Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού…Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

032Δε γνωρίζω την καταγωγή του ρητού. Ούτε κι είναι απ' αυτά που με νοιάζουν. Η εμπειρία του Ελληνα πολίτη απέναντι στο αστικό κράτος που ο ίδιος κάτω από μετεμφυλιοπολεμικές και προ και μετακατοχικές συνθήκες εξέθρεψε, πληροί τους όρους κατανόησης.
Οι εργαζόμενοι, οι σκεπτόμενοι και οι πεθαμένοι ακόμα, ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε αμετάκλητα ότι όσα μέτρα περάσουν, από περικοπές μισθών, επιδομάτων, απελευθέρωση απολύσεων, σύνταξη εν τάφω κ.λπ. τώρα, όχι μόνο δεν είναι προσωρινά αλλά αντιθέτως ισοδυναμούν με επαναφορά της δουλείας. Οχι θεωρητικά, αλλά ρεαλιστικά και εν τοις πράγμασι.
Συγγνώμη που θα καταφύγω στα νομικά μου, σύντροφοι, αλλά μ' αυτά παίζουν σε βάρος μας. Ερμηνεύοντας κατά το δοκούν τα εκλογικά αποτελέσματα που παράγουμε ή ανεχόμαστε ως κοινωνία. Τα μέτρα απ' τη μια, με πρόσχημα την κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού και η απόπειρα οργάνωσης λαϊκής αντίστασης απ' την άλλη. Ετσι έχει η σύγκρουση. Κι όμως στη μεγαλύτερη αγοραία «αγορά» του κόσμου που είναι η μαζική επικοινωνία, το αντιπαραθετικό πεδίο, υπό το μανδύα της εκλογικής νομιμοποίησης εμφανίζεται ως εξής: Ο καπιταλιστής δολοφονεί ωσάν ευρισκόμενος σε νόμιμη άμυνα. Οι μάζες των εργαζομένων αντιστέκονται (σε ήπιο, mild επίπεδο που δήλωσε κι ο Πάγκαλος) ωσάν να δρουν καθ' υπέρβασιν του ορίου αμύνης ή στην ακροδεξιότερη εκδοχή, ως καταχραστές του δικαιώματος της λαϊκής εξουσίας.
Οσο η συζήτηση γίνεται μ' αυτές τις προϋποθέσεις και προαπαιτούμενο την αποδοχή τους, θα οδηγηθούν οι μάζες στην παραλυτική παροχή μιας συναίνεσης που θα μοιάζει ως πολιτικοποινικό κατασκεύασμα, με το διαβόητο συναινετικό βιασμό που έλυνε χωροφυλακίστηκα τα εγκλήματα του είδους.
Αυτή η πτυχή της διαπόμπευσης κάθε ιδεολογικής βάσης αντίστασης, στην ουσία δηλαδή η διαπόμπευση των λαϊκών αγώνων, είναι το διδακτορικό... της σύγχρονης νεοναζιστικής προπαγάνδας. Δεν αναλύεται, δε συζητιέται, δεν αντιμετωπίζεται με την απαιτούμενη πολιτική και επικοινωνιακή θωράκιση. Ούτε καν με όρους αντάρτικου αποφασισμένων χακεράδων. Ετσι η θεωρία της αυτομαστίγωσης που περνάει στο λαό με τον καταχρηστικό πληθυντικό («δώσαμε δικαιώματα») κατασκευάζει τη γενικευμένη είσοδό μας σε κολαστήριο με σισύφεια διάρκεια.
Αυτή η οικονομική κατοχή ως πολιτική επιλογή συστήματος, στο επίπεδο της αστικής προπαγάνδας μοιάζει με απόπειρα επικράτησης του δοσιλογισμού ως κεντρικής πατριωτικής ιδέας επιβίωσης. Μετατρέπει ύπουλα την αδράνεια σε τάχα μου δήθεν κράτημα της αναπνοής ώσπου να βγάλουμε το κεφάλι απ' το νερό. Αλλά δεν αποκαλύπτει ότι στα πόδια μας ημών των εργαζομένων υπάρχουν βαρίδια από τόνους χρυσού που, αν τα φτύσουμε απ' την έλλειψη ιδεολογικού οξυγόνου, θα στείλουν οι καπιταλίστες τους κατάλληλους δύτες να τ' ανασύρουν με χαμηλότερο κόστος.
Οταν το τριτοβάθμιο σωματείο μπει στο λεωφορείο των αφεντικών καίγεται να... διορθώσει απλώς την πορεία του καπιταλισμού. Εχει πληρώσει εισιτήριο χοντρό και συμφωνήσει στον προορισμό. Το κάτεργο, το πάρεργο, την απασχόληση, τη μερική ζωή και σύνταξη. Οταν το σωματείο ορθώσει αντικαπιταλιστικό ανάστημα, τότε το λεωφορείο ντεραπάρει. Αλλά τα τυχόν θύματά του δεν τα κλαίει κανείς!


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ