Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Καρνάβαλοι και μασκαράδες - Γράφει η Μαρία Καρασαλίδου

 

Όταν ακούμε τη λέξη «μάσκα», η σκέψη μας τρέχει στο θέατρο, όπου φορούν μάσκα οι ηθοποιοί ή στις απόκριες στους μασκαράδες, οι οποίοι βρίσκουν ευκαιρία εκείνες τις μέρες να μεταμορφώνονται σε ό,τι θέλουν.

Στα καρναβάλια μπορείς να φορέσεις μια οποιαδήποτε μάσκα και να χαθείς μέσα στο πλήθος, αποκτώντας μια άλλη, καινούργια, φανταστική ταυτότητα. Δεν είναι απαραίτητο να βγαίνει νόημα από τη φορεσιά σου, το μόνο που χρειάζεται είναι να προσποιηθείς, όσο πιο πειστικά, ότι είσαι κάτι άλλο από αυτό που στ’ αλήθεια είσαι.

Αν είσαι άνδρας και κάνεις τη γυναίκα, αν είσαι άνθρωπος και κάνεις το ζώο, αν είσαι ακομμάτιστος και κάνεις τον κομματάρχη. Συνειδητοποιείς πόσο συναρπαστικό μπορεί να γίνει αυτό το παιχνίδι ρόλων από τις αντιδράσεις όσων σε κοιτούν, μασκαρεμένων και μη. Ειδικά όταν μπλέκεσαι και μπερδεύεσαι και με άλλους καρναβαλιστές, ξεχνάς ότι αυτό που ντύθηκες είναι ψεύτικο και προσωρινό, αφήνεσαι, χορεύεις και υποκρίνεσαι, μπαίνοντας στο πετσί από την ιδρωμένη στολή σου, πιστεύοντας ότι, κάθε άνθρωπος μπορεί να γίνει και να φαίνεται ότι είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που στην πραγματικότητα είναι και που οι άλλοι άνθρωποι, οι γύρω του, μπορούν να τον αποδεχτούν με τη νέα του αυτή προσωπικότητα, που μπορεί να μην είναι μία, μπορεί να είναι πολλές προσωπικότητες, διαφορετικές, συγκρουόμενες ή εναρμονισμένες. Ή και διχασμένες.

Η μάσκα έρχεται πάντα να κρύψει ό,τι θέλουμε να μην φαίνεται, να μας δείξει διαφορετικούς, συνήθως καλύτερους, να μας βοηθήσει να ξεγελάσουμε, να παραπλανήσουμε, κάποτε δε και να εξαπατήσουμε τον άλλο. Σε κάθε περίπτωση κρύβει την αλήθεια για το τι πράγματι είμαστε, είναι τελικά το σύμβολο της υποκρισίας!

Κρύβεται η υστεροβουλία, η ψευτιά, η ιδιοτέλεια, η εκμετάλλευση, η πονηριά, ο δόλος! Πίσω απ’τις μάσκες κρύβεται ο φίλος, ο συνάνθρωπος! Σε κάθε περίπτωση κρύβεται η γνησιότητα. Δείχνει τάχα την ειλικρίνεια, την αγάπη, τη συμπόνια, τη χαρά, την ανθρωπιά, το ενδιαφέρον, τον καλό χαρακτήρα, την εξαιρετική προσωπικότητα, τον ενάρετο, την αλήθεια, ενώ (ποτέ) δεν είναι. Οπότε τι κρύβεται τελικά; Μα ο χειρότερος εαυτός μας!

Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο οργιώδεις δραστηριότητες χρησιμοποιούν την κάλυψη που τους παρέχει η μάσκα για να ξεδιπλωθούν, καταργώντας κάθε ελάχιστο φραγμό. Αυτό το ίδιο ακριβώς φαινόμενο θα το δεις να συμβαίνει σε όργια άλλου είδους, όχι σαρκικά, σε όργια μακροοικονομικά, τότε δηλαδή που συναντιούνται οι τραπεζίτες, οι ειδικοί των κυβερνήσεων, οι αναλυτές των επενδύσεων, τότε δηλαδή που η ηδονή βρίσκει έδαφος πάνω σε κράτη ολόκληρα, τότε που τα χαρτονομίσματα εισβάλλουν μέσα σε ανυποψίαστους, εκτεθειμένους κόλπους συνειδήσεων. Και ο επικεφαλής όλων αυτών των ασυγκράτητων στέκεται στο κέντρο της αιθούσης, φορώντας μια μάσκα απόκοσμη, χαοτική, για να ταιριάζει με το χάος που θέλει επί της γης να προκαλέσει. Κι οι υπόλοιποι φορούν κάτι που να ταιριάζει.

Τώρα τελευταία, βέβαια, το να αναγνωρίζεις στις Αποκριές ποιος είναι αυτός που έχεις απέναντί σου έχει γίνει ακόμα πιο απαιτητικό και εξειδικευμένο. Μπαίνεις στον πειρασμό να μαντέψεις ποιος είναι εκείνος που κρύβεται πίσω από αυτή την μάσκα, από τον τρόπο που σε προσεγγίζει, αν δηλαδή όλη αυτή η οικειότητα που εισπράττεις, υποκρύπτει κάποιον που σε γνωρίζει εδώ και χρόνια και που έβαλε την πιο πετυχημένη του μάσκα για να σε δυσκολέψει μέχρι να καταλάβεις ποιος στ’ αλήθεια είναι, αν ποτέ καταλάβεις. Και το σπουδαίο βέβαια δεν είναι όταν υπολογίζεις σωστά και πέφτεις μέσα και αποδεικνύεται ότι πίσω από τη στολή κρυβόταν αυτός που είχες πιθανολογίσει, το συνταρακτικό είναι όταν πέφτεις έξω νομίζοντας ότι έχεις μαντέψει διάνα! Και ενώ  εκδηλώνεσαι περισσότερο από όσο η αλήθεια αντέχει και κάνεις κινήσεις υπερβολικές, στο τέλος διαπιστώνεις ότι οι αγκαλιές που έδινες και τα πλαστικά φιλιά από μάσκα σε μάσκα ήταν με κάποια που νόμιζες για γνωστή σου και που αυτή σε νόμιζε για γνωστό της αλλά τελικά δεν ήσασταν παρά μόνο δυο μασκαρεμένοι άγνωστοι που πήγαν να ερωτευθούν μια μάσκα.

Τούτες τις εποχές, μπορεί να δεις ηγέτες να σε πλησιάζουν φορώντας τη φτηνή μάσκα της συμπόνιας, να βγάζουν τις γραβάτες και να φορούν ρούχα καθημερινά, να οδηγούν αυτοκίνητα μικρού κυβισμού και να προσποιούνται ότι συμπάσχουν με τα δράματα των ταλαίπωρων ανθρώπων. Μετά πάλι, μπορεί να δεις άλλους που έχουν ντυθεί μικροί Χίτλερ, με μουστάκια μικροσκοπικά κι αγκυλωτούς σταυρούς στα μυαλά και τις πλάτες, να σου υπόσχονται δικαιοσύνη και κάθαρση και δικαιώματα μέσα από την κατάργηση όλων των δικαιωμάτων.

Συνηθίσαμε να μιλάμε για μάσκες ή να τις θυμόμαστε κατά την περίοδο της αποκριάς. Λάθος! Οι μάσκες δεν έρχονται μια φορά τον χρόνο και για διασκέδαση. Τις μάσκες τις έχουμε πάντοτε μαζί μας, όλοι! Τις φοράμε κάθε μέρα. Δεν τις αποχωριζόμαστε! Δεν είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα της αποκριάς αλλά της καθημερινότητάς και της εποχής μας, αν θέλετε.

Σύμφωνα, με τον  Βίκτωρ Ουγκώ, «Όλα είναι ένα διαρκές καρναβάλι.»

Ποτέ, όμως, καμιά μάσκα δε μένει αιώνια στο πρόσωπο κανενός, αργά ή γρήγορα πέφτει, οπότε και στο τέλος η αλήθεια λάμπει. Το πρόσωπό μας, το πραγματικό πρόσωπο αποκαλύπτεται πλήρως. Κι αλίμονο αν αυτό είναι άσχημο, τραγικό ή αυτό που δεν έδειχνε. Η κοινωνία είναι ένας χορός μεταμφιεσμένων, όπου όλοι κρύβουν τον πραγματικό τους χαρακτήρα, και ταυτόχρονα τον αποκαλύπτουν κρυπτόμενοι. Υπό την έννοια αυτή πάντοτε οι μάσκες μας υποβιβάζουν, μας ταλαιπωρούν και μας εκθέτουν!

Και κάτι ακόμη. Ο Χριστός εκείνο που στηλίτευσε ήταν η υποκρισία. Συγχώρησε κάθε αμαρτία, έδειξε κατανόηση σε κάθε αμαρτωλό. Όχι όμως στην υποκρισία, όπως εκείνη των Φαρισαίων. Γιατί απλούστατα ως αμαρτωλός, υπάρχει περίπτωση να καταλάβεις το σφάλμα σου και να μετανοήσεις. Ως υποκριτής;

Οι περισσότεροι φορούν μάσκες, μα διατηρώ ακόμη την ελπίδα πως υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μόνο το αληθινό τους πρόσωπο, πως είναι αυθεντικοί, διάφανοι και γνήσιοι. Ίσως να γίνονται γραφικοί, μα έχουν διατηρήσει την ψυχή τους στο ένα και μοναδικό πρόσωπό τους, που προσπαθούν να γίνονται καλύτεροι, που δε μασάνε τα λόγια τους, που δε γίνονται αδίστακτοι, που προσέχουν τις κινήσεις τους, δε δυσφορούν και μέσα από τα λάθη τους έχουν την ικανότητα να επαναπροσδιορίσουν τη ζωή τους ξεκάθαρα, δίχως να δημιουργούν αδικίες, δίχως να προσβάλλουν και δίχως να εκμεταλλεύονται ανθρώπινα αισθήματα.

 

Μαρία Καρασαλίδου

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ