Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Η απεργία των διανομέων ‘γρήγορου’ φαγητού - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

«Έπρεπε και μεις να βολευτούμε σε μια γωνιά, μετρούσαμε στα δάχτυλα τα φώτα της προκυμαίας μετρούσαμε τα βήματα των ψαράδων στην αμμουδιά προσέχαμε τις μικρές λάμψεις στα βότσαλα αλλάζαμε τις σημαίες με προχειρογραμμένα χαρτιά – είταν όμορφα, λέγαμε, το ξεχασμένο τσιγάρο στο βραδινό αγέρα το πλοιάριο που μπαίνει στο λιμάνι η μηχανή που σβήνει-όμορφα» (Γιάννης Ρίτσος, ‘Τέλος Καλοκαιριού/Σφυρίγματα Τραίνων’).

 

Την προσεχή Πέμπτη, 11 Απριλίου, πραγματοποιούν απεργία οι εργαζόμενοι στους τομείς της εστίασης και των μεταφορών, προσιδιάζοντας σε μορφές μίας άμεσης διεκδικητικής κινητοποίησης και πορείας με την χρήση μηχανών, που θέτουν στο επίκεντρο ζητήματα που άπτονται της εργασιακής τους καθημερινότητας, αναδεικνύοντας τις προσίδιες όψεις της επισφάλειας που σχετίζεται βαθυ-δομικά με τις συνθήκες εργασίας, με την κίνηση στο δρόμο που δύναται να συμπυκνώσει το 'χρόνο' του μεγάλου ή μικρού κεφαλαίου, εκφράζοντας παράλληλα τους όρους μίας 'φορτισμένης' δράσης που αντλεί από το ήδη διαμορφωθέν υπόστρωμα των προηγούμενων κινητοποιήσεων που έχουν εκ-διπλωθεί στο μακρύ χρόνο της βαθιάς οικονομικής-κεφαλαιοκρατικής κρίσης.

Όπως διαβάζουμε σχετικά στο κείμενο που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα 'Info-war': «Η εγκύκλιος του Υπουργείου Εργασίας που εκδόθηκε στις 28 Δεκεμβρίου εξασφάλισε στους εργαζόμενους σε δίκυκλο ορισμένα δικαιώματα που διεκδικούνταν επί σειρά ετών. Κατακτήθηκε η παροχή Μέσων Ατομικής Προστασίας (ΜΑΠ) για τους οδηγούς από τους εργοδότες τους. Παράλληλα εξασφαλίστηκε η συντήρηση του οχήματος με ευθύνη του εργοδότη, καθώς και η παροχή εταιρικού δικύκλου.

Διεκδικήσεις του κλάδου που παραμένουν προς πραγματοποίηση είναι η αναγνώριση ενιαίας ειδικότητας για όλους τους εργαζομένους σε δίκυκλα και η ένταξή του στην κατηγορία των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων. Πλέον είναι η ώρα να εφαρμοστούν τα κεκτημένα. Η Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλων κάνει προσπάθειες ώστε να επιβληθούν στην πράξη όσα κερδήθηκαν».

Η εν προκειμένω θετική έγκληση της απεργιακής δράσης, συναρθρώνει τα ίδια χαρακτηριστικά της, στην πράξη εφαρμογής πολιτικών που τείνουν να συγκροτούν ένα ελάχιστο 'δίχτυ ασφαλείας', ιδίως όταν οι διανομείς 'γρήγορου' φαγητού ευρίσκονται στο δρόμο, με την παράλληλη διεκδίκηση της «ενιαίας ειδικότητας» που φέρει το πρόσημο ή αλλιώς, προσδιορίζει εμπρόθετα το πρόσημο 'εργαζόμενος-διανομέας', καθώς και την δυνατότητα ένταξης τους επαγγέλματος στον κλάδο των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων, πτυχή που δύναται να αρθρώσει σφαιρικά τις εν γένει εργασιακές συνθήκες στο συγκεκριμένο εργασιακό κλάδο, στο βαθμό που δεικνύει και προς την κατεύθυνση ενός καταμερισμού εργασίας που εναλλάσσει την ορατή εντατικοποίηση της εργασίας με την εργασιακή επισφάλεια, με την απεργία της προσεχούς Πέμπτης να καθίσταται σημαίνον που συμβάλλει στην ανα-συγκρότηση της 'κοινότητας των διανομέων': η απεργιακή δράση καθίσταται από τις πρώτες που επι-τελούνται εντός του κοινωνικού και πολιτικού περιβάλλοντος των 'μετα-μνημονιακών θριάμβων', ανασύροντας στο πεδίο του κοινωνικού τις επι-γενόμενες κοινωνικές-ταξικές μεταβολές που έχουν επέλθει την τελευταία ιστορική περίοδο.

Ως προς τα επίδικα της απεργίας,  ο συνθηματολογικά προσδιορισμένος κοινωνικός όσο και πολιτικός λόγος καθίσταται 'ουσιαστικοποιημένος', διαμεσολαβώντας ένα ευρύτερο αντι-εργοδοτικό υπόδειγμα που συμπυκνώνεται στο πρόθημα 'εναντίον': «Ενάντια στις ώρες που μας κλέβουν. Ενάντια στην εκμετάλλευση και την υποτίμηση μας. Ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία. Για τους νεκρούς συναδέλφους. Για την αξιοπρέπεια μας. Για την συλλογική αντίσταση».

Επρόκειτο για την διαδικασία, και σε επίπεδο λογοθετικών διεργασιών, δόμησης ενός κοινωνικού-εργατικού και διαλεκτικά ταξικού 'αστερισμού' ο οποίος, δίπλα στις εργασιακές σχέσεις ('η εκμετάλλευση που τίθεται εναντίον των συλλογικών δυνατοτήτων') που αξιο-θεμελιώνονται πάνω σε ένα εργοδοτικό 'ενεργείν' (το άλλοτε 'αφεντικό') που ασκεί και βία οριζόμενη ως «εργοδοτική τρομοκρατία», θέτει τις προκείμενες μίας κοινωνικής συσπείρωσης που όντας πρωταρχικά απεργιακή, εκφράζεται διαμέσου της ενεργού χρήσης του πρώτου πληθυντικού («Μας»), μία συσπείρωση που δεν παύει να επι-ζητεί την «αξιοπρέπεια», να 'εγγίζει' πλαισιώσεις μίας μνημονικής πολιτικής («Για τους νεκρούς συναδέλφους») που δεν απόσχει από την αλληλουχία του χρόνου και της κίνησης του διανομέα, να σημασιοδοτεί ή, διαφορετικά τιθέμενο, να 'σαλπίζει' και να αναπαραγάγει την απεργία ως «αντίσταση» που δεν δύναται να είναι τίποτε λιγότερο από «συλλογική».

Σε αυτό το πλαίσιο, κάνουμε λόγο για την δυνατότητα διαμόρφωσης ενός, κατά τον Νίκο Ποταμιάνο, «ταξικού πόλου».

Όπως επισημαίνει ο ίδιος, «ταξικό πόλο αποκαλούμε τον οργανωτικό, πολιτικό και ιδεολογικό πυρήνα που διεξάγει την «πάλη για την τάξη»: συγκροτεί και διακινεί μια ταυτότητα, απευθύνει ταξικές εγκλήσεις, διαμορφώνει και προπαγανδίζει αιτήματα, διατυπώνει τα συλλογικά συμφέροντα που ορίζουν την τάξη και τα διατηρεί αρθρωμένα, αγωνίζεται να προσελκύσει κομμάτια περιφερειακά και αμφιταλαντευόμενα».

Η Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλων, λειτουργώντας ως ιδιαίτερος ταξικός πόλος, «απευθύνει ταξικές εγκλήσεις», «διαμορφώνει και προπαγανδίζει αιτήματα», και, κύρια, «διατυπώνει τα συλλογικά συμφέροντα που ορίζουν την τάξη», μετασχηματίζοντας το 'μας' προς ένα πεδίο μίας 'μαχόμενης συλλογικότητας' που είναι η εργατική τάξη-μπλοκ, εκεί όπου ο «αγώνας δεν αφορά μόνο τους οδηγούς δικύκλου αφορά όλους τους εργαζόμενους αφορά το σύνολο της εργατικής τάξης».

Η κοινωνική έγκληση εγγράφει αιτήματα και όρους δια-πάλης, κλαδικά και συλλογικά, υπό το πρίσμα της δραστηριοποίησης ενός ταξικού πόλου που δεν «διεξάγει την πάλη για την τάξη» με όρους και χαρακτηριστικά 'πρωτοπορίας' κατά το Λενινιστικό πρότυπο, αλλά με στοιχεία εμβάθυνσης της κοινωνικής-ταξικής διαπάλης και σύγκρουσης, συστηματοποιώντας αιτήματα: «ο αγώνας αφορά το σύνολο της εργατικής τάξης», της μνημονιακής εργατικής τάξης, σπεύδουμε να συμπληρώσουμε.

Η «βιωμένη εμπειρία» (Γιώργος Σιακαντάρης), μίας μερίδας της εργατικής τάξης που αναπαράγεται στο εσωτερικό του ελληνικού κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού, αναπαρίσταται μέσω της συγκεκριμένης προκήρυξης, που καλεί στη δράση, ήτοι στην απεργία ως διαμαρτυρία και στη διαμαρτυρία ως απεργία, με «ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά αυτόνομης ταξικής εκπροσώπησης», όπως τονίζει ο Γιώργος Μπιθυμήτρης.

Το εκτατικό πρόσημο ‘μας’ καθίσταται καίριας σημασίας για την ερμηνεία της όλης κοινωνικής κίνησης των διανομέων ‘γρήγορου’ φαγητού, πιάνοντας το νήμα της τάξης. Η απεργία των διανομέων 'γρήγορου' φαγητού, εντάσσεται στη χορεία δράσεων που σχετίζονται με την 'φορτισμένη' επιστροφή της ανά κλάδο διεκδικητικότητας στον ελληνικό κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό, εκεί όπου τίθενται προτάγματα που αντλούν από το ιστορικό υπόβαθρο της 'αυτονομίας' δράσης και της 'κοινής' εργασιακής εμπειρίας που συγκροτείται πάνω στα πεδία της εκμετάλλευσης.

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ