Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Για την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Ισπανίας σχετικά με το Καταλανικό ζήτημα - Γράφει ο Σίμος Ανδρονιδης

 

Οι δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών της Ισπανίας Ζοζέπ Μπορέλ, περί του Καταλανικού ως κατά βάση πολιτικού ζητήματος, δύνανται να αναδείξουν εκ νέου την ευρύτητα του Καταλανικού ζητήματος, ήτοι της επιδίωξης απόσχισης της Καταλωνίας από το Ισπανικό κράτος και της συνακόλουθης συγκρότησης ενός ανεξάρτητου Ισπανικού κράτους, πλαίσιο το οποίο και 'αγγίζει' τον ίδιο τον 'πυρήνα' της Μεταπολιτευτικής θέσμισης στην Ισπανία που αξιο-θεμελιώνεται, αφενός μεν στη διατήρηση της εδαφικής ενότητας της χώρας, και, αφετέρου δε στην παραχώρηση διευρυμένων αρμοδιοτήτων στις περιφέρειες της χώρας, από την χώρα των Βάσκων και την Γαλικία έως την Ανδαλουσία και την Καταλωνία, προσδιορίζοντας 'φορτισμένα' έναν περισσότερο 'πλουραλιστικό συνταγματισμό,' ή αλλιώς, έναν 'πληθωριστικό συνταγματισμό,' για να παραφράσουμε ελαφρά τον Κωνσταντίνο Γρίβα. 

Οι δηλώσεις του Ισπανού υπουργού Εξωτερικών, τοποθετούνται εντός του ευρύτερου πλαισίου της καταδικαστικής απόφασης που έλαβε το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας, που, εν προκειμένω, «καταδίκασε προχθές σε ποινές κάθειρξης 9-13 ετών εννέα ηγέτες της Καταλωνίας για τον ρόλο τους στην αποτυχημένη απόπειρα ανεξαρτητοποίησης του 2017, με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν διαδηλώσεις».

 Η συγκεκριμένη απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας, άπτεται μίας προσίδιας, δικαιο-πολιτικού τύπου, προσέγγισης, που προσλαμβάνει το όλο ζήτημα υπό το πρίσμα της δικαιικής 'παράβασης,' ήτοι της 'επιθετικής παραβίασης' του συνταγματικού χάρτη της χώρας και της αρχής της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας (που παρεμβάλλεται δραστικά, αναγόμενη στο ύψος της μείζονος όσο και πλέον κρίσιμης παραμέτρου), αναδεικνύει τους επι-γενόμενους όρους μίας πράξης (δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της περιοχής) εστιάζοντας σε ό,τι ορίζεται ως πολιτική 'ενοχή' που εδώ σημαίνεται ως πολιτική 'ενοχή' για την 'υποκίνηση παθών' και για την συνακόλουθη επιδίωξη 'ακρωτηριασμού' της χώρας, προσιδιάζοντας σε μία πλαισίωση (δεν θα αναφέρουμε 'σχετικοποίηση') που δεν απέχει και πολύ από την περιώνυμη 'κατάσταση εξαίρεσης' για την οποία αναλυτικά κάνει λόγο ο Ιταλός πολιτικός φιλόσοφος Giorgio Agamben, μόνο που στο Καταλανικό υπόδειγμα, μεταφέρεται ή μετατοπίζεται προς την κατεύθυνση της δικαστηριακής απόκρισης: 'όταν διακυβεύεται η εδαφική και η θεσμική-συνταγματική ακεραιότητα του Ισπανικού κράτους, τότε η αξιολόγηση και η ποινή δύναται να είναι στοχευμένη και δραστική,' δηλωτική μίας ιδιότυπης 'κατάστασης εξαίρεσης,' εκεί όπου η ιστορική δυνατότητα αξιο-θεμελίωσης του 'νέου,' η δυνατότητα αναβίωσης του 'Καταλανισμού' στη δική του επικράτεια και κρατική οντότητα, ακυρώνεται 'εν τη γενέσει' της, με βάση την δικαστηριακή απόκριση. 

Άρα, δύναται να συμπεράνουμε πως η 'κατάσταση εξαίρεσης' συμπεριλαμβάνει το διακύβευμα και την δυνατότητα της ανεξαρτησίας όπως εκφράσθηκε δημοψηφισματικά (το δημοψήφισμα ως έκφραση της 'ώρας του λαού που ζυγώνει'/ας θυμηθούμε το ελληνικό υπόδειγμα του 2015), τον Οκτώβριο του 2017, και την λήψη μίας απόφασης που νοηματοδοτεί, με κεντρο-μόλο δυναμική,  το πραγμολογικό υπόβαθρο της 'τιμωρίας.' 

Και η 'τιμωρία' δεν δύναται να είναι παρά η συμβολικά, μέγιστη δυνατή. Ακόμη και εντός των σημάνσεων της νομολογιακής απόκρισης που συναρθρώνει εμπρόθετα το μείζων με το 'δέον γενέσθαι,' το Καταλανικό δημοψήφισμα του 2017, καθίσταται 'προϊόν' μίας ευρύτερης κοινωνικής δυναμικής που αντλεί από ίδια μοτίβα κρίσης, όχι μόνο του κλασικού πεδίου της νεωτερικότητας που είναι το έθνος-κράτος, το καπιταλιστικό έθνος-κράτος, αλλά και από μοτίβα κρίσης που παραπέμπουν στην αδυναμία του κράτους να εξασφαλίσει  στοιχειώδεις όρους οργάνωσης της κοινωνικής συναίνεσης, διαμεσολαβεί τις προϋποθέσεις συγκρότησης μίας συλλογικής, Καταλανικής μνήμης που δεν αντιστρατεύεται, όσο κινείται αντιστικτικά προς ό,τι θεωρείται ως 'Ισπανικός κεντρισμός,' εναλλάσσει την πολιτικοϊδεολογική δράση με ένα πολιτισμικό 'πράττειν' που αρθρώνει την έννοια της 'Καταλανικότητας' ως ακόμη και  βαθυ-δομική 'ασυνέχεια,' σημασιοδοτώντας «μια πολιτική πρακτική που παράγει μετασχηματισμούς έχοντας ως στόχο το Κράτος σαν παράγοντας συνοχής της ενότητας ενός σχηματισμού», για να παραπέμψουμε στην περί κράτους θεωρία (βλέπε και την έννοια της 'σχετικής αυτονομίας του Κράτους') του Νίκου Πουλαντζά που αναπτύσσεται στο δίτομο έργο 'Πολιτική Εξουσία και Κοινωνικές Τάξεις.' 

Και το ίδιο το συμβάν του δημοψηφίσματος, παρήγαγε μετασχηματισμούς, κοινωνικούς και πολιτικούς, που επενεργούν και σήμερα, στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας, θέτοντας στο επίκεντρο το Κράτος, με την τότε Καταλανική κυβέρνηση να επιζητεί αυτό που ο Luhmann αποκαλεί 'Legitimation durch Verfahren,' ήγουν «Νομιμοποίηση μέσω διαδικασίας», δημοψηφισματικής διαδικασίας η οποία και αναπαρίστατο ως εγκάρσια κοινωνική και πολιτική τομή. 

Χρησιμοποιώντας το  αναλυτικό πλαίσιο που θέτουν οι Μπετίνα Νταβού, Νίκος Δεμερτζής και Βασίλης Θάνος, δύναται να αναφέρουμε πως εντός της  Καταλανικής «δημόσιας συναισθηματικής σφαίρας η βιωμένη αίσθηση αδικίας οδηγεί σε διαφορετικές μορφές κινητοποίησης», σε μορφές κινητοποίησης όπως είναι οι διαδηλώσεις-πορείες διαμαρτυρίας, όπως διαφαίνεται και τώρα, μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας, η πολιτική απείθεια σε δηλώσεις και σε ψηφίσματα της κεντρικής Ισπανικής κυβέρνησης, μορφές που συγκλίνουν εάν δεν μετεξελίσσονται στη στρατηγική του δημοψηφίσματος που τοποθετείται, με την δική του περιεχομενικότητα, στον δημοψηφισματικό ‘αστερισμό’ που έκανε έντονη την παρουσία του στην Ευρωπαϊκή ήπειρο την τρέχουσα δεκαετία της βαθιάς οικονομικής-κεφαλαιοκρατικής κρίσης, από τη Σκωτία έως την Καταλωνία, με ενδιάμεσο σταθμό την Μεγάλη Βρετανία.

Την Μεγάλη Βρετανία  του κοινωνικά όσο και πολιτικά εκ-πεφρασμένου ‘αντι-ευρωπαϊσμού’ (ως προς την παρουσία και την λειτουργία της ‘Ευρωπαϊκής Ένωσης’) που κομίζει στη δημόσια σφαίρα ‘χειραφετητικές’ εγκλήσεις (αποικιοκρατικής χροιάς), απέναντι σε ό,τι προσλαμβάνεται ως ‘στενά ευρωπαϊκά δεσμά,’ τον πολιτικοϊδεολογικό λόγο περί ‘ελίτ,’ καθιστώντας παράλληλα δυσχερέστερη την διάκριση αυτών ακριβώς των ‘ελίτ,’ πολιτικών όσο και οικονομικών. 

Η προσέγγιση του Ζοζέπ Μπορέλ περί πολιτικού ζητήματος, που δεικνύει προς επάλληλες κατευθύνσεις και προς την δράση των Ισπανικών  πολιτικών κομμάτων, είναι ορθή ως πολιτική εκτίμηση και προσέγγιση το οποίο και παρήγαγε νέες διαιρετικές τομές επί του κοινωνικού και πολιτικού γίγνεσθαι της χώρας, που άπτονται των πλαισιώσεων και των σχέσεων μεταξύ κέντρου και περιφέρειας, μεταρρυθμισμού και πολιτικού-ιδεολογικού ριζοσπαστισμού, κοινοβουλευτικής δράσης και κινηματικής πρακτικής, της γλώσσας ( η Καταλανική γλώσσα και οι χρήσεις της), ως ‘συνέχειας’ ή ως ‘χειραφέτησης.’ 

Με τις κινητοποιήσεις στη Βαρκελώνη να εντείνονται διαρκώς (απλωμένες σε διάφορα κεντρικά σημεία της πόλης), μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας, αυτό που αναδύεται εκ νέου, είναι οι επάλληλες όψεις που έλαβε η διαδικασία μετα-εθνικής ανα-διαμόρφωσης της Ευρώπης, με πυρήνα την δημοψηφισματική διαδικασία ως πλαίσιο 'εμβάπτισης.'

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ