Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Περίεργα σκοτάδια στην υπόθεση του Άλεξ

204Το έργο των παιδοψυχολόγων που ξεκινούν σήμερα προσδοκάται ν’ αποτελέσει ύστατη σανίδα σωτηρίας στο ναυάγιο των εξελίξεων ενός “έργου” του οποίου το σενάριο φαντάζει μέρα με τη μέρα όλο και λιγότερο πειστικό, ακόμη και σαν κινηματογραφική εκδοχή. Η απόσταση που διανύθηκε εκείνο το κρύο βράδυ της 3ης Φεβρουαρίου δεν είναι ούτε 400, ούτε 500, αλλά 1300 ολόκληρα μέτρα, σύμφωνα με τη μαρτυρία του ανήλικου που επιμένει στην αρχική του κατάθεση.
Χίλια τριακόσια μέτρα μανιασμένου κυνηγητού, με όλα τα χαρακτηριστικά μιας λυσσαλέας καταδίωξης, με φωνές, βρισιές, επιφωνήματα, την οποία δεν αντιλήφθηκε κανείς, σε μια πόλη που πέρα απ’ τις καιρικές συνθήκες, την ώρα εκείνη όλοι ανεξαιρέτως φορούσαν ωτοασπίδες και είχαν τα μάτια κλειστά. Ένα περίεργο δρομολόγιο το οποίο δεν θ’ ακολουθούσε ούτε το χαμηλότερης αντιληπτικότητας παιδί, πολύ περισσότερο ένα παιδί με ιδιαίτερα υψηλό δείκτη νοημοσύνης.

Ένα περίεργο δρομολόγιο το οποίο δεν θ’ ακολουθούσαν ούτε οι πιο πρωτάρηδες διώκτες, πολύ περισσότερο η νέα βερσιόν του Πάσαρη, όπως έφτασαν να παρουσιάζονται οι πέντε ανήλικοι. Ο τρόμος από μια καταδίκη αναστέλλει τις νοητικές λειτουργίες; Κι αν ναι, μήπως ενισχύει το συναίσθημα της αυτοσυντήρησης; Η μανία αναστέλλει τα καταδιωκτικά αντανακλαστικά; Κι αν ναι, μήπως ενισχύει τα επιθετικά αντανακλαστικά; Πως ερμηνεύεται βιολογικά μια απνευστί τροχάδην διαδρομή τέτοιας απόστασης, σε συνθήκες μάλιστα ιδιαίτερα χαμηλών θερμοκρασιών, από 11χρονους και 12χρονους.

Ένα κυνηγητό στο οποίο καταγράφεται μια εκπληκτικής σταθερότητας απόσταση μεταξύ καταδιωκόμενου και διωκτών, οι οποίοι προσεγγίζουν το θύμα τους μετά από 1300 μέτρα καταδίωξης και μάλιστα σε σημείο τέτοιο το οποίο το μόνο που τους επιτρέπει είναι να προλάβουν να του βάλουν τη μοιραία τρικλοποδιά... Τα ερωτηματικά δεν είναι απλώς πολλά. Κυρίως είναι αναπάντητα.

Εικοσιπέντε μέρες τώρα η υπόθεση αναπτύσσεται με μεσαιωνικές “λογικές” του τύπου “πίστευε και μη ερεύνα” και το χειρότερο είναι μια άδηλη στοχοποίηση κάθε διαφορετικής φωνής που αρνείται ή διατηρεί επιφυλάξεις για σεναριακές εκδοχές που δεν δίνουν απαντήσεις στο “τι” αλλά κυρίως στο “γιατί”... Είναι πράγματι εντυπωσιακό, άξιο απορίας και προβληματισμού το γεγονός ότι για ένα “σενάριο” το οποίο δεν πείθει ούτε μικρά παιδιά, δεν έχει καταγραφεί μια, κάποια έστω, “επίσημη” αξιολόγηση. Ο κύκλος των υπόπτων, παρά τις όποιες τάσεις διεύρυνσης που διαφάνηκαν κάποια στιγμή, παραμένει σ’ έναν περιορισμό που αγγίζει τα όρια του αυτοπεριορισμού.

Όλως περιέργως κανείς δεν δείχνει να έχει διάθεση για οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση. Στις πολλές και σοβαρές αντιφάσεις του γνωστού “σεναρίου” προστίθενται και αυτές των εκτιμήσεων των υφιστάμενων στοιχείων που κινούνται από το να θεωρούνται επαρκή για τη στήριξη κατηγορητηρίου, μέχρι τον χαρακτηρισμό ως “ανεκδότου”. Για όλα τα εμπλεκόμενα και περιφερειακά πρόσωπα έχουν παγιωθεί ρόλοι και χαρακτηριστικά, σε σημείο τέτοιο που “η συνέχιση των ερευνών”, πέρα από τα ελπιδοφόρα μηνύματα, να προκαλεί σκεπτικισμό για το αν έχει πλέον κάτι ουσιαστικό να δώσει.

Έτσι κι αλλιώς “δεν κουνιέται φύλλο”, ο “από μηχανής Θεός”, δεν αναμένεται συντόμως και ίσως να μην παρουσιαστεί ποτέ και για τους αναζητούντες την ουσία το μόνο χειροπιαστό που υπάρχει είναι ένα ανασκαμμένο οικόπεδο και άπειρες εικασίες.

συντάκτης: Δημήτρης Καρολίδης

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Επίκαιρα» στις 28/06/2006


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ