Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Πρόσφατες διεθνείς αλλαγές και η ελληνική εξωτερική πολιτική -Του Νίκου Κοτζιά

565Η εκλογή του Ομπάμα σε εποχή μετακίνησης ισχύος από τη δύση στην ανατολή με διατήρηση του (σχετικοποιημένου, πλέον) ηγεμονικού ρόλου των ΗΠΑ παράγει δύο νέα χαρακτηριστικά στην παγκόσμια σκηνή. Το πρώτο συνδέεται με μια τάση αναδίπλωσης των ΗΠΑ. Η δεύτερη είναι εκείνης της αλλαγής συμπεριφοράς στη διεθνή σκηνή. Οι ΗΠΑ δείχνουν να έχουν πάρει το δρόμο της Ευρώπης και ειδικότερα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εμφανίζουν μια σχετική κούραση για οξείες αντιπαραθέσεις. Δείχνουν διάθεση αναδίπλωσης στο εσωτερικό. Ταυτόχρονα, στην ΕΕ, επανεμφανίστηκε ο εθνικισμός, ιδιαίτερα στη Γερμανία. Τέλος, ο ρόλος της Δύσης στον σημερινό κόσμο βαίνει μειούμενος.Ο Ομπάμα και η διοίκησή του, δεν εκφράζουν μονοδιάστατα μια διάθεση διόρθωσης των κακώς κειμένων της προεδρίας του Μπους. Εκφράζουν και έναν προβληματισμό ως προς το αν και κατά πόσο θα πρέπει οι ΗΠΑ να συνεχίζουν να ακολουθούν "την διεθνιστική" πολιτική της παρέμβασης στο διεθνές γίγνεσθαι, του πλανητικού χωροφύλακα του παγκόσμιου εμπορίου και της δυτικής ασφάλειας. Οι ΗΠΑ νιώθουν πιο αδύνατες από ότι στη δεκαετία του ενενήντα που νόμιζαν ότι η ιστορία είχε τελειώσει (δεν πρόκειται για τελική επιλογή, αλλά για επανάκαμψη μιας παλιάς τάσης). Λείπει στις ΗΠΑ το νεύρο.Στην ενίσχυση (και ασφαλώς όχι υπερίσχυση) της τάσης αναδίπλωσης, μεγάλο ρόλο παίζουν τα εσωτερικά προβλήματα. Οι παλιές δομές στη βιομηχανία. Η ανυπαρξία για δεκάδες εκατομμύρια Αμερικάνους πολίτες ενός αποτελεσματικού συστήματος υγειονομικής περίθαλψης και ασφάλισης. Η αναντιστοιχία ανάμεσα στην υψηλού επιπέδου παρεχόμενη πανεπιστημιακή εκπαίδευση και της διάλυσης σε ορισμένες περιοχές των ΗΠΑ της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε συνδυασμό με την ουσιαστική ανυπαρξία συστηματικής επαγγελματικής εκπαίδευσης γερμανικού τύπου. Σε αυτά προστίθενται σειρά κοινωνικών προβλημάτων, όπως η ανεργία, η λαθρομετανάστευση και η μη έγκαιρη ενσωμάτωση των νέων κυμάτων μετανάστευσης, ιδιαίτερα της ισπανόφωνης.

Η αλλαγή ως προς την πυραυλική ασπίδα

Η διοίκηση Ομπάμα δήλωσε ότι δεν πρόκειται να προχωρήσει στην υλοποίηση των σχεδίων Μπους σε Πολωνία και Τσεχία για την κατασκευή μιας πυραυλικής ομπρέλας - ασπίδας και των συνοδευτικών προς αυτήν ραντάρ. Είναι σίγουρο ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι που όχι απλά δικαιολογούν, αλλά και επιβάλλουν μια τέτοια απόφαση. Όμως, από την άλλη, ο τρόπος που αυτή μεθοδεύτηκε γεννά καχυποψίες όχι μόνο στην αμερικανική γερουσία, αλλά και στις κυρίαρχες ομάδες και κυβερνήσεις ορισμένων κρατών της ανατολικής Ευρώπης. Ηγεσίες που μετά τον σύντομο πόλεμο στη Γεωργία ανησυχούν για τον τρόπο που οι μεγάλες δυνάμεις της Δύσης διαπραγματεύονται με τη Ρωσία.Το ζητούμενο, όμως, από την στροφή της κυβέρνησης Ομπάμα, δεν είναι οι φόβοι αυτών των κρατών (Πολωνία, Τσεχία, οι τρεις Βαλτικές) και κατά πόσο είναι δικαιολογημένοι. Το πραγματικό ζητούμενο είναι, πρώτον, κατά πόσο η προσπάθεια των ΗΠΑ να αποκαταστήσει καλύτερες σχέσεις με τη Ρωσία γίνεται από τη σκοπιά "της παγκόσμιας ευθύνης", ή από κούραση. Αν δηλαδή, πρόκειται για μια στροφή που απορρέει από ένα αίσθημα ισχύος, ή προκύπτει, αντίθετα, από μια ανάγκη περιορισμού των μετώπων διότι δεν υπάρχει η απαιτούμενη ισχύς αντιμετώπισης όλων των ανοικτών ζητημάτων. Και δεύτερον, και εξίσου σημαντικό, εάν οι ΗΠΑ προτάσσουν στη διεθνή σκακιέρα τη συνεννόηση με μεγαλύτερες δυνάμεις και αν αυτό σημαίνει ότι εγκαταλείπουν "τις όποιες εγγυήσεις και κοινές δράσεις" με μικρότερα κράτη. Αν θέλουν να καθοδηγήσουν τον κόσμο σε ένα πολυπολικό παγκόσμιο σύστημα, ή επιδιώκουν να αποσυρθούν από ορισμένες περιοχές με τις μικρότερες δυνατές απώλειες, και προς τούτο διακινδυνεύουν τις σχέσεις εμπιστοσύνης που έχουν με τρίτες μικρότερες δυνάμεις.Σε κάθε περίπτωση, όπως και αν απαντήσει κανείς τα πιο πάνω ερωτήματα, αυτό που σίγουρα συμβαίνει είναι ότι οι ΗΠΑ αλλάζουν ορισμένες προτεραιότητές τους. Οι αλλαγές αυτές τείνουν στην εξομάλυνση των σχέσεων (σε σχετικό πάντα βαθμό, όχι απόλυτα) με χώρες όπως τη Ρωσία, καθώς και στην στήριξη κρατών όπως είναι η Τουρκία. Αυτό σημαίνει, ότι η Ελλάδα θα πρέπει στην εξωτερική της πολιτική ως προς τα δύο χαρακτηριστικά που ανέφερα, να λαμβάνει υπόψη της τα εξής :

Α. Την συνολική υποχώρηση και κόπωση της Δύσης, που εντός νέων πλαισίων παραμένει με απόσταση η ισχυρότερη δύναμη στον κόσμο. Ότι, ταυτόχρονα, οι άλλες ανερχόμενες δυνάμεις, ιδιαίτερα Ρωσία, Ινδία και Κίνα, αποτελούν παράγοντες που οφείλει να λαμβάνει όλο και περισσότερο υπόψη η Ελληνική εξωτερική Πολιτική.

Β. Ότι οι ΗΠΑ θα επιδιώξουν εξομάλυνση των σχέσεών τους με τη Ρωσία και κατά συνέπεια ουδείς που θέλει να κάνει εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να μπει στο μονοδιάστατο δίλημμα "με τις ΗΠΑ ή με τη Ρωσία". Αντίθετα, μια εξωτερική πολιτική θα πρέπει να οικοδομεί σταθερές σχέσεις προς όλες τις πλευρές, προτάσσοντας τα εθνικά συμφέροντα ως κριτήριο κάθε επιλογής συνεργασίας και συμμαχίας.

Γ. Ότι η φυσική ροπή των ΗΠΑ, αυτή την περίοδο είναι να επιλέγει την συνεννόηση με τις μεγαλύτερες χώρες ακόμα και σε βάρος μικρότερων σταθερών συμμάχων τους. Αυτό σημαίνει ότι η Ελληνική Εξωτερική Πολιτική θα πρέπει να αναδεικνύει τη σημασία της Ελλάδας για το δυτικό μπλοκ συμμαχιών και ταυτόχρονα να μην θεωρείται απ' αυτό, σε κάθε ζήτημα που προκύπτει, ως δοσμένη.

Αλλαγές στην πολιτική του Ομπάμα ως προς το Ισλάμ

Με την Ομιλία του στο Κάιρο, ο Ομπάμα σηματοδότησε μια στροφή: περισσότερη στήριξη στους μουσουλμάνους, άνοιγμα διαλόγου μαζί τους, από τον αραβικό κόσμο μέχρι την Ινδονησία, παρά "τυφλή στήριξη" σε παραδοσιακούς σταθερούς συμμάχους των ΗΠΑ, όπως είναι το Ισραήλ. Για πρώτη φορά στην μεταπολεμική ιστορία, υπάρχει η πιθανότητα να μετριάσουν (όχι να εξαλείψουν) οι ΗΠΑ την φιλική τους πολιτική προς το Ισραήλ. Ο λόγος δεν είναι η διαφορετική εκ μέρους τους θεώρηση των "ανθρωπιστικών και μη δράσεων" του Ισραήλ, όσο η πρόθεση να υπάρξει μια αναδιάταξη σχέσεων στη Μέση Ανατολή. Ο "σταθερός και μικρός" σύμμαχος δεν θεωρείται, εξ' ορισμού σε κάθε τι που προκύπτει, ως πιο σημαντικός από τον ισχυρό αντίπαλο.Ανάλογα, ο τρόπος που αντιμετωπίζει η Ουάσιγκτον την Ινδία και η πρόθεση να πέσουν όλα "τα λεφτά" (ακόμα και αυτά του Ιράκ) στο Αφγανιστάν αναβαθμίζει το Πακιστάν, για μία ακόμα φορά, έναντι της Ινδίας. Προκαλεί δε, μεγάλη εντύπωση, ότι η διοίκηση Ομπάμα έχει επιλέξει την Τουρκία ως το μοντέλο δυτικής κοινωνίας για τους μουσουλμάνους. Και αυτό, διότι η Ινδία έχει μια μουσουλμανική κοινότητα διπλού μεγέθους εκείνης της Τουρκίας (περίπου 150 εκατομμύρια), ενσωματωμένη (με προβλήματα βέβαια) σε μια δημοκρατική χώρα. Και το κυριότερο, πρόκειται για μουσουλμανική κοινότητα η οποία -πέραν των λιγοστών επιρροών από το Πακιστάν- έχει επηρεαστεί βαθύτατα από το δημοκρατικό κίνημα της Ινδίας καθώς και από τον θρησκευτικά για πολλαπλούς λόγους ειρηνόφιλο και συναινετικό - ανεκτικό Ινδουισμό. Η επιλογή της διοίκησης Ομπάμα να παίξει με το μουσουλμανικό στοιχείο θα φανεί, εκτιμώ, και στα Βαλκάνια.Από την δεύτερη αλλαγή στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, μπορεί κανείς να εξάγει το συμπέρασμα,

Α. ότι η "φυσική τάση" των ΗΠΑ είναι προς το μοντέλο Τουρκία. Η Ελλάδα οφείλει να το λάβει αυτό υπόψη, αλλά και να αναπτύξει τους δεσμούς της με την Ινδία, προβάλλοντας το "μοντέλο Ινδία". Πιο ειρηνικό, πιο δυτικό και με μεγάλες προοπτικές για την ευρωπαϊκή δύση, μοντέλο συνύπαρξης με το μουσουλμανικό στοιχείο.

Β. Η Ελλάδα πρέπει να βρει το δικό της δρόμο συνεργασίας με το μουσουλμανικό στοιχείο που δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στο τουρκικό ζήτημα. Αναφέρομαι εδώ, επί παραδείγματι, στους μουσουλμάνους - Αλβανούς της ΦΥΡΟΜ. Η Ελλάδα οφείλει να συνομιλεί μαζί τους, άμεσα και απευθείας Αυτό σημαίνει αναγνώριση του γεγονότος, ότι το ζήτημα της ονομασίας της ΦΥΡΟΜ πρέπει να συναρτηθεί και από το πώς σκέπτεται η δεύτερη συνιστώσα αυτού του κράτους που με τρόπο αντισυνταγματικό δεν συμπεριλαμβάνεται στις διαδικασίες θέσμισης του ονόματος της γείτονας. Αναφέρομαι, επίσης, στους μουσουλμάνους της Ρωσίας και της Κίνας. Με αυτές τις χώρες μας συνδέει η συναίνεση αποτροπής των μεγαλοτουρκικών - νεοθωμανικών στοιχείων.

Γ, Η Ελλάδα έχει κάθε συμφέρον να δράσει στην κατεύθυνση του διαλόγου των πολιτισμών. Προς αυτό το σκοπό έχει την ευτυχία ως φορέας παλιού πολιτισμού να μπορεί να συνομιλήσει με διαφορετικό τρόπο και πλέον συστηματικά με τους "συνομήλικες πολιτισμούς", πολλοί από τους οποίους σήμερα ανήκουν θρησκευτικά στον ισλαμισμό κόσμο ή διαθέτουν ισλαμικούς πληθυσμούς. Να υπενθυμίσω ότι η σημασία του ιστορικού πολιτισμού για άλλες χώρες, όπως επί παραδείγματι, το Ιράν είναι συστατικό της ίδιας της εθνικής τους ταυτότητας, αλλά και σταθερότητας του συστήματος και για αυτό έχει μεγαλύτερη εσωτερική σημασία από ότι για εμάς. Κάτι που δείχνει να μην κατανοεί επαρκώς μέχρι σήμερα η ελληνική διπλωματία.

* Ο Νίκος Κοτζιάς είναι Πρόεδρος του ΙΣΤΑΜΕ Ανδρέας Παπανδρέου
epirusgate.blogspot.com


bloggersΌταν στη ζωντανή πραγματικότητα παίζονται πολλά παιχνίδια, μέχρι και κατασκευές "εξεγέρσεων" και ποικίλων τρομοκρατικών ομάδων, είναι εύκολο να αντιληφθούμε το τι μπορεί να παίζεται στην εικονική πραγματικότητα του ιντερνέτ.

Έχουμε από πολύ παλιά επισημάνει τούτο: "Μέσα σε αυτούς τους κρυφούς και εικονικούς χώρους οι πρώτοι που δρουν οργανωμένα είναι τα ποικίλα συμφέροντα, τα υπαλληλάκια τους και η πληθώρα των διαπλεκόμενων δομών εξουσίας: Από θεσμικά κέντρα εξουσίας, μέχρι εξωθεσμικά, από κρατικές και κομματικές υπηρεσίες μέχρι μυστικές υπηρεσίες όλων των αποχρώσεων. Και φυσικά όλες οι υπαρκτές ή ανύπαρκτες ομαδούλες όλων των χρωμάτων της ίριδας και όλων των μεταμφιέσεων εξαπάτησης".

Όποιος έχει στοιχειώδεις ιστορικές γνώσεις και πολιτικές εμπειρίες είναι σε θέση να γνωρίζει ότι η προβοκάτσια είναι ένα από τα βασικά όπλα των διωκτικών και κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους εναντίον των λαϊκών κινημάτων και των οργανώσεών τους: μικρών και μεγάλων.

Σήμερα σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης και σήψης, σε μια περίοδο διεθνών ανακατατάξεων και πολιτικών ανατροπών, σε μια περίοδο δραματικής ιδεολογικής και ηθικής πτώσης και πολιτικής αστάθειας και ρευστότητας, ο εικονικός χώρος, με δεδομένο την τραγική κατάσταση των λαϊκών κινημάτων, "εικονίζει" όχι μόνο όλα αυτά, αλλά και τη σηπτική επιδημία του καθεστώτος. Πρωταρχικά και κύρια αντανακλά και αποτυπώνει όλα τα βρώμικα παιχνίδια των ποικίλων και πολυεδρικών μηχανισμών της προβοκάτσιας.

Η προβοκάτσια και η στρατολόγηση προβοκατόρων έχει εδώ και πολλά χρόνια αναχθεί σε "επιστήμη" από τις ποικίλες μυστικές υπηρεσίες και τα πολύχρωμα παραρτήματά τους που δρουν, σαν ένα τεράστιο δίκτυο αράχνης, πάνω στην ελληνική κοινωνία.

ΣΗΜΕΡΑ, αυτός ο προβοκατόρικος "ιστός της αράχνης" έχει πάρει αποκρουστικές, εφιαλτικές μορφές στη μπλογκόσφαιρα. Έχει γίνει βρόχος στο λαιμό. Είναι πολυπλόκαμος και πολυεδρικός. Οι ιστοχώροι αποτελούν ένα από τα πλέον "προνομιακά πεδία" των μηχανισμών προβοκάτσιας. Ένα πεδίο που οργιάζουν οι προβοκάτορες, όλων των ειδών και όλων των χρωμάτων.

Τα ζωντανά κινήματα είναι σχεδόν ανύπαρκτα, η ιδεολογική και πολιτική θολούρα εφιαλτική, οι εμπειρίες υποτυπώδεις, η ενεργητική πολιτική πράξη αναιμική και τα ανυποψίαστα "θύματα" πολλά.

Ο άγριος πόλεμος που έχει ξεσπάσει ανάμεσα σε διάφορα μπλοκ και ο οποίος θα συνεχιστεί ακόμα πιο άγρια, αποτελεί το σύμπτωμα αυτής της νοσηρά εφιαλτικής κατάστασης. Αποτελεί την επιθετική αιχμή των μηχανισμών της προβοκάτσιας και των ποικίλων, περίπλοκων διαπλοκών της, για τη χειραγώγηση και τον έλεγχο της μπλοκόσφαιρας.

Οι θρήνοι, όμως, και τα αναθέματα δεν βγάζουν πουθενά και το χειρότερο οδηγούν στην απελπισία της μοιρολατρικής απάθειας. Σήμερα ζούμε ένα ΓΕΝΙΚΟ εφιάλτη: Αυτό της νεοταξικής ισοπέδωσης. Και το μόνο όπλο μας είναι η δράση μας, σε όλους τους τομείς: Η δράση που θα συνδυάζει τη νηφαλιότητα της γνώσης (θεωρητικής, ιστορικής, πολιτικής) ΜΕ την οργή της "πράξης".
Μια τέτοια "δράση" (παρέμβαση) θα γονιμοποιηθεί καταλυτικά με την ανάπτυξη των μαζικών κινημάτων, η οποία είναι αντικειμενικά αναπόφευκτη. Τότε όλα τα παιχνίδια των προβοκατόρικων μηχανισμών θα μοιάζουν με τη μάταια προσπάθεια να αδειάσεις ένα ωκεανό με ένα νεροπότηρο.
Πρέπει να "κολυμπήσουμε", λοιπόν, μέσα στο θυελλώδες πέλαγος της μπλοκόσφαιρας με πυξίδα και σωσίβια: και αυτά δεν μπορεί να είναι άλλα από τη γνώση και το πολιτικό κριτήριο.
Ο Αγώνας και εδώ είναι πολιτικός. Και τα αλάθευτα κριτήρια ενός τέτοιου αγώνα είναι ιδεολογικά, πολιτικά και της πράξης: Της ιντερνετικής πράξης επί του προκειμένου.

Θα κάνουμε πιο συγκεκριμένα αυτά τα κριτήρια, στη βάση των συνοπτικών παρατηρήσεων.

Πρώτη παρατήρηση: Το πρώτο "σωσίβιο" είναι η "ιδεολογία" κάθε ιστοχώρου, δηλαδή η βαθύτερη φιλοσοφία του. Είναι τέτοια η διαπλεκόμενη περιπλοκή των προβοκατόρικων μηχανισμών που η εξωτερική τους παρατήρηση και αξιολόγηση ξεγελάει. Μπορεί να συγκρούονται σε επιμέρους ζητήματα και άλλα να μεταμφιέζονται, αλλά να έχουν την ίδια "ρίζα" και τους ίδιους "νταβάδες".
Η προσέγγιση και η αξιολόγηση δεν πρέπει να γίνεται από τις "εξωτερικές όψεις", αλλά από την εσώτερη λογική και φιλοσοφία τους. Με αυτό το κριτήριο θα διαπιστώσουμε τούτο το ουσιώδες: Ότι πολλοί ιστοχώροι εξωτερικά φαίνονται διαφορετικοί, αλλά προωθούν τη νεοταξική λογική και τα πλανητικά, αυτοκρατορικά ιδεολογήματα. Π.χ., πολλοί διαχωρίζονται, σε επιμέρους ζητήματα, από τους "Ιούς", αλλά η φιλοσοφία τους είναι η ίδια, καθώς, συχνά, και οι θέσεις τους πάνω στα κεντρικά και μεγάλα ζητήματα της εποχής μας.
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι τα "νταβατζίδικα" μπογκ, λόγω των ανταγωνιστικών συμφερόντων των "νταβάδων" και των πολιτικών τους παιχνιδιών τους, συγκρούονται σε "εξωτερικά σημεία". Η λογική τους είναι, όμως, κοινή: Η καθεστωτική λογική των "νταβάδων"
Το ίδιο συμβαίνει και στα μπλογκ των κομματικών διαπλοκών...
Το ιδεολογικό, φιλοσοφικό "πρόσωπο" των μπλογκ (εξωτερικά καλυμμένο συχνά), αποτελεί τον θεμελιώδη λίθο της αξιολόγησής του...

Παρατήρηση δεύτερη: Οι πολιτικές θέσεις. Ένα άλλο κριτήριο είναι οι πολιτικές θέσεις που προωθεί κάθε μπλογκ πάνω στα φλέγοντα και καταλυτικά, κοινωνικά, εθνικά, πολιτικά και πολιτισμικά ζητήματα της εποχής μας, τα οποία απορρέουν από τον οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης.
Από μόνο του, φυσικά αυτό το κριτήριο, μπορεί να οδηγήσει στην εξαπάτηση. Σήμερα, πολλοί μεταμφιέζονται και σφετερίζονται πολιτικά τα προβλήματα αυτά. Αλλά, μία πρώτη οριοθέτηση στη βάση μιας κεντρικής διαχωριστικής γραμμής: "υπέρ της Νέας Τάξης, κατά της Νέας Τάξης", βοηθάει πολύ στο να αξιολογήσουμε τα πράγματα και να δούμε ποιοι έχουν μια ενιαία πολιτική αντίληψη εναντίον της ιμπεριαλιστικής Νέας Τάξης και ποιοι μερική αντίληψη ή νόθα...

Παρατήρηση τρίτη: Η ανυπαρξία καθαρής πολιτικής αντίληψης.
Η έλλειψη πολιτικής είναι και αυτό πολιτική θέση. Πολλοί ιστοχώροι δεν διατυπώνουν ανοικτά και καθαρά τις απόψεις τους. Σπερμολογούν, αποδέχονται, ακόμα και σφετερίζονται, απόψεις άλλων. Εμφανίζονται με έναν ύπουλο πλουραλισμό: φιλοξενούν και προωθούν απόψεις με κάποιες εξωτερικές ομοιότητες, αλλά με ριζικά διαφορετικές φιλοσοφίες και αντιλήψεις, στο όνομα όχι μόνο του αντινεοταξικού αγώνα, αλλά και του αντι-ιμπεριαλιστικού. Με άλλα λόγια: Προβάλλουν θετικά διαφορετικά ποιοτικά περιεχόμενα, δίχως να ξεκαθαρίζουν τη δική τους θέση και δίχως κανένα δικό τους σχολιασμό.
Τέτοια μπλογκ εξ ορισμού είναι ύποπτα. Παίζουν κάποιο παιχνίδι.
Δεν αναφερόμαστε εδώ στα καθαρά δημοσιογραφικά μπλογκ. Αυτά λειτουργούν στη βάση των αστικών κανόνων της δημοσιογραφίας: άλλα προβάλλουν όλες τις απόψεις, όπως το "Τρωκτικό" και άλλα επιλεκτικά, ανάλογα με τις κομματικές τους δεσμεύσεις ή τις "νταβατζίδικες". Αυτή η "κλασσική", αστική αντίληψη της ενημέρωσης είναι γνωστή και ορατή...
Αναφερόμαστε σε μπλογκ που θέλουν να αποτελούν "εστίες" άποψης και αγώνα και είναι "μικτά": αστικής δημοσιογραφίας και αγωνιστικής άποψης και πράξης).

Παρατήρηση τέταρτη: Η θέση απέναντι στα λαϊκά κινήματα.
Καταλυτικό πολιτικό κριτήριο είναι η θέση που παίρνει κανείς, άμεσα ή έμμεσα, απέναντι στις λαϊκές εκδηλώσεις, διαμαρτυρίες και μαζικά κινήματα. Αυτό το κριτήριο ανάγεται στα ιδεολογικά κριτήρια, αλλά το παραθέτουμε ξεχωριστά.
Σε πολλά μπλογκ, τα οποία εμφανίζονται εναντίον της Νέας Τάξης, οι λαϊκές κινητοποιήσεις προκαλούν αλλεργία. Όταν αντιμετωπίζεις το λαό σαν αντικείμενο και όχι ως υποκείμενο των εξελίξεων, διέπεσαι από βαθιά καθεστωτική αντίληψη και νοοτροπία. Καμία αλλαγή και κανένας αγώνας δεν μπορεί να γίνει με το λαό στο περιθώριο ή υποχείριο...

Πέμπτη παρατήρηση: η συγκεκριμένη πολιτική και οργανωτική πρακτική.
Οι ιδεολογικές και πολιτικές σου αντιλήψεις, η καθαρότητα και η αυθεντικότητα των απόψεών σου, καθορίζουν και τις πρακτικές σου. Όσοι έχουν απόψεις και θέλουν κάτι να πουν (οι αυθεντικοί ανώνυμοι μπλόγκερ) δεν αποτελούν "δοχεία" Βαβυλωνίας, ούτε επιζητούν επαφές για τις επαφές και διασυνδέσεις άνευ αρχών. Επιδιώκουν φυσικά να προωθήσουν τις απόψεις τους παντού, αλλά μέχρι εκεί...
Υπάρχουν πολλοί, που ενώ ζούνε με αναπαραγωγές κειμένων ή ερμαφρόδιτες ιδεούλες επιδιώκουν μανιωδώς την προβολή τους και τη θεμελίωσή τους στο στερέωμα της μπλοκόσφαιρας: Αυτός είναι ο μοναδικός στόχος και όχι η παραγωγή και η διαπάλη των ιδεών, η αγωνιστική προσφορά απόψεων.
Κατά κανόνα αυτά τα μπλογκ είναι αυτά των "μεταμφιέσεων", των διφορούμενων αντιλήψεων, αυτά που λειτουργούν με "φιλοξενίες" αντίθετων απόψεων και αναλώνονται σε "επαφές" και "διασυνδέσεις". Είναι ιστοχώροι της ερμαφρόδιτης προβοκάτσιας...

Τελευταία παρατήρηση: ο υπερβάλλον ζήλος.
Μερικά, διακριτικά χαρακτηριστικά της "θεωρίας" και "πρακτικής" των προβοκατόρων είναι:
Ο υπερβάλλον "επαναστατικός οίστρος".
Οι ηχηροί ήχοι: αφοριστικές αντικαθεστωτικές φράσεις και υστερικοί αναθεματισμοί...
Κομπάζουσα ηθικολογία, υβρεολόγιο και προσωπικοί χαρακτηρισμοί.
Σπερμολογίες και τεμαχισμός της σκέψης. Τουφεκιές και κρότοι μεγαλοστομίας, χωρίς καμία σύνθεση επιχειρημάτων και πειθαρχία της σκέψης.

Πάντα οι προβοκάτορες σκούζουν με αφρούς εναντίον του καθεστώτος και συχνά εναντίον αυτών που υπηρετούν...

Εάν, υποθετικά μιλώντας, εμφανιζόντουσαν τα πρόσωπα πολλών από τους μπλόγκερ, θα πέφταμε από τα σύννεφα.

Ήδη, πολλοί από τους γνωστούς, δίνουν τη "γεύση": εξετάστε από ποια εκτροφεία βγήκανε...

_________________
Φωτιά και τσεκούρι όχι μόνο στους
προσκυνημένους, αλλά και στους
πράκτορες και προβοκάτορες.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ