Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Η Μακεδονία είναι Πατρίδα όχι παρτίδα!!! - Γράφει η Μαρία Καρασαλίδου

 

Τι σημαίνει να έχεις μια ταυτότητα, δηλαδή να έχεις επίγνωση ότι είσαι κάποιος, ότι έχεις έναν εαυτό;

Αυτό το ερώτημα είχε θέσει ο Σωκράτης απορητικά κι αυτό υπήρξε το πρώτο αίτημα για αυτοσυνειδησία. Το σωματικό «γνώθι σ'αυτόν» σημαίνει: πάρε απόσταση από την ενστικτώδη αμεσότητα της ζωής, ξεπέρασε τις στιγμιαίες ή παρορμητικές σου αντιδράσεις και φώτισε την ύπαρξη σου στη συνέχεια και την ενότητα της δια μέσου του χρόνου. Μια συνέχεια, που φανερώνει το νόημα και την αξία της.

Για τους λαούς αυτή η συνέχεια σημαίνει ΙΣΤΟΡΙΑ. Συνείδηση της ταυτότητας των έχουν οι λαοί, εφ όσον έχουν συνείδηση της ιστορίας τους. Διαθέτουν δηλαδή μνήμη για πράξεις και έργα δεμένα σε τόπο και χρόνο με ό,τι ονομάζουμε πατρίδα και που είναι άξια αναγνώρισης. Η Ιστορία έτσι σφραγίζει την ιδιαιτερότητα και το μέγεθος της παρουσίας ενός λαού.

Συνείδηση ταυτότητας σημαίνει κλήση για αυτοπραγμάτωση, που συνοδεύεται με κινδύνους. Σήμερα αισθητός είναι ο κίνδυνος, που προέρχεται από δύο ακραίες τάσεις: Την υποχώρηση της συνείδησης της ιδιαιτερότητας των λαών μπροστά σ' ένα διφορούμενο Οικουμενισμού από την μια , και την έξαρση ενός μισαλλόδοξου υπέρμετρο εθνικισμού από την άλλη.

Τη ρατσιστική υφή του προσλαμβάνει ο εθνικισμός όταν εξαιρεί, όχι απλώς την ιδιαιτερότητα, αλλά την υπέροχη των στοιχείων του οικείου έθνους (ιστορικών, φυλετικών, θρησκευτικών, γλωσσικών, πολιτισμικών) ως οιονεί «περιούσιου», ενώ παραλλήλως διαβάλλει ως κατώτερα και περιφρονεί τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά στοιχεία που συνθέτουν την ταυτότητα των άλλων εθνών.

Ως εύλογη αντίδραση προς αυτόν διαμορφώνεται συχνά μια αντιεθνικιστική ιδεολογία, η οποία του αντιπαρατάσσεται. Πάντως πρέπει να σημειωθεί ότι οι αντιεθνικιστές, για να είναι συνεπείς προς τις διεθνιστικές αρχές του και πειστικοί, δεν πρέπει να παραβλέπουν τον ενδεχομένως υπάρχοντα εθνικισμό της αντίπερα όχθης, ιδίως όταν αυτός έχει εκδηλώσει, άμεσα ή έμμεσα, αλυτρωτικές και επεκτατικές προθέσεις.

Όλα αυτά τα ζούμε, καθώς η αντιεθνικιστική «υστερία» ορισμένων δημοσιογράφων, πολιτικών και διανοουμένων διαδέχθηκε τη λαϊκή εθνικιστική «υστερία» για την οικειοποίηση σκέτου του ονόματος «Μακεδονία» από το νεότευκτο γειτονικό (φιλικό κατά τα άλλα!) κράτος των Σκοπίων.  

Ένα νέο εθνικιστικό φαινόμενο, που ονομάζεται «μικροεθνικισμός», το συναντούμε ιδίως στα Βαλκάνια, μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του αποκληθέντος «υπαρκτού σοσιαλισμού».  Ορισμένες μειοψηφικές ομάδες πληθυσμού, που επί σειρά πολλών ετών συμβίωναν στο πλαίσιο την πολιτικής κοινότητας ενός εθνικού κράτους, έχουν κατασκευάσει, διαμορφώσει και προβάλλουν τη συλλογική ύπαρξη τους, αυτοπροσδιοριζομενες ως μειονότητες, με ιδιαιτερότητες εθνιστικές, γλωσσικές, φυλετικές, θρησκευτικές, πολιτισμικές, διεκδικώντας σε πρώτη μεν φάση τη θεσμική αναγνώριση τους, προοπτικά δε την αυτονόμηση τους. Υπάρχει το ενδεχόμενο επιτήδειας πολιτικής εκμετάλλευσης  του μειονοτικού «μικροεθνικισμού» από ορισμένες μεγάλες Δυνάμεις, ώστε να έχουν την ευχέρεια επεμβάσεων στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων κρατών με πρόσχημα της προστασίας των μειονοτήτων και γενικότερα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

«Περισσότερο αγαπούν οι ευεργέτες τους ευεργετούμενους, παρά οι ευεργετούμενοι τους ευεργέτες.»

Η παραπάνω ρήση του αρχαίου φιλοσόφου Αριστοτέλη αποτελεί στην παρούσα χρονική συγκυρία, μια υπόμνηση που αξίζει να θυμούνται οι εκπρόσωποί μας στη Βουλή. Αποτελεί κοινό αίσθημα για τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων  πως στη Συμφωνία των Πρεσπών, η Ελλάδα, περιορίζεται στο ρόλο της ευεργέτιδας, ενώ το γειτονικό μας κρατίδιο των Σκοπίων, απολαμβάνει το ρόλο του ευεργετούμενου. Και όπως διδάσκουν η ιστορία και ανθρώπινη εμπειρία, εφόσον κυρωθεί η Συμφωνία των Πρεσπών, θα είναι πλέον θέμα χρόνου, οι ευεργετούμενοι να διεκδικήσουν ακόμα περισσότερα από τους ευεργέτες τους.

Από τη στιγμή που θα κυρωθεί το επίμαχο κείμενο δρομολογεί μια σειρά δυσάρεστων επιπτώσεων σε βάρος της χώρας μας και ιδιαίτερα σε βάρος της ελληνικής Μακεδονίας. Από το πεδίο της ιστορικής και πολιτισμικής παρακαταθήκης, έως στο πεδίο του σύγχρονου branding και των Προϊόντων Γεωγραφικής Ένδειξης που θα υποστούν αφόρητη πίεση στις διεθνείς αγορές από τα προϊόντα των Σκοπίων, σε βάρος των ελληνικών επιχειρήσεων που παράγουν και εμπορεύονται διεθνώς «μακεδονικά» προϊόντα.

Η ενδεχόμενη  κύρωση της Συμφωνίας, δεν είναι το τέλος του αγώνα για τα ιστορικά δίκαια και κεκτημένα της Μακεδονίας μας, αλλά μια νέα αφετηρία, ενός ακόμα πιο σκληρού αγώνα, με τους Σκοπιανούς καλύτερα «οπλισμένους» χάρη στα ευεργετήματα της Συμφωνίας των Πρεσπών και της ελληνικής κυβέρνησης.

Ίσως κάποιοι σπεύσουν να με χαρακτηρίσουν «Κασσάνδρα». Θα τους θυμίσω, ότι η φουκαριάρα η Κασσάνδρα της Τροίας δικαιώθηκε!

 

Μαρία Καρασαλίδου

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ