Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Για τις πολιτικές διεργασίες εντός του ελληνικού Κοινοβουλίου - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

«Είχε ξαπλώσει μες στη γνώση του, στη λύπη του, στη δόξα του, σαν σε μια αρχαία σαρκοφάγο. Εμείς τον παραστέκαμε και πάλι με την αφοσίωση μας ή το φθόνο μας- αδιάφορο- τον παραστέκαμε» (Γιάννης Ρίτσος, ‘Νέα Επιστροφή/Ασκήσεις’).

Με ένα ενδιαφέρον άρθρο του ο Γιάννης Νικολόπουλος εστιάζει στα πολιτικά συμβάντα που έλαβαν χώρα την τελευταία περίοδο, και ειδικότερα, στα γεγονότα εντός Κοινοβουλίου, προσδιορίζοντας τις κομματικές-πολιτικές μεταβολές που επήλθαν συνεπεία της ψήφισης στο ελληνικό Κοινοβούλιο της περιώνυμης 'Συμφωνίας των Πρεσπών' ('φορτισμένη' άρση κοινοβουλευτικής λειτουργίας των 'Ανεξάρτητων Ελλήνων και του κόμματος 'Το Ποτάμι'), την ρητή εκδήλωση της πρόθεσης υποστήριξης της κυβέρνησης, πολιτικά και ιδεολογικά, έξι βουλευτών, ακόμη και εάν ανήκουν σε κοινοβουλευτική ομάδα άλλου κόμματος, καθώς και τις διεργασίες 'διάσωσης' αρχηγών κομμάτων που ήδη έχουν απολέσει την δυνατότητα λειτουργίας τους εντός μίας οργανωμένης κοινοβουλευτικής ομάδας, υπό το πρίσμα, όχι ενός πολιτικού-κοινοβουλευτικού και κατ' επέκταση θεσμικού 'ευτελισμού', αλλά της προσίδιας ανάδειξης τους ως σημαινόντων όσο επάλληλων όρων που, ενταγμένοι εντός αυτού που αποκαλεί ως «μνημονιακό μπλοκ εξουσίας», δεικνύουν προς την κατεύθυνση έκφρασης των «επιθανάτιων σπασμών του ελλαδικού κοινοβουλευτισμού», όπως τιτλοφορείται το συγκεκριμένο άρθρο-ανάλυση.

Δύναται να αναφέρουμε πως με αφορμή τα γεγονότα στο ελληνικό Κοινοβούλιο, διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για την ανάδυση και την αποκρυστάλλωση μίας άτυπης 'τάξης' πολιτικών-'στηριγμάτων', για να παραφράσουμε τον Νίκο Πουλαντζά, η δράση των οποίων αξιο-θεμελιώνεται στην κυβερνολογική στρατηγική του κόμματος του 'Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς' έτσι όπως εκφράζεται από τον Ιούλιο του 2015, ήτοι σε έναν 'φορτισμένο' και όχι ευθύγραμμο κομματικό-πολιτικό μετασχηματισμό που αναπαραγάγει στο εσωτερικό του και κυβερνητικά τα χαρακτηριστικά της εγκάρσιας μνημονιακής τομής 'αριστερού πρόσημου', εκφράζεται στις σημάνσεις μίας εναρμόνισης με τα ίδια πολιτικά προτάγματα ενός εμπρόθετου αριστερού 'κυβερνητισμού' που επιδιώκει την εγκαθίδρυση του στο κέντρο του κομματικού-πολιτικού άξονα, διαμεσολαβώντας ίδιες αντιθέσεις και αντιφάσεις που διαπερνούν και υπερβαίνουν την υπογραφή της 'Συμφωνίας των Πρεσπών'. 

Τα συγκεκριμένα πολιτικά-'στηρίγματα' δύνανται να μετεξελιχθούν σε μία εμπρόθετη συσσωμάτωση που, παρά τις εκφάνσεις της Κοινοβουλευτικής 'αυτονομίας', προσιδιάζει σε μία εμμένεια σφαιρικής 'συν-αντίληψης' που δεν προσφέρει λίγο παραπάνω εκλογικό 'χρόνο ζωής' στο κόμμα του 'ΣΥΡΙΖΑ', αλλά, αντιθέτως, δύναται να 'επι-βεβαιώσει' τις στρατηγικές μετατοπίσεις του κυβερνώντος 'ΣΥΡΙΖΑ'. Σε αυτή την περίπτωση, και εντός του συγκεκριμένου πλαισίου, επι-τελείται η διαδικασία συγκρότησης ενός πολυ-συλλεκτικού 'Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς', πολιτικά όσο και κοινωνικά, με την ιδιαίτερη κοινοβουλευτική του διεύρυνση που προσδίδει εξαντικειμενοποιημένη υπόσταση σε μία ανισομερή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, να τείνει στην 'συν-διαλλαγή' της με την δυνατότητα μεταβολής των κοινωνικών συμμαχιών που οδήγησαν το κόμμα στην εκλογική-πολιτική του ισχυροποίηση, όπως εκφράστηκε κύρια στις Ευρωεκλογές του 2014 και στη διπλή εκλογική αναμέτρηση του 2015. 

Ο κοινωνικά πολυ-συλλεκτικός 'ΣΥΡΙΖΑ' αναδύεται από τις κοινωνικές δια-ρρήξεις που επέφερε η, και από τον ίδιο, συστηματοποιημένη μνημονιακή διαχείριση των 'ροών' της οικονομικής-κεφαλαιοκρατικής κρίσης εν Ελλάδι, η οργάνωση και η ευρύτερη του λειτουργία με διαστάσεις μίας άμεσης 'γραφειοκρατικοποίησης', η ώσμωση του με τμήματα της ευρωπαϊκής 'τεχνοκρατίας', η ίδια η 'διαπραγμάτευση' των ορίων του πολιτικού και ιδεολογικού του ριζοσπαστισμού. 

Mε τις κοινωνικές, πολιτικές και ιδεολογικές αντιθέσεις να 'διαπερνούν' εγκάρσια τον χώρο του Κοινοβουλίου, κάνουμε λόγο για την αναπαραγωγή και την ύπαρξη μίας καθαυτό 'βουλευτικο-κεντρικής' προσέγγισης που ερείδεται στο και στα πεδία της 'επαγγελματοποίησης' του πολιτικού, που δεν αξιώνει παρά να 'ακουστεί' φαντασμαγορικά, που 'ενσαρκώνεται' στο υπόδειγμα της μεταβολής ισχύος μεταξύ θεσμικών αντίβαρων, στην πρόσληψη του Κοινοβουλίου με όρους μίας αισθητικοποιημένης και 'ευέλικτης' προσαρμογής στα διακυβεύματα της εκάστοτε κοινωνικοπολιτικής συγκυρίας, αναδεικνύοντας ευρύτερα, αυτό που ο Θέμης Τζήμας, με πεδίο αναφοράς τους κοινωνιο-οντολογικούς μετασχηματισμούς, αποκαλεί «δημοκρατία'' των διαταγμάτων».

Όπως τονίζει επιγραμματικά ο Γιάννης Νικολόπουλος, νοηματοδοτώντας εκείνα τα στοιχεία μίας τυπικής όσο και ουσιαστικής έως ουσιαστικοποιημένης συσχέτισης της πολιτικής των μετατοπίσεων με την αναπαραγωγή του «μνημονιακού μπλοκ εξουσίας» ως ιδιαίτερου εξουσιαστικού πλέγματος: ‘΄΄’»Κανείς από το σύνολο του μνημονιακού μπλοκ εξουσίας δεν θέλει να χάσει ή να εγκαταλείψει το μερίδιο εξουσίας, πολιτικής, κομματικής, κοινοβουλευτικής, που τού αναλογεί προς το παρόν, κάτω από το κράτος της υφιστάμενης «νομιμότητας». Η Κοινοβουλευτική υποβάθμιση καθίσταται σχεσιακή. 

Περισσότερο παραστατικά θέτει το όλο ζήτημα ο Ευάγγελος Βενιζέλος, εστιάζοντας θεωρητικά στα συναφή ζητήματα της κρίσης αντιπροσώπευσης και της κρίσης Δημοκρατίας, ή, για την κρίση εκπροσώπησης και συνάρθρωσης κοινωνικών συμφερόντων που έχει μετεξελιχθεί σε κρίση Δημοκρατίας στη χώρα: «Η «στιγμιαία Δημοκρατία» των δελτίων ειδήσεων και των εκπομπών λόγου, τώρα πια και του Διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, διεκδικεί αντιπροσωπευτική ικανότητα πολύ σημαντικότερη από αυτήν που έχουν οι τυποποιημένοι συνταγματικοί θεσμοί».

Ιδίως το Διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αναπαραγωγής ιδεών και πολιτικού λόγου, κωδικοποιημένου και μη, δύνανται να υπερβούν, εν πολλοίς, την κοινοβουλευτική λειτουργία 'ενός εκάστου'.

 

Σίμος Ανδρονίδης
Υποψήφιος διδάκτωρ στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ