Το έθιμο της βασιλόπιτας

31 Δεκεμβρίου, 12.00 ακριβώς τα μεσάνυχτα. Ο χρόνος αλλάζει, οι ευχές «παίρνουν και δίνουν», αγκαλιές και φιλιά μοιράζονται.
Έπειτα, συγκεντρωνόμαστε γύρω από το τραπέζι, όπου δεσπόζει μια πίτα, η βασιλόπιτα! Ο νοικοκύρης του σπιτιού ή ο μεγαλύτερο, την σταυρώνει, κόβει τα κομμάτια που αναλογούν στον καθένα και όλοι, συγγενείς, γνωστοί και φίλοι ανυπομονούν να δουν σε ποιον θα πέσει, άραγε, φέτος το φλουρί.
Ένα έθιμο που τελούμε κάθε χρόνο, αλλά έχουμε αναρωτηθεί, ποτέ άραγε, γιατί; Πώς ξεκίνησε; Πότε; Μια αναδρομή στο παρελθόν θα μας δώσει κάποιες απαντήσεις… 
Το έθιμο της βασιλόπιτας έχει θρησκευτικό υπόβαθρο. που συνδέεται και με τον Μεγάλο Άγιο  Βασιλείου. Κατά την θρησκευτική παράδοση κάποτε στηΚαισαρεία της Καππαδοκίας, στη Μικρά Ασία, ήταν επίσκοπος ο Μέγας Βασίλειος. Ο  Έπαρχος της Καππαδοκίας, όμως έφτασε στην Καισαρεία με πρόθεση να τη λεηλατήσει. Τότε ο Μέγας Βασίλειος ζήτησε από τους πλούσιους της πόλης του να μαζέψουν ότι χρυσαφικά μπορούσαν προκειμένου να τα παραδώσει ως "λύτρα" στον επερχόμενο κατακτητή. Πράγματι συγκεντρώθηκαν πολλά πλούτη. Κατά την παράδοση όμως είτε επειδή μετάνιωσε ο έπαρχος, είτε (σύμφωνα με άλλους) εκ θαύματος ο Άγιος Μερκούριος με πλήθος Αγγέλων απομάκρυνε τον στρατό του, ο Έπαρχος απάλλαξε την πόλη από την λεηλασία. Ο Μέγας Βασίλειος, έτσι θέλησε να επιστρέψει τα πλούτη στους δικαιούχους τους. Μη γνωρίζοντας, όμως, σε ποιόν ανήκει το καθετί, έδωσε την εξής εντολή: Να παρασκευαστούν μικροί άρτοι μέσα στους οποίους θα τοποθετούνταν κάποιο από τα χρυσαφικά. Αυτά τα μοίρασε στους κατοίκους την επομένη μέρα, μετά τον εκκλησιασμό. Ως εκ θαύματος, βέβαια, σύμφωνα με την παράδοση, ο καθένας «έτυχε» το δικό του χρυσαφικό! Το γεγονός αυτόαναβιώνεται μέχρι σήμερα, την 1η μέρα του Ιανουαρίου που γιορτάζει ο Άγιος Βασίλειος για να συνεχιστεί η παράδοση στην μνήμη της ημέρας του θανάτου του. 
Σήμερα, θεωρείται πως όποιος τύχει το φλουρί θα είναι ο τυχερός της χρονιάς!
 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ