νοοτροπία. Καμία αλλαγή και κανένας αγώνας δεν μπορεί να γίνει με το λαό στο περιθώριο ή υποχείριο...

Πέμπτη παρατήρηση: η συγκεκριμένη πολιτική και οργανωτική πρακτική.
Οι ιδεολογικές και πολιτικές σου αντιλήψεις, η καθαρότητα και η αυθεντικότητα των απόψεών σου, καθορίζουν και τις πρακτικές σου. Όσοι έχουν απόψεις και θέλουν κάτι να πουν (οι αυθεντικοί ανώνυμοι μπλόγκερ) δεν αποτελούν "δοχεία" Βαβυλωνίας, ούτε επιζητούν επαφές για τις επαφές και διασυνδέσεις άνευ αρχών. Επιδιώκουν φυσικά να προωθήσουν τις απόψεις τους παντού, αλλά μέχρι εκεί...
Υπάρχουν πολλοί, που ενώ ζούνε με αναπαραγωγές κειμένων ή ερμαφρόδιτες ιδεούλες επιδιώκουν μανιωδώς την προβολή τους και τη θεμελίωσή τους στο στερέωμα της μπλοκόσφαιρας: Αυτός είναι ο μοναδικός στόχος και όχι η παραγωγή και η διαπάλη των ιδεών, η αγωνιστική προσφορά απόψεων.
Κατά κανόνα αυτά τα μπλογκ είναι αυτά των "μεταμφιέσεων", των διφορούμενων αντιλήψεων, αυτά που λειτουργούν με "φιλοξενίες" αντίθετων απόψεων και αναλώνονται σε "επαφές" και "διασυνδέσεις". Είναι ιστοχώροι της ερμαφρόδιτης προβοκάτσιας...

Τελευταία παρατήρηση: ο υπερβάλλον ζήλος.
Μερικά, διακριτικά χαρακτηριστικά της "θεωρίας" και "πρακτικής" των προβοκατόρων είναι:
Ο υπερβάλλον "επαναστατικός οίστρος".
Οι ηχηροί ήχοι: αφοριστικές αντικαθεστωτικές φράσεις και υστερικοί αναθεματισμοί...
Κομπάζουσα ηθικολογία, υβρεολόγιο και προσωπικοί χαρακτηρισμοί.
Σπερμολογίες και τεμαχισμός της σκέψης. Τουφεκιές και κρότοι μεγαλοστομίας, χωρίς καμία σύνθεση επιχειρημάτων και πειθαρχία της σκέψης.

Πάντα οι προβοκάτορες σκούζουν με αφρούς εναντίον του καθεστώτος και συχνά εναντίον αυτών που υπηρετούν...

Εάν, υποθετικά μιλώντας, εμφανιζόντουσαν τα πρόσωπα πολλών από τους μπλόγκερ, θα πέφταμε από τα σύννεφα.

Ήδη, πολλοί από τους γνωστούς, δίνουν τη "γεύση": εξετάστε από ποια εκτροφεία βγήκανε...

_________________
Φωτιά και τσεκούρι όχι μόνο στους
προσκυνημένους, αλλά και στους
πράκτορες και προβοκάτορες.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ