Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Η ζωή μας ... ολάκερη – Γράφει ο Ευάγγελος Πάλλας

 

Ο φακός εστιάζει. Μια έκπτωση η ζωή μας ολάκερη, μια ταπείνωση όλα έχουν γίνει φθηνά προϊόντα και βγήκαν στο παζάρι με έκπτωση. Έκπτωση σε όλα, στια αξίες και στις αρχές μας.

Έκπτωση στην ιδεολογία και στα ιδανικά επειδή δεν χρειαζότανε πολύ σκέψη, ξεσκονίζαμε το πλαστικό μας σημαιάκι και τρέχαμε πίσω από τον κάθε νέο προφήτη που μας καλούσε. Για σένα θέλω να γράψω, νηφάλια χωρίς πλάνες και αδόκιμα συναισθήματα. Ναι για σένα που ξεπήδησες από τον λήθαργο για μια καλύτερη πραγματικότητα αλλά… εκπτώσεις σε όλα. Δεν άφησες τίποτα στο απυρόβλητο εκπτώσεις στην τέχνη και στο πνεύμα. Γιατί η σχέση μας με τις τέχνες, ήταν μέχρι να αλλάξουμε κανάλι στην επόμενη σκουπιδοεκπομπή. Άλλο τόσο με την λογοτεχνία. Αρκούμασταν να διακοσμήσουμε τη βιβλιοθήκη μας, με όποιο best seller προσφέρανε τα χαμηλού επιπέδου κυριακάτικα φύλλα, που επιλέγαμε πάντα με βάση του cd…

Ο φακός εστιάζει, πλησιάζει κοντά στην ζωή μας. Όσο για την ηθική μας, εκπτώσεις. Γίναμε κυνικοί και ανήθικοι. Έκπτωση ακόμα και στα όνειρά μας. Μάθαμε στα παιδιά μας να παρακάμπτουν τα τετριμμένα και να μπαίνουν κατευθείαν στο θέμα.

Έτσι απ’ τον Αϊ – Βασίλη ζητούσαν με ακρίβεια, ένα γκλαμουράτο κινητό.

παίρνουμε σβάρνα τους γιατρούς αδύνατοι μπροστά στους δυνατούς και συναντάμε ξέμπαρκους θεούς που χάσανε το πλοίο…

Πλανήτης Γη, πόλεμοι, ημίτρελοι, κατευθυνόμενοι φονταμενταλιστές, παθιασμένοι δικτάτορες. Κατατρεγμένοι – φτωχοί – εξαθλιωμένοι σε φυγή, ξεριζωμό, διαρκή μετακίνηση και εκμετάλλευση. Φθηνό επικοινωνιακό υλικό. Και εμείς, όταν ήρθαν τα δύσκολα, τα πέτρινα χρόνια των μνημονίων, προσπαθήσαμε να διαβούμε το στενό πέρασμα, δίχως εφόδια. Αγανακτήσαμε, μουντζώσαμε και πιστέψαμε πως κάτι θ’ αλλάξει, πως όμως; Δίχως κόπο; Δίχως αγώνα; Ενώ έβλεπες το λάθος σου, δεν βιαζόσουν να το διορθώσεις και είχες υπομονή να περιμένεις να βρεις το σωστό και έτσι μάθαμε να υπάρχουμε, να επιβιώνουμε ο ένας δίπλα στον άλλο, χωρίς να αλλάζουμε.

Έτσι πορευτήκαμε, νομίζοντας πως πάμε ξανά σε γιορτές. Κατεβήκαμε στις πορείες, άλλο το στυλιζέ παπούτσι μας χτύπησε και γυρίσαμε με πληγωμένα δάχτυλα στον καναπέ μας και δεν βρίσκαμε τρόπο να ξανασηκωθούμε. Λουφάξαμε και χρεοκοπήσαμε μέσα μας.

Έπειτα από τόσα χρόνια και τόσα όνειρα, φοβόμαστε μήπως και ξυπνήσουμε.

Ξέρεις να παλεύεις για τα όμορφα, τα σπουδαία, τα ιδανικά. Ξέρεις από αγώνες, ξέρεις πώς να κάνεις τους γύρω σου καλύτερους κι έτσι σιγά – σιγά, να σχεδιάζεις έναν καλύτερο κόσμο.

κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε, άλλαξαν λέει τ’ ανεμολόγια και οι ορίζοντες μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε…

Και τώρα τι κάνουμε; Πως θα αναπληρώσουμε το χαμένο χρόνο. Να σταματήσουμε να μοιρολογούμε, να παπαγαλίζουμε απόψεις άλλων και να κάτσουμε να ξανασχεδιάσουμε τους αγώνες μας, τα όνειρά μας πάνω σε νέες βάσεις. Να βρούμε τον δρόμο προς την αλλαγή, την σωστή και όχι την ουτοπική. Να αποκαθηλώσουμε ότι σάπιο έχει ξεμείνει. Να συνεχίσουμε το διάβασμα, γιατί το δίκαιο το δικό μας, και των συνανθρώπων μας, δεν βρίσκεται στο +1 στο 0 και στο -1. Έτσι μάθαμε πως ο καλύτερος κόσμος που πάντα θέλαμε θα γίνει στ’ αλήθεια μόνο όταν αρχίσουμε να πιστεύουμε σ’ αυτό είναι καιρός να φτιάξουμε τις δικές μας λέξεις, που να χωρούν στο σήμερα, στο αύριο, να πάρουμε τα χρώματα και τις μουσικές μας, για να ζωγραφίσουμε ένα νέο κόσμο, καλύτερο, παραγωγικό, ειρηνικό, απέναντι στην μίζερη ζωή μας.

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ