Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Η απουσία οδικής και κυρίως οδηγικής συμπεριφοράς - Γράφει η Μαρία Καρασαλίδου

 

Τα τροχαία ατυχήματα στη χώρα μας τείνουν να μετατραπούν σε μία μάστιγα που αφήνει πίσω της ετησίως χιλιάδες νεκρούς ή τραυματίες.

Αποτελεί πλέον μόνιμο θέμα της έντυπης και της ηλεκτρονικής ειδησεογραφίας η αναφορά σε σοβαρά τροχαία ατυχήματα. Το πρόβλημα έχει πάρει πια ανεξέλεγκτες διαστάσεις ώστε να κάνουμε λόγο συχνά για εμφύλιο πόλεμο στην άσφαλτο. Καθημερινά χάνονται χιλιάδες νέοι κυρίως άνθρωποι, πολίτες της πλέον παραγωγικής ηλικίας με τρομακτικές κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες.

Οι οδηγοί εκπαιδεύονται σε λίγες ώρες απλά πώς να περάσουν τις -διαβλητές- εξετάσεις απόκτησης διπλώματος. Δεν εκπαιδεύονται σε ουσιαστικά ζητήματα (ψυχολογία, κακές καιρικές συνθήκες, δε μαθαίνουν να προσέχουν το όχημά τους και να το φροντίζουν κλπ).

Θεωρούμε το αυτοκίνητο ως μέσο κοινωνικής επίδειξης («μαγκιά», δυνατή μουσική, υψηλές ταχύτητες κτλ). Δε νοιαζόμαστε και δε σεβόμαστε τους άλλους οδηγούς (ο δρόμος είναι δικός μας αδιαφορώντας για άλλους και τους επιβάτες μας –πχ επικίνδυνες προσπεράσεις, ψηλές ταχύτητες, παιδιά ή ενήλικες χωρίς προστασία μέσα στο αυτοκίνητο, χωρίς ζώνες ασφαλείας). Δε λαμβάνουμε φροντίδα για το ίδιο το όχημα (τακτικοί έλεγχοι κτλ)

Καθώς τα περισσότερα ατυχήματα γίνονται στατιστικά νωρίς το πρωί που οι εργαζόμενοι πηγαίνουν στη δουλειά τους ή κατά την επιστροφή τους, η απουσία μέσων μαζικής μεταφοράς σε συνδυασμό με την επιθυμία του νεοέλληνα να χρησιμοποιεί το όχημά του σε κάθε μετακίνησή του. Ακόμη και μετά από κατανάλωση αλκοόλ (ειδικά σήμερα που η νυχτερινή διασκέδαση έχει συνδεθεί-ταυτιστεί με το αλκοόλ).

Επίσης, τα κακά πεζοδρόμια ή στάθμευση σε χώρους που εμποδίζουν/απειλούν τους πεζούς (οι πεζοί κυκλοφορούν στο δρόμο λόγω των κακών πεζοδρομίων κλπ).

Μόνο η βιωματική παιδεία μπορεί να καλλιεργήσει οδική και οδηγική συμπεριφορά. Η οδηγική συμπεριφορά να γίνει μάθημα σχολικό. Η δημιουργία σύγχρονων πάρκων κυκλοφοριακής αγωγής (μέσα από το παιχνίδι μαθαίνει το παιδί να κυκλοφορεί, να προφυλάσσεται από όσα το απειλούν, πώς να συμπεριφέρεται στο αυτοκίνητο του γονέα κτλ)

Ευαισθητοποίηση του κοινού σε συνεργασία με την Πολιτεία με οργανωμένες καμπάνιες, διαφημιστικά μηνύματα (για την ταχύτητα, το σεβασμό του άλλου οδηγού, το αλκοόλ) σε μόνιμη βάση και όχι ευκαιριακά. Να συνειδητοποιήσουμε ότι κάθε οδηγός είναι ένας εν δυνάμει -ακούσιος- δολοφόνος. Ανά πάσα στιγμή όταν οδηγάμε, μπορούμε να εμπλακούμε σε ένα ατύχημα. Μόνο η συνεχής προσοχή, ο σεβασμός στον άλλο και τον εαυτό μας, μπορεί να προστατεύσει. Να αντιληφθούμε ότι το αυτοκίνητο είναι ένα εργαλείο κι όχι ένα μέσο κοινωνικής επίδειξης (θέμα παιδείας -με την ευρύτερη έννοια- κυρίως).

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση μπορεί και αυτή να κινηθεί σε ανάλογες κατευθύνσεις με ανάλογα μέσα για την ενημέρωση κι ευαισθητοποίηση των δημοτών-πολιτών.

Το πρόβλημα, λοιπόν, των τροχαίων ατυχημάτων είναι πρωτίστως πρόβλημα έλλειψης παιδείας. Μία έλλειψη παιδείας που σχετίζεται τόσο με τη γενικότερη συμπεριφορά μας όσο και με το σεβασμό στον άλλο και την κοινωνική επίδειξη με κάθε κόστος. Μόνο μία οργανωμένη στροφή της εκπαίδευσης σε συνδυασμό με τις τοπικές αρχές και τα μέσα επικοινωνίας μπορούν να συμβάλλουν στην προστασία της κοινωνίας. Η λύση δε βρίσκεται ούτε στα υψηλά πρόστιμα ούτε στις άλλες αυστηρές ποινές, αλλά στο τρόπο που θα προετοιμάσουμε νέους οδηγούς και θα επιστήσουμε την προσοχή στους υπάρχοντες.

 

Μαρία Καρασαλίδου 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ