Γερμανία και Ελλάδα – Του Γρηγόρη Γιοβανόπουλου

305Τον τελευταίο καιρό η Ελλάδα βρέθηκε στη δίνη της οικονομικής κρίσης και στοχοποιήθηκε  ωσάν να ήταν μόνη αυτή ο αδύνατος κρίκος όχι μόνο της ευρωζώνης αλλά και του Παγκοσμίου χρηματοπιστωτικου συστήματος. Η Ευρωπαϊκή κεντρική Τράπεζα,  το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο , η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, απηύθυναν πολλές συστάσεις, προτροπές αλλά και απειλές εναντίον της χώρας μας όσον αφορά φυσικά  τα οικονομικά μεγέθη. Το έλλειμμα, το Δημόσιο χρέος ,ο πληθωρισμός ήταν τον τελευταίο καιρό στην ημερήσια διάταξη του τύπου και των προηγούμενων οργανισμών .
Αν όμως έπρεπε να δώσουμε κάποια πρωτεία σ’αυτές τις κινήσεις, αυτά θα τα δίναμε αναμφισβήτητα στη Γερμανία,η οποία συστηματικά τον τελευταίο καιρό επιτίθεται,  λοιδορεί , προπηλακίζει , ειρωνεύεται  και ευτελίζει τη χώρα μας .
Το περίεργο είναι βέβαια πως δεν πως δεν πρωταγωνιστούν μόνο οι πολιτικοί οι οποίοι θα ήταν ίσως δικαιολογημένοι (εξαιτίας των αδικαιολόγητων λαθών μας) αλλά και οι δημοσιογράφοι και οι απλοί πολίτες. Έχει δημιουργηθεί μια ανθελληνική υστερία εναντίον όχι μόνο των πολιτικών αρχηγών αλλά και όλου του ελληνικού λαού, των συνηθειών του και το χαρακτήρα του.
Εσχάτως χρησιμοποιούνται τα αριστουργήματα του ελληνικού πολιτισμού για άσεμνα υπονοούμενα και  διάφοροι Γερμανοί πολίτες (οι περισσότεροι αξιολύπητοι) υποδεικνύουν στους Έλληνες να πουλήσουν την Ακρόπολη, τα νησιά μας, τον ήλιο μας , τη Βεργίνα και δεν ξέρω τι άλλο.
Είναι βέβαια όλα αυτά αρκετά  υπερβολικά και ίσως  ανάξια σχολιασμού .
Δεν μπορώ όμως να αντισταθώ στον πειρασμό να μην αναφέρω ορισμένα πράγματα για αυτόν τον λαό που  πρωταγωνίστησε τους δύο τελευταίους αιώνες στην ιστορία του κόσμου.
Ο Γερμανικός  λαός  λοιπόν διακρίνεται για την εργατικότητα, την  πειθαρχία, τον δυναμισμό, την επίδοσή του στις τέχνες και τη φιλοπατρία. Ίσως όμως το  «Deuchland uber alles»  να παίρνει άλλο νόημα κάποιες στιγμές. Κυρίως όταν η προσπάθεια για κυριαρχία έρχεται σε αντίθεση με άλλους λαούς.
Οι περισσότεροι Έλληνες ίσως θα θυμούνται  τα Καλάβρυτα, το Διστόμο, την Κάνδανο και άλλα θύματα του ναζισμού κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Όμως η εμπλοκή της Γερμανίας με τον Ελληνισμό και κατ’ επέκταση με την Ανατολή έχει βαθύτερες ρίζες, όπως βαθύτερες ρίζες έχουν και τα «κατορθώματα» των Γερμανών στις κάθε είδους γενοκτονίες και καταστροφές των τελευταίων χρόνων.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Την εποχή που τα παλαιά ευρωπαϊκά κράτη Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία ,Βρετανία ,εξορμούσαν για να εντάξουν στη σφαίρα της επιρροής εδάφη στην Ευρώπη αλλά και σε όλο τον κόσμο με τη μορφή των αποικιών ,η Γερμανία είναι ένα συνονθύλευμα μικρών κρατιδίων, πριγκιπάτων, Δουκάτων , φέουδων και φυσιολογικά μένει έξω από αυτήν την Ευρωπαϊκή επέκταση.
Η κατάσταση όμως αρχίζει να αλλάζει όταν εμφανίζεται στο προσκήνιο η Πρωσία  και ο «σιδηρούς καγκελάριος» Όττο φον Μπίσμαρκ. Με την ηγεσία αυτού του δυναμικού κρατιδίου (του οποίου οι περισσότεροι κάτοικοι ήταν εκγερμανισμένοι  Σλάβοι) και αφού νικήθηκε το 1866 η Αυστρία ,  μετά τον Γαλλογερμανικό πόλεμο  και την ήττα της Γαλλίας το 1870  ο βασιλιάς της Πρωσίας  Γουλιέλμος Α ανακηρύσσεται αυτοκράτορας της Ενωμένης πια Γερμανίας στην αίθουσα των καθρεφτών των Βερσαλλιών  στις 18 Ιανουαρίου  του 1871.
Έτσι η Γερμανία γίνεται  κυρίαρχη δύναμη  στην κεντρική Ευρώπη. Παράλληλα αναπτύσσεται ραγδαία η βιομηχανία  της και η παραγωγή ποιοτικών προϊόντων. Ταυτόχρονα όμως προκύπτει η ανάγκη για επέκταση ,για εξεύρεση πρώτων υλών για διάθεση του πλεονάζοντος κεφαλαίου και για επέκταση των εμπορικών αγορών. Ο Μπίσμαρκ  δήλωνε επανειλημμένα αντιαποικιοκράτης ,όμως κάτω από την πίεση των μεγαλοβιομηχάνων και των μεγαλογαιοκτημόνων υποχωρεί και αναλαμβάνει επιχειρήσεις στην Αφρική και στον Ειρηνικό για την απόκτηση αποικιών.
Το 1880 όμως στο θρόνο της Ενωμένης πλέον Γερμανίας ανεβαίνει ο Γουλιέλμος Β’, πιο γνωστός ως Κάιζερ. Ο νέος και ιδιαίτερα φιλόδοξος αυτός αυτοκράτορας ήρθε σε σύγκρουση με το δυναμικό καγκελάριο και έτσι ο Μπίσμαρκ αναγκάστηκε σε παραίτηση.
Από τότε ξεκινά μια νέα εποχή στη γερμανική πολιτική ,πολιτική που ονομάστηκε Weltpolitik (παγκόσμια πολιτική).Έχουμε επεμβάσεις στην Αφρική ,στην Ωκεανία στην Κίνα και αλλού. Όμως οι θαλάσσιοι δρόμοι για την Άπω Ανατολή είναι κλεισμένοι από τη θαλασσοκράτειρα Αγγλία και από τη Γαλλία.
Στη Γερμανία σκέφτηκαν  τότε πως κάποιος άλλος Στρατηλάτης (κατά σύμπτωση Έλληνας) έφτασε εκεί από την ξηρά  ( ο οικονομολόγος φρήντριχ Λιστ το 1840 υπέδειξε αυτή την πορεία , ο Μόλτκε ,ο Rocher κ.α). Τον ίδιο δρόμο θέλησαν να ακολουθήσουν και αυτοί. Έπρεπε να γίνει πραγματικότητα η «Drag nach Osten» ο δρόμος προς την ανατολή.  Τα εδάφη όμως αυτά τα κρατούσε η παραπαίουσα  Οθωμανική αυτοκρατορία. Έτσι από το 1890 και μετά η επιρροή της Γερμανίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία αυξάνεται αισθητά. Ήδη από το 1881  μια πολυμελής στρατιωτική αποστολή με αρχηγό τον Βαρόνο Κόλμαρ φον Ντερ Γκολτς  ο οποίος παίρνει  τον τίτλο του Πασά  βρίσκεται στην Τουρκία και αναλαμβάνει την αναδιοργάνωση του τουρκικού στρατού .Οχυρώνει τα στενά του Σαρανταπόρου και το Μπιζάνι στην Ήπειρο και δηλώνει αυτάρεσκα πως αυτά τα οχυρώματα «θα γίνουν ο τάφος του ελληνικού στρατού αν επιχειρήσει κάποτε να τα καταλάβει».
Στον ατυχή πόλεμο του 1897 σημαντικότατο ρόλο παίζει εκτός  από τον τουρκικό στρατό που διοικούν  Γερμανοί αξιωματικοί και ο Μισέλλην Κάιζερ ο οποίος προσπαθεί μανιωδώς να πετύχει την καταστροφή της Ελλάδας.
Έλεγε στο Γάλλο πρεσβευτή : «είναι αδύνατον να ανεχθούμε την αυθάδεια του βασιλιά των Ελλήνων. Ένα μικρό κρατίδιο να απειλεί  την ειρήνη της Ευρώπης .Αν είχα στόλο στη Μεσόγειο θα τον διόρθωνα τον βασιλίσκο. Σεις οι Γάλλοι τι κάθεστε; Στρίψτε του το λαρύγγι».
Είναι αυτός που παρά τις προτάσεις του Τσάρου και  τις παραινέσεις  της πανίσχυρης γιαγιάς του βασίλισσας της Αγγλίας Βικτωρίας, επιμένει στην καταστροφή της Ελλάδας ,προκειμένου να αναγκαστεί να δεχτεί το Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο ,όχι βέβαια για τα μάτια των Τούρκων αλλά για τους Γερμανούς κεφαλαιούχους που έχασαν χρήματα μετά το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαρίλαου Τρικούπη και έψαχναν τον τρόπο να τα ξαναπάρουν πίσω
(Μήπως κάτι παρόμοιο προσδοκούν και τώρα;) .
Δυστυχώς για τους Γερμανούς η Ελλάδα επέζησε, και ,μετά την επανάσταση του 1909 στο Γουδί και την έλευση του Ελευθερίου Βενιζέλο , κατόρθωσε σε λίγα χρόνια να ανακάμψει , να σταθεί στα πόδια της και να ετοιμαστεί  με αξιώσεις για την απελευθέρωση των αλύτρωτων αδελφών.
Παράλληλα και ενώ αρχίζουν οι σφαγές των Αρμενίων με την αμέριστη βοήθεια  των Γερμανών, ο Κάιζερ προσφέρει απλόχερα τη συμπαράστασή του στην απομονωμένη Τουρκία και το 1898 επισκέπτεται επίσημα την Κωνσταντινούπολη ,ενώ η «Γερμανική Εταιρεία των Ανατολικών Σιδηροδρόμων» ολοκληρώνει  το σιδηρόδρομο Βερολίνου- Κωνσταντινούπολης και ξεκινά την κατασκευή της γραμμής Χαϊδάρ πάσα στο Βόσπορο- Άγκυρα.
Η περίφημη «Drag nach Osten» είναι σχεδόν γεγονός.
Υπάρχουν όμως κάποιες ενοχλητικές μειονότητες στην Οθωμανική αυτοκρατορία που αφενός είναι δραστήριες και έχουν αξιοζήλευτες επιδώσεις στο εμπόριο (άρα είναι ανταγωνιστές τους)  και αφ ετέρου προσδοκούν με λαχτάρα την ελευθερία τους.                                                                                Είναι οι Έλληνες και οι Αρμένιοι.  
Τα τεράστια οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντα της Γερμανίας στην οθωμανική αυτοκρατορία όμως δεν πρέπει να διαταραχθούν. Γι αυτό μετά τους βαλκανικούς πολέμους οι Γερμανοί προσπαθούν με κάθε τρόπο να φανατίσουν τις Τουρκικές μάζες κατά των χριστιανών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Σε μια προκήρυξη  της η «Γερμανική Τράπεζα της Παλαιστίνης» έγραφε:
«Αν πεινούμε και υποφέρουμε  εμείς οι Τούρκοι αιτία είναι οι γκιαούρηδες που κρατούν στα χέρια τους  τον πλούτο μας και  το εμπόριό μας. «Ως πότε θα ανεχόμαστε τις προκλήσεις τους; Μποϋκοτάρετε τα προϊόντα τους σταματήστε  κάθε δοσοληψία μάζί τους. Τι την  θελετε την φιλια τους;  Ποιο το όφελός να  συναδέλφωνεστε   και να προσφέρετε με τόση ειλικρίνεια την αγάπη και τον πλούτο  σας;» (Συγκινητικό ε;; Όχι για τους ίδιους ,  αλλά για τους φουκαράδες τους Τούρκους ,παραφράζοντας τη γνωστή , πετυχημένη διαφήμιση) .
Το1911 στο συνέδριο των Νεότουρκων στη  Θεσσαλονίκη αποφασίζεται  πως :
«η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανίκή χώρα όπου οι μωαμεθανική θρησκεία  και η μωαμεθανική αντίληψη θα κυριαρχούν και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται. Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να πραγματοποιηθεί η πλήρης Οθωμανοποίηση όλων των υπηκόων της αυτοκρατορίας. Είναι ολοκάθαρο ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει με την πειθώ άρα πρέπει να χρησιμοποιηθεί εναντίον τους βία. Το δικαίωμα των άλλων εθνοτήτων να έχουν δικές του οργανώσεις θα πρέπει να αποκλεισθεί και κάθε μορφή αποκέντρωσης και Αυτοδιοίκησης θα θεωρείται προδοσία προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία».
Έτσι ξεκινά περισσότερο συστηματικά τη γενοκτονία των μειονοτήτων . Οι Αρμένιοι ,οι Χαλδαίοι ,οι Ασσύριοι ,οι Ελλήνες τη νιώθουν ολοένα και περισσότερο στο πετσί τους. Βέβαια οι Τούρκοι κάνουν αυτό που έκαναν ανέκαθεν με ωμότητα, με σκληρότητα, με  τρομοκρατία ,σφαγές, καταστροφές αίμα παντού.            Ένας «κόκκινος θάνατος» για τους αλλόθρησκους . Όμως οι Γερμανοί συμβουλάτορές τους με κυριότερο τον Γερμανό στρατηγό και αρχιστράτηγο του Τουρκικού Στρατου Λίμαν Φον Σάντερς τους πρότεινουν κάτι καλύτερο.
«Το λευκό θάνατο», από κοντά και ο πρεσβευτής φον  Βαγκενχάιμ ,ο Μπέτμαν –Χολβεγκ υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας  ο Βολφ Μέτερνιχ πρέσβης και άλλοι σύμβουλοι  και βοηθοί του Σουλτάνου αλλά και των Νεότουρκων φιλογερμανών   Εμβέρ μπέη , Ταλαάτ πασά και Τζεμάλ Πασά.

Ο Λίμαν φον Σάντερς  ο οποίος βρίσκεται από τα τέλη του 1913 στην Τουρκία παίζει το ρόλο του αντιπροσώπου του Κάιζερ στην Υψηλή Πύλη και αναλαμβάνει να κάνει αυτό που υπαγορεύουν τα συμφέροντα της Γερμανίας. Έτσι  παίζοντας το ρόλο του καθοδηγητή λέει στην τουρκική ηγεσία .
«Η Τουρκία δεν έχει ουδεμίαν ασφάλειαν ούτε δύναται να οργανωθεί ελευθέρως εις το μέλλον, λόγω της παρουσίας των Ελλήνων» .Έπειτα αναλύοντας το μεγαλοφυές σχέδιο του, σχέδιο  που τελικά θα εφαρμοστεί  με ολέθριες συνέπειες για  Έλληνες και Αρμένιους τονίζει:
«Σας διαβεβαιώνω ότι οι παγωνιές και το κρύο του χειμώνα, οι βροχές και η μεγάλη υγρασία, ο ήλιος και η τρομερή ζέστη του καλοκαιριού, οι ασθένειες του εξανθηματικού τύφου και της χολέρας, οι κακουχίες και η ασιτία, θα φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα που λογαριάζετε εσείς με το δικό σας σχέδιο, δηλαδή  να τους ξεκαθαρίσετε με τις σφαγές»
Και συνεχίζει επιχειρηματολογώντας.
«Με το σύστημα που σας προτείνω, ο θάνατος τους είναι βέβαιος. Επιπλέον, οι γυναίκες τους δεν θα γεννούν και έτσι θα λυθεί το δημογραφικό σας πρόβλημα, ενώ η μισητή και άτιμη ράτσα των Ελλήνων θα ξεκληριστεί και θα χαθεί για πάντα μέσα σε μια γενιά και εσείς θα αποκτήσετε μια συμπαγή τούρκικη ομοιογένεια»
Φοβερός στρατηγός ε;; Τίμησε τη στολή και τη χώρα που εκπροσωπούσε!!!!
Από κει και πέρα τα γεγονότα είναι λίγο ως πολύ γνωστά. Η μικρή Ελλάδα βέβαια όρθωσε  το ανάστημά της και αφού ξεπέρασε παροδικά τον Εθνικό διχασμό στον οποίο πρωταγωνίστησαν οι γερμανόφιλοι Κωνσταντίνος Α, Μεταξάς ,Δούσμανης, Γούναρης κ.α. συνέβαλε τα μέγιστα στη νίκη κατά των κεντρικών απολυταρχικών αυτοκρατοριών. Ο Κάιζερ παραιτήθηκε ,αλλά οι ολέθριες συμβουλές των απεσταλμένων του δυστυχώς πέτυχαν το σκοπό τους. Βοηθούντος και του Εθνικού διχασμού που επέστρεψε δριμύτερος το Νοέμβρη του 1920  οι Τούρκοι πέτυχαν αυτό που ήθελαν ,ξερίζωσαν τον Ελληνισμό από τις πατρογονικές εστίες στη μικρά Ασία.
Οι Γερμανοί βέβαια ξαναπροσπάθησαν με βίαια μέσα να κυριαρχήσουν στον κόσμο αλλά και πάλι η μικρή Ελλάδα στάθηκε απέναντί τους και πέτυχε τις πρώτες νίκες κατά των δυνάμεων του άξονα.
Δεν ωφελεί εδώ να εξιστορήσω αυτά που έγιναν στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο στόχος αυτού του κειμένου είναι να κάνει γνωστό το ρόλο της Γερμανίας σε παλαιότερες και εξίσου ταραγμένες εποχές.
Όμως παρ ότι πάντα επικρατούσε η άποψη πως οι ηγεσίες των Γερμανών είχαν την αποκλειστική ευθύνη για τις βιαιότητες των πολέμων (πρώτα ο Κάιζερ  και αργότερα ο Χίτλερ) οι τελευταίες αντιδράσεις του γερμανικού λαού ενάντια σε οτιδήποτε Ελληνικό μας κάνει να αναρωτιόμαστε :
-μήπως τελικά το πρόβλημά τους είναι περισσότερο σύνθετο ;
-μήπως δεν ευθύνονται μόνο οι ηγεσίες;

Με τιμή

Γρηγόρης Γιοβανόπουλος
Δάσκαλος
Με ειδίκευση στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας
Και του νεοελληνικού Πολιτισμού


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ