Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Για την Τουρκική επέμβαση στη Συρία - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

Η χθεσινή στρατιωτική επίθεση της Τουρκίας στη Βορειοανατολική Συρία, που έλαβε την κωδική όσο και αντιφατική ονομασία 'Πηγή της Ειρήνης' εξελίσσεται και στη μορφή της χερσαίας στρατιωτικής εισβολής σε περιοχές όπου η Κουρδική παρουσία είναι έντονη και 'ποιοτική,' κύρια ως προς το ζήτημα της αντιμετώπισης της οργάνωσης 'Ισλαμικό Κράτος' η δράση και η ανάπτυξη της οποίας, κύρια την περίοδο 2013-2015, εκδηλωνόταν σε περιοχές της Συρίας και του Ιράκ, προτάσσοντας, για να παραπέμψουμε στον Γάλλο φιλόσοφο των ιδεών Pierre-Andre Taguieff, και την «θεματική του θανάτου στη μάχη ως "μάρτυρας" (shahid)».

 H Τουρκική στρατιωτική επιχείρηση στα εδάφη της Συρίας καθίσταται το ίδιο αποτέλεσμα μίας περιφερειακής-γεω-πολιτικής στρατηγικής, που, άλλοτε στρατιωτικά και άλλοτε περισσότερο διπλωματικά (ακόμη και οικονομικά), θέτει στο επίκεντρο την διάνοιξη ενός διαδρόμου εντός Συρίας ο οποίος την ίδια στιγμή θα 'επικοινωνεί' με την Τουρκική επικράτεια και ιδίως με την συνοριακή γραμμή Τουρκίας-Συρίας, το διακύβευμα της εμπρόθετης αποτροπής των κινήσεων του Κουρδικού παράγοντα κύρια στη Βορειοανατολική Συρία (πτυχή που σχετίζεται με την διάνοιξη του διαδρόμου) καθώς και τον χωρικό αποκλεισμό τους σε μία σαφώς ελεγχόμενη από την ίδια περιοχή ώστε να μην καταστεί εφικτή και η 'επικοινωνία' των Κούρδων της Συρίας με τις αντίστοιχες Κουρδικές κοινότητες που διαβούν εντός Τουρκίας,  προσδιορίζοντας παράλληλα, αυτό που o Kenneth Waltz, στο κλασικό για την θεωρία των Διεθνών Σχέσεων βιβλίου του, που φέρει τον τίτλο 'Theory of International Politics,' αποκαλεί ως «σχετικές δυνατότητας» που, εν προκειμένω, σχετίζονται με την ισχύ ενός κράτους στη διεθνή σκακιέρα. 

Οι "σχετικές δυνατότητες" της Τουρκίας στο και στα επάλληλα πολεμικά, Συριακά μέτωπα, ιδωμένες και μέσα από το πρίσμα των συμμαχιακών εγκλήσεων και των συμμαχιών στις οποίες συμμετέχει η γειτονική χώρα, δια-κρατικών-δια-περιφερειακών (με Ιράν και την Ρωσική Ομοσπονδία), συμμαχιών που για την ίδια συμπεριλαμβάνουν και τον αντιπολιτευόμενο 'Ελεύθερο Συριακό Στρατό' ( (η ανάσχεση του οποίου από τις Συριακές Ένοπλες Δυνάμεις έχει συμβάλλει στην υποχώρηση και παραμονή του σε εκείνες τις περιοχές που εφάπτονται με την ευρύτερη 'ζώνη ενδιαφέροντος' της Τουρκίας), δύνανται να αναδείξουν τους 'φορτισμένους' και επι-γενόμενους όρους της, κατά τον Σωτήρη Σέρμπο, «εξισορρόπησης» με στρατηγικό άξονα την συγκρότηση μίας 'ζώνης ασφαλείας'  δίχως την Κουρδική παρουσία, η οποία, αφενός μεν θα 'κεφαλαιοποιεί' στρατηγικά την χρόνια παρουσία της Τουρκίας εντός της Μπααθικής Συρίας, αφετέρου δε,   θα προσιδιάζει προς την κατεύθυνση απόκτησης ενός στρατηγικού σημείου, διαμέσου του οποίου (ίσως ακόμη πιο σημαντική είναι και η κατάληψη κάποιου αστικού κέντρου στην περιοχή), η Τουρκία θα αποκτήσει τέτοιο 'στρατηγικό βάθος' που θα την φέρει δίπλα στο Ιράν, στο Ιράκ αλλά και στο Ισραήλ, παρακάμπτοντας τον παράγοντα της 'υπολογισμένης αναμονής,' με την Τουρκία να δρα 'τώρα' (παροντικός χρόνος) για να 'δηλώνει ενεργά παρών' για το άμεσο μέλλον. 

Επρόκειτο για μία πολεμική-στρατιωτική επιχείρηση 'fast track,' με αβέβαιη όμως έκβαση, με την Τουρκία να συγκεντρώνει 'δύναμη πυρός' με επίδικο το διττό πλαίσιο της εκκαθάρισης και της διαμόρφωσης μίας 'ζώνης' που θα δύναται να λειτουργήσει εντός της Τουρκικής-εδαφικής επικράτειας, όντας πολεμική επιχείρηση που ενσωματώνεται διαλεκτικά και προσίδια στο πλέγμα των προηγούμενων Τουρκικών στρατιωτικών επιχειρήσεων στα εδάφη της Συρίας, όντας επιχείρηση-εισβολή ενταγμένη στο πλαίσιο της ευρύτερης Τουρκικής στρατηγικής έτσι όπως αυτή αρθρώνεται με άξονα και τα συμβάντα στη Συρία την τελευταία δεκαετία.

 Σε αυτή την περίπτωση, η επίθεση δεν δύναται να ιδωθεί 'απο-κομμένη' από αυτή την Τούρκικη γεω-πολιτική στρατηγική, όπως αφήνει να εννοηθεί τμήμα των ελληνικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, που νοηματοδοτούν, δημοσιογραφικά και διπλωματικά, την σχέση Τουρκίας και Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, υπό το πρίσμα μίας ιδιαίτερου τύπου, 'εξάρτησης,' εκεί όπου η Τουρκική στρατιωτική επιχείρηση, για να πραγματοποιηθεί, έλαβε χώρα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως τονίζεται εμφατικά αυτές τις ημέρες σε τμήμα του εγχώριου τύπου, και όχι μόνο.

 Αντίθετα από την ως άνω αναγωγιστική πρόσληψη του συμβάντος (που αναγάγει την όλη επιχείρηση στην ευρύτερη 'ακτίνα δράσης' των Ηνωμένων Πολιτειών στη Συρία), θεωρούμε πως η στρατηγική της Τουρκίας διαμορφώνεται με ορίζοντα μεσο-μακροπρόθεσμο, λαμβάνει υπόψιν τους βαθυ-δομικούς μετασχηματισμούς που έχουν επέλθει στη Συρία, επιθυμεί την αξιοποίηση περιφερειακών και ενδο-ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών, εκ νέου διαμεσολαβώντας το πρόσημο της άσκησης στρατιωτικής βίας ως σημαίνον όρο άσκησης γεω-πολιτικής, συγκλίνοντας, ως προς αυτό το πεδίο, με τις αντίστοιχες πρακτικές της συμμάχου  Ρωσικής Ομοσπονδίας, ανα-σημαίνοντας συνάμα την περί πολεμικής βίας, αναλυτική του Walter Benjamin: «Αν μπορεί να εξαχθεί ένα συμπέρασμα από την πολεμική βία, ως πρωταρχική και αρχετυπική για κάθε βία που χρησιμοποιείται για την επίτευξη φυσικών σκοπών, είναι ό,τι σε αυτή ενοικεί ένας δικαιοθετικός χαρακτήρας».

 Δια-κρατώντας την δυνατότητα ή την ‘’σχετική δυνατότητα’’ θεμελίωσης ‘δικαίου’ («δικαιοθετικός χαρακτήρας») στα εδάφη της Συρίας και πάνω ουσιαστικά στη συνοριακή γραμμή Συρίας-Τουρκίας, με χαρακτηριστικά αντιμετώπισης του φαντασιακά και μη αναπαριστάμενου ως Κουρδικού ‘εφιάλτη,’ η Τουρκία αξιώνει τον λόγο και την στρατηγική αντίληψη των ‘σφαιρών επιρροής,’ αντλώντας από το υπόβαθρο ενός ‘ρεαλισμού διαρκείας’: στην ευρύτερη περιοχή, ‘έχουμε δικαιώματα παρέμβασης.’ 

 Και αυτή η επέμβαση ως στρατιωτική βία, διεκδικεί την εν τοις πράγμασι επι-τέλεση και ‘δικαίωση’ της, ευθυγραμμιζόμενη με τα νάματα που εγκαινίασε η πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001: ο πόλεμος ‘καθαγιάζεται’ (μη ζητώντας την έγκριση, την κανονικοποιημένη έγκριση του ΟΗΕ), στο περιβάλλον και στο περίγραμμα του εθνο-κρατικού ‘δικαίου’ και της ‘υπεράσπισης’ του, που ουσιωδώς ενέχει βία και χωρική επέκταση, όπως και τις προκείμενες της παραβίασης-υποβάθμισης αστικών-ανθρώπινων δικαιωμάτων. 

Η Τουρκία με το ιδιαίτερα 'φορτισμένο' αντι-Κουρδικό και αντι-τρομοκρατικό πρόσημο στο σημείο που αυτά τα δύο στοιχεία ταυτίζονται στη ρητορική και στην πρακτική της, στην ίδια την άσκηση εξωτερικής πολιτικής με επίκεντρο την Συρία, κλιμακώνει την άσκηση στρατιωτικής βίας και εναντίον του Κουρδικού στοιχείου της περιοχής, χαράζοντας μία νοητή γραμμή μεταξύ Βορειοανατολικής και υπόλοιπης Συρίας, κινούμενη με άξονα, όπως επισημαίνει ο Κωνσταντίνος Φίλης το να «εγκαθιδρυθεί στην περιοχή, να την αλλοιώσει δημογραφικά (σ.σ: βλέπε Κύπρο) και να την ανοικοδομήσει προκειμένου να αποκτήσει ουσιαστικά ερείσματα».

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ