Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Το νέο και το παλιό – Γράφει ο Πάλλας Ευάγγελος

 

«Ο κόσμος δεν ακούει την Αριστερά» δεν εμπνέει και ας έχουμε παρατεταμένη κρίση, λένε τα αστικά ΜΜΕ, με άμεσους αποδέκτες αυτής της γραμμής πολλά μικροαστικά στρώματα, που είτε καλοπροαίρετα είτε κακοπροαίρετα διερωτώνται.

Αυτή η γραμμή μάλιστα υιοθετείται πλήρως από τους αντιπάλους της Αριστεράς, οι οποίοι προβάλλουν τα εκλογικά αποτελέσματα των μικροαστικών στρωμάτων ως η δική τους θέση απέναντι στην Αριστερά.

Στα ΜΜΕ και στο δημόσιο διάλογο, το θέαμα, η εντύπωση, και η συναισθηματική διάσταση έχουν κυριεύσει στην ενημέρωση.

Το σκηνικό σήμερα στήνεται σε μια τρομακτική πραγματικότητα (πρόσφυγες, φορολογικό) στην οποία νηφάλιες φωνές δεν ακούγονται, αντιθέτως διαστραβλώνονται για να χωρέσουν σε αστικά διλήμματα και ταυτόχρονα προβάλλονται όλο και περισσότερο φωνές οι οποίες μέχρι χθες λειτουργούσαν ως εσωτερική Τρόϊκα.

Το πολιτικό-κοινωνικό σύστημα δημιουργεί όλο και περισσότερες καλικατούρες για να προβληθούν ως εναλλακτικές, μεταξύ σοβαρού και αστείου (Λεβέντης) και να τραβήξουν την προσοχή άλλου.

Το νέο μπορεί να είναι απλά η εναλλαγή στην εξουσία, αλλά μπορεί η εναλλαγή αυτή να δώσει χρόνο για να αναπτυχθεί το νέο.

Ο μηχανισμός της κρατικής αστικής τάξης όπως έλεγε και ο Μάρξ πρέπει να διαλυθεί και να κτιστεί ένα άλλο κράτος εργατικό. Η αλήθεια είναι μία και δεν μπορεί να καταγραφεί στις εκλογές, ούτε μπορεί να τεθεί σαν ερώτημα στα αστικά μέσα. Δεν είναι τυχαίο που για τα ΜΜΕ η Αριστερά «κάνει συμμαχίες μόνο με τον εαυτό της» παραγνωρίζοντας τις πολύμορφες δράσεις και συμμαχίες απ΄τα κάτω, με κόσμο που ουδεμία σχέση με την Αριστερά έχει.

Αυτά τα ερωτήματα δεν υπάρχει περίπτωση να καταγραφούν ρητά ούτε στις δημοσκοπήσεις ούτε στα τηλεοπτικά πάνελ διότι πολύ απλά τα αποκλείει η ίδια η δομή του αστικού επικοινωνιακού συμπλέγματος.

Το ζήτημα της επικοινωνίας είναι κεντρικό για τα μεσαία και μικρομεσαία στρώματα, που δίνουν περισσότερη σημασία στην έκφραση των επιθυμιών τους, σε αντίθεση με τα εργατικά λαϊκά στρώματα, που κινητοποιούνται με καλύτερη οργανωτική δομή.

Η νέα εξουσία θέλει δέσμευση, πειθαρχία, συλλογικό ρίσκο, επιμονή και υπομονή.

Σε αυτή την πραγματικότητα τα μικροαστικά στρώματα προτιμούν το μικρότερο ρίσκο, την μικρότερη δέσμευση και τα γρήγορα αποτελέσματα. Προτιμούν να χτίζουν αφηγήματα και όταν γκρεμίζονται να ξαναδοκιμάζουν. Η εργατική τάξη όμως συμπιέζεται σε πραγματικό χρόνο.

Η διαχείριση του «νέου» απέναντι στο «παλιό» και η εκρηκτική παρουσία στα ΜΜΕ είναι το πλεονέκτημα της Αριστεράς. Σε αυτές τις συνθήκες με την κυριαρχία του θεάματος, είναι σημαντικό για όσους επιθυμούν εναλλακτική απάντηση να στηρίξουν το «νέο».

Τούτες τις μέρες «ο άνεμος μας κυνηγάει» θυμίζοντας τον Γ.Ρίτσο θέλω να υπενθυμίσω ότι τούτες τις μέρες, οφείλουμε να σταθούμε όρθιοι απέναντι στην βαρβαρότητα του «παλιού» γιατί οι λαοί χάνονται όταν χάνουν την ελπίδα τους, και την ιστορική τους συνείδηση.

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ