Σόνια Θεοδωρίδου: “Δεν ξεχνώ ποτέ αλλά συγχωρώ κι έχω μάθει να “λούζομαι” στην αγάπη του κόσμου” - Αποκλειστική συνέντευξη (βίντεο)

 

Με την σεμνότητα και το ήθος που την χαρακτηρίζει, η Διεθνούς φήμης σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου, μίλησε στην κάμερα του Verianet, και κατέθεσε την ψυχή της σε μια αποκλειστική συνέντευξη όπου μίλησε για όλους και για όλα.
 

Η Σόνια Θεοδωρίδου, πόντια στην καταγωγή, είναι άνθρωπος της μάχης, δεν το βάζει εύκολα κάτω, είναι λάτρης της προσφοράς, και το σημαντικότερο από όλα – δεν ξεχνάει ποτέ αλλά έχει μεγάλη καρδιά και συγχωρεί -!!!
 

Μας μίλησε για το πως βίωσε – και βιώνει – τον χαμό της δίδυμης αδερφής της Μαρίας μετά το τροχαίο, για την ευγνωμοσύνη στο πρόσωπο της Διευθύντριας της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ημαθίας Αγγελικής Κοτταρίδη, για τη Μουσική Βιβλιοθήκη και την Ανθρώπινη Φωνή, για τη συμμετοχή της στην γιορτή για το Ολοκαύτωμα που διοργανώθηκε στον Πειραιά, για την απαξίωση προς το πρόσωπό της από την πολιτεία της Βέροιας και για τον σκοπό που βρίσκεται στην πόλη.

 

Έχω μάθει να “λούζομαι” στην αγάπη του κόσμου...

 

Βέροια - Σόνια Θεοδωρίδου 30/5/2019

 

 

Θέλω να έχω και προς το τέλος της ζωής μου, την ποιότητα ζωής που έζησα...


 

Για τον χαμό της δίδυμης αδερφής της, Μαρίας:
“Πρέπει να σου πω ότι αυτό το ταξίδι, που ήρθα εδώ, είναι η πρώτη φορά που οδήγησα μόνη μου, μετά από πέντε χρόνια περίπου, ένα τόσο μακρινό ταξίδι. Κάθε φορά που έβλεπα νταλίκα, ένιωθα το συναίσθημα του τρόμου και πάλευα πολύ με αυτό.
 

Θυμάμαι την αδερφή μου στις διάφορες εκφάνσεις της, της αρρώστιας της, του νοσοκομείου, του θανάτου. Θυμάμαι πράγματα σε αναλαμπές που δεν θυμόμουν πριν. Μέσα μου έχει μείνει ένας πόνος, τεράστιος. Δεν ξεχνιέται και δεν θεραπεύεται. Μπορεί να απαλύνεται λίγο με την απόσταση του χρόνου.”

 

Για τη σχέση της με την Διευθύντρια της ΕΦΑ Ημαθίας Αγγελική Κοτταρίδη:
“Χάρη στην κ. Κοτταρίδη, μετά από πάρα πολλά χρόνια, μου δόθηκε καλλιτεχνικό βήμα, βρέθηκα και πάλι στην πόλη μου να τραγουδάω, παρόλο που δεν υπάρχω σε αυτήν και μιλάμε για την πολιτεία ότι με αγνοεί παντελώς. Η κ. Κοτταρίδη ξέρει να με τιμήσει με τον τρόπο της και την ευχαριστώ πολύ γι' αυτό και της είμαι ευγνώμων.”

 

Σχετικά με την ανακαίνιση της Βιβλιοθήκης:
“Προσφέραμε, πληρώσαμε, έφερα χορηγία στην πόλη μου 200.000 από το ίδρυμα ΝΙΑΡΧΟΣ, και με εθελοντές πήγαμε στο οίκημα, το φτιάξαμε, το περιποιηθήκαμε, χάρισα κι ένα πιάνο που δεν ξέρω που βρίσκεται αυτή τη στιγμή και μετά έκλεισε αυτό.

 

Αυτά τα βιβλία που φυλάσσονται στη “Ζωγιοπούλου”, παρακάλεσα θερμά να πάνε στο Μουσικό Σχολείο γιατί είναι χρηστικά. Το να στέκονται εκεί και να τα βλέπει ο φύλακας που τα φυλάει, δεν έχουνε καμία χρήση. Μίλησα στον Δήμαρχο και στον κ. Σοφιανίδη γι' αυτό και ήταν θετικοί. (Αναφερόμαστε στο υλικό της Μουσικής Βιβλιοθήκης και της Ανθρώπινης Φωνής)” 
 

“Από εκείνη την εποχή θυμάμαι την απόλυτη απαξίωση της πολιτείας, εν μέρει την προσπάθεια εξευτελισμού της προσωπικότητάς μου, ψέματα ατελείωτα λέγοντας για το πρόσωπο μου πως δεν είμαι τίποτα άλλο παρά μια καλοπληρωμένη δημοτική υπάλληλος, πως έχω ξοφλήσει και πως είμαι στη δύση της καριέρας μου. Γι' αυτό ήρθα εδώ. Επειδή η κατάντια μου με έφερε εδώ επιτέλους. Αυτοί βέβαια είναι ακόμη εδώ, κι εγώ είμαι εκεί που είμαι, και μόνο αυτό δίνει την απάντηση. Όμως νομίζω πως έβαλα ένα πολιτιστικό λιθάρι στην πόλη μας γιατί όπως και να το κάνουμε, αυτό το φεστιβάλ δεν ξεχάστηκε. Εγώ δόξα τω Θεω εξακολουθώ να μην είμαι στη δύση αλλά σε πλήρη φωτεινότητα. Ζω στο άπλετο φως της αγάπης και του Θεού.”

 

Για τη συμμετοχή της στην γιορτή για το Ολοκαύτωμα που διοργανώθηκε στον Πειραιά:
“Τραγούδησα ποντιακά στη γιορτή για το Ολοκαύτωμα. Ο κ. Μαρινάκης στον Πειραιά έκανε μια πάρα πολύ μεγάλη γιορτή και είχα την τιμή να τραγουδήσω εκεί. Την διοργάνωσε ο Δημος Πειραιά στο Μνημείο των Ποντίων στην πλατεία Αλεξάνδρας. Το ένα σκέλος της οικογένειας του κ. Μαρινάκη είναι η οικογένεια Υψηλάντη από την Τραπεζούντα. Δυο ποντιακά τραγούδια που μου αρέσουν πολύ και τα τραγουδάω πάντα είναι το “Την Πατρίδα'μ έχασα” και το “Η Ρωμανία επάρθεν”. 

 

Για την πρόταση αποδοχής στην πρόσκληση της ΕΦΑ Ημαθίας:
“Υπάρχει και η άλλη πλευρά του κόσμου. Υπάρχουν αυτοί που με χαιρετάνε, με αγκαλιάζουνε.. Η Εφορεία Αρχαιοτήτων με κάλεσε στην πόλη καθώς κάνουν ένα πολύ ωραίο θέμα με τις “Δύσκολες Μνήμες”. Ένα μέρος των σπουδών μου στη Γερμανία το έκανα στη Χρυσή Εποχή της Γερμανίας μεταξύ του '20 και του '40. Αυτό λοιπόν, συνδέεται με αυτό που ήρθα να κάνω αυτή τη φορά. Αλλά θα πω και κάτι άλλο. Μου προτάθηκε πριν λίγο καιρό ένα κονσέρτο για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων. Όταν έφυγα από την Ελλάδα, η μεγαλύτερη δασκάλα τραγουδιού που υπήρχε στο Λονδίνο, η περήφημη Vera Rosa, ήταν Ουγγρικής καταγωγής Εβραία. Σε αυτό το σπίτι λοιπόν, έμαθα φρικτές ιστορίες δικών της ανθρώπων και όχι μόνο. Έτσι μου γεννήθηκε το ενδιαφέρον, γιατί να χαθεί αυτός ο κόσμος και με αυτό τον φρικτό τρόπο. Στη Γερμανία μάλιστα δεν βγάζουν φωτογραφίες της γιαγιάς ή του παππού όπως κάνουμε εμείς επειδή πάρα πολλοί από αυτούς, είναι SS (Σουτσστάφφελ – Ένοπλα SS).

 

Όταν μου προτάθηκε να κάνω κονσέρτο εδώ στη Βέροια, σκέφτηκα ότι θέλω να κάνω κάτι μεγάλο. Έμαθα από τον Γιώργο Λιόλιο ότι υπήρχαν 800 άνθρωποι εκ των οποίων οι 460 – και παιδιά - οδηγήθηκαν στο Άουσβιτς και δεν γύρισαν ποτέ. Η ιδέα λοιπόν ήρθε αφού παρακολούθησα την ταινία με τίτλο “Το Νήμα”. Θα πάρουμε μια κόκκινη κορδέλα 2800 μέτρων, από την Μπαρμπούτα και θα ακολουθήσουμε την ακριβή διαδρομή που διήνυσαν αυτοί οι άνθρωποι για τον χαμό τους μέχρι το Σταθμό και όταν θα φτάσουμε στο Σταθμό, επάνω σε μια πλατφόρμα θα ακούγεται από μακριά το κεντρικό θέμα της ταινίας του Σίντλερ, και γύρω – γύρω έχω συγκεντρώσει 350 χορωδούς μόνο από τη Βέροια. Καλέσαμε τους Βεροιώτες επαπομείναντες που ζουν είτε στο Ισραήλ είτε στην Αμερική, να έρθουν στην απαρχή της σιωπηλής πορείας και σκέφτηκα ότι εγώ θα απευθυνθώ στα παιδιά. Πήρα την άδεια του Υπουργείου Παιδείας, με τον Αντιδήμαρχο Παιδείας τον κ. Σοφιανίδη γύρισα όλα τα σχολεία του Νομού, και είδα 2.600 παιδιά και μοιράσαμε φυλλάδια συμμετοχής. Αυτά τα παιδιά, κατά μήκος της οδού που θα ακολουθήσουμε θα κρατάνε τα ονόματα αυτών.”
 

“Όσον αφορά την εκδήλωση που θα κάνω, μέσα στο σκηνικό θα δείτε, υπάρχουν 460 άσπρες πέτρες, είναι χειρόγραφα τα 460 ονόματα από το χέρι το δικό μου. Είναι αυτό που οριοθετεί το σκηνικό που έχω κάνει στις Αιγές. Έκανα και αίτηση στη Διεθνή Επιτροπή για το Ολοκαύτωμα και στις 13 Φεβρουαρίου η Βέροια εγκρίθηκε για να κάνει αυτή την εκδήλωση, η οποία θα γίνει στις 22 Σεπτεμβρίου. Και όλα αυτά με τη βοήθεια της Πρεσβείας του Λουξεμβούργου, της Πρεσβείας του Ισραήλ, με το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο, με τον Δήμο Βέροιας που είπε ότι θα συμμετάσχει, και με μένα και τον άντρα μου, με χορωδία, ορχήστρα και πολλή δουλειά. Θέλω να περάσω ένα μήνυμα. Η πόλη μας να φέρει τα πάνω κάτω. Γιατί αυτό θα είναι ένα διεθνές γεγονός και αξίζει να στείλουμε το μήνυμα ειρήνης και αγάπης σε όλο τον κόσμο.”

 

Οι κινήσεις της το τελευταίο διάστημα:
“Έκανα πάρα πολλά κονσέρτα. Λόγω δουλειάς κιόλας, η προσπάθειά μου ήταν να κάνω πολλές Μουσικές Βιβλιοθήκες ανά την Ελλάδα. Έχω γεμίσει όλες τις πόλεις της Θράκης, το Μουσικό Σχολείο Βόλου, στο Κιλκίς, στην Κρήτη, στη Λαμία. Τώρα φεύγουμε στο εξωτερικό, στον απόδημο ελληνισμό, θα πάμε στη Ρωσία – Μόσχα, Αγία Πετρούπολη, στο Βλαντικαφκάς όπου κι εκεί κάνουμε Βιβλιοθήκες.”

 

Για το ... πτυχίο των Αγγλικών:
“Αυτό ήταν φοβερό. Έγραφε στην προκήρυξη ότι θέλει δίπλωμα Αγγλικής γλώσσας. Εγώ μιλάω άπταιστα πέντε γλώσσες, μαθαίνω την έκτη – Εβραϊκά – κι έτσι πήγα σε ένα φροντιστήριο, κι έδωσα εξετάσεις και στις πέντε γλώσσες, που μου έδωσε την επάρκεια και γι' αυτές. Στα αγγλικά μου έδωσε την πολύ καλή γνώση. Και σίγουρα στη δικιά μου γενιά εμείς δεν μαζεύαμε τέτοια διπλώματα. Εγώ σπούδασα στο Λονδίνο, μιλάω άπταιστα, και δεν καταλαβαίνω γιατί στο Μέγαρο Μουσικής τα ζητάνε. Τι είμαι; Δασκάλα Αγγλικής και θα διδάξω αγγλικά; Ήταν φτιαχτό. Το ξέρουμε ότι ήταν φτιαχτό. Δεν πειράζει..”

 

Όσον αφορά τον τρόπο που αντιμετωπίζει και χειρίζεται καταστάσεις:
“Δεν ξεχνώ ποτέ αλλά συγχωρώ. Πιστεύω πολύ στον “παγκόσμιο νόμο” πως ότι κάνεις, θα γυρίσει σε σένα. Κι επειδή αυτή η αδικία και ο απίστευτος πόλεμος που μου έγινε και που με κατακρίνανε, χωρίς να έχω φταίξει και χωρίς να έχω κάνει και τίποτα, θα γυρίσει σε αυτούς. Η ζωή είναι πάρα πολύ σύντομη, και μπορεί σήμερα να μιλάμε και να είμαι εδώ και αύριο το πρωί να μην είμαι. Θέλω να έχω και προς το τέλος της ζωής μου, την ποιότητα ζωής που έζησα. Και δεν με αφορούν καθόλου αυτοί οι άνθρωποι. ”

 

Κοιτώντας από την κάμερα τον κόσμο που παρακολουθεί, είτε είναι στο φως, είτε στο ημίφως είτε στα χρώματα, εσύ σαν Σόνια μιλώντας αυτή τη στιγμή, γνωρίζοντας πως απευθύνεσαι στον κόσμο της Βέροιας, πες τους κάτι..
 

“Θα ήθελα να πω στους συμπολίτες μου κατ' αρχάς ένα μεγάλο ευχαριστώ γιατί κατά βάθος όταν περπατάω στο δρόμο και όλοι με σταματούν και με χαιρετάνε, νιώθω ότι είναι υπερήφανοι για μένα. Στο πρόσωπό μου ίσως εκδηλώνονται τα όνειρα του καθενός που θέλει να είναι κάτι στη ζωή του. Και ξέρουν ότι εγώ δεν τα είχα εύκολα στη ζωή μου. Δεν είχα τα πλούτη, τις ανέσεις, ό,τι έκανα, το έκανα χάρη στις δυνάμεις μου. Δεν υπάρχει στιγμή της ζωής μου που να μην αναφέρω τον τόπο καταγωγής μου. Γιατί δεν ξέχασα ποτέ ποια είμαι και από που κατάγομαι. Έχω μάθει να “λούζομαι” στην αγάπη του κόσμου. Τη χρειάζομαι. Μπορεί η επίσημη πολιτεία να είναι έτσι όπως είναι, αλλά εγώ είμαι ευπρόσδεκτη εδώ. ”

 

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ