Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Ανήκουμε όλοι στον «καιρό» μας - Γράφει η Μαρία Καρασαλίδου

 

Η στέρηση, η θλίψη, η οργή είναι ανέκαθεν οι κινητήριες δυνάμεις στη σκέψη, στα συναισθήματα, στη βούληση των ανθρώπων. Ο υποχωρητικός και ικανοποιημένος, ο διαλλακτικός και ευκολοσυμβίβαστος, αυτός που τα βρίσκει όλα καλά γύρω του ή σκύβει το κεφάλι και συνθηκολογεί με την μοίρα του, δεν δίνει φτερά στο πνεύμα και φλόγα στη καρδιά, έχει γεράσει.

Όχι, δεν μπορούν να καταλάβουν τους νέους, οι άνθρωποι του χθες που πέρασε οριστικά, και μιας κοινωνίας που έπαψε να υπάρχει που μπορούν να βρίσκονται μακριά από την πεζή πραγματικότητα του μόχθου και της βιοπάλης και βλέπουν τα ανθρώπινα από απόσταση. Αξιώθηκαν να ζήσουν τα νιάτα τους σ' ένα φιλόξενο κόσμο, εύκολες οι σχέσεις με τους οικείους, δεν τους χώριζαν βαθιές διαφορές στις σκέψεις και στις εκτιμήσεις, εύκολες και οι σπουδές, στην ανάγκη μια θεσούλα στο Δημόσιο (μικρός ο μισθός αλλά η σύνταξη εξασφαλισμένη), εύκολος και ο γάμος μπορούσαν να υπολογίζουν σε ένα σύντροφο ζωής,  που θα είχε στοργή ή τουλάχιστον ανοχή έως τα γεράματα. 

Σήμερα όλα έγιναν δύσκολα, μαρτυρικά δύσκολα και η συνεννόηση με το σπίτι, χάσμα μεγάλο, και ο βιοπορισμός, ασφυκτικός ο συνωστισμός σε κάθε επάγγελμα και ο ευοίωνος γάμος απείρως περισσότερα τα διαζύγια σήμερα, οι πλάγιοι δεσμοί, οι συγκαβατικές συμβάσεις από τις ευτυχείς ενώσεις. Θα είχαν  βέβαια και αυτοί τα προβλήματα τους αλλά τώρα τα έχουν λύσει. 

Οι νέοι, δεν έχουμε τα ίδια συναισθήματα, δεν κάνουμε τις ίδιες σκέψεις, δεν μιλούμε την ίδια γλώσσα με την γενιά του χθες. Κατηγορούμαστε πως δεν παίρνουμε τίποτα στα σοβαρά. Πώς δεν προσέχουμε, δεν τιμούμε, δεν σεβόμαστε τίποτα, πως έχουμε γίνει πνεύματα αντιλογίας, αδύνατη μαζί μας η λογική συζήτηση° όπλα μας ο δόλιος συλλογισμός, η σοφιστεία, ο σαρκασμός και το σκάνδαλο. Πώς η πολιτική μας κινητοποίηση δεν γίνεται με περίσκεψη και συναίσθημα ευθύνης, αλλά επιπόλαια και επιθετικά, με ανεδαφικά και κραυγαλέα συνθήματα. 

Ο στοιχειωδώς ευσυνείδητος παρατηρητής ξέρει πολύ καλά ότι οι επικρίσεις αυτές στηρίζονται σε αυθαίρετες γενικεύσεις. Αν μερικές εκατοντάδες οκνηρών νέων έχουν παραστρατήσει, κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο μεγάλος αριθμός νέων έχει πάρει στα σοβαρά τη ζωή και κάτω από εξαιρετικά σκληρές συνθήκες παλεύει να ανοίξει το δρόμο προς ένα άλλο μέλλον σκοτεινό και αβέβαιο. Αλλά και γι’ αυτούς ακόμα τους λίγους που εκτροχιάζονται, σκεφτήκατε ποτέ τι εξηγεί (όχι τι δικαιολογεί) τις αταξίες τους; Το κενό που αφήνει φεύγοντας η προηγούμενη γενιά. Ξεθεμελιώσατε με τα έργα σας το οικοδόμημα που στέγαζε τις υποτιθέμενες «αξίες» σας, και όταν το οικοδόμημα κατέρρευσε, φάνηκε στη θέση του ένα φοβερό ανατριχιαστικό κενό. Αφήσατε τίποτα όρθιο, για να το γκρεμίσουμε; Όρθιο στη συνείδηση, στην εκτίμηση, στην ευλάβεια; Είχατε, αλίμονο, παραμελήσει για την εγκράτεια και ευκοσμία, για ανθρώπινα δικαιώματα και δημοκρατική ισότητα, για αλληλεγγύη των λαών και παγκόσμια ειρήνη. Τώρα που τα έργα έδειξαν πόσο φουσκωμένα και παραπειστικά ήταν τα λόγια σας, η απογοήτευση οδήγησε στην αποκήρυξη σας. Είμαστε εξαιτίας σας δυστυχείς, ενώ εσείς είστε ή υπήρξατε ευτυχείς. Τα έχετε όλα, δεν έχουμε τίποτα. 

Ανήκουμε όλοι στον «καιρό» μας. Ο κόσμος υφίσταται πολύ πριν από την ώρα που πρωτάνοιξαμε τα μάτια μας. Έχει πίσω του μακράν ιστορία. Πάρε την θέση σου στη γραμμή. Κανένας, νέος δεν πρέπει να καταθέτει  ποτέ την εντολή που του έχει δοθεί, να ανανεώσει τις μορφές της ζωής, να επιχειρήσει εκείνα που οι προκάτοχοί του δεν καταπιάστηκαν ή άφησαν ατελείωτα. Αν παραιτηθεί και αν αποσυρθεί, ο κόσμος θα γίνει φτωχότερος και από το βιβλίο του μέλλοντος θα λείψει μια σελίδα, και ποιος ξέρει; Μπορεί να ήταν η καλύτερη. 

 

Μαρία Καρασαλίδου 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ