Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Κράτος και Δεξιά... - Γράφει ο Ευάγγελος Πάλλας

 

Για δεκαετίες η ιδεολογική αντιπαράθεση μεταξύ δεξιάς και αριστεράς επικεντρωνόταν και ακόμη επικεντρώνεται γύρω από την έννοια του κράτους. Οι μεν θεωρούν το κράτος ως τροχοπέδη στην οικονομική πρόοδο, πηγή διαπλοκής και διαφθοράς και καταφύγιο του κάθε αργόσχολου, οι δε τον προστάτη του δημοσίου συμφέροντος, των αδύναμων τάξεων και της κοινωνικής συνοχής.

Οι αντιλήψεις της δεξιάς για το κράτος πηγάζουν από τις φιλελεύθερες και νεοφιλελεύθερες σχολές σκέψης σε συνδυασμό με τις συντηρητικές ηθικές νόρμες που προστάζουν ότι μια στρωματοποιημένη κοινωνία είναι ηθικά αποδεκτή.

Πέρασαν 5 χρόνια (09.07.2015) από τότε που η ευρωπαϊκή χρηματοοικονομική δεξιά δικτατορία μέσω της ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας (ΕΚΤ), αναγκάστηκε να προχωρήσει σε ένα ανοιχτό οικονομικό πραξικόπημα εναντίον της Ελλάδας.

Η αρχή της τρέχουσας δεκαετίας αποκάλυψε το πιο αδίστακτο πρόσωπο μιας νέας παγκόσμιας νεοαποικιοκρατίας. Από τη Συρία και τη Λιβύη, την Ευρώπη και τη Λ. Αμερική, οι παλιές αποικιακές δυνάμεις προσπάθησαν να ανακάμψουν ενάντια σε ένα αντίπαλο μπλοκ με επικεφαλής τη Ρωσία και την Κίνα, που αρχίζει να απειλεί την παγκόσμια κυριαρχία τους.

Μέσα σε ένα πολυπολικό, πολύπλοκο έδαφος γεωπολιτικών παιχνιδιών, οι μεγάλοι παίκτες της δύσης αρχίζουν να εγκαταλείπουν τους παλιομοδίτικους και αναποτελεσματικούς πολέμους. Χρησιμοποιούν σήμερα άλλες διάφορες μεθόδους (οικονομικούς πολέμους, οικονομικά και συνταγματικά πραξικοπήματα, «χρωματικές επαναστάσεις»).

Η Ελλάδα ήταν το εύκολο θύμα της παγκόσμιας νεοφιλελεύθερης δικτατορίας να επιβάλλει καταστροφικά μέτρα υπέρ της πλουτοκρατίας. Το ελληνικό πείραμα, πρόκειται να χρησιμοποιηθεί ως πρότυπο για ολόκληρη την ευρωζώνη. Η Ελλάδα έχει επίσης γίνει το πρότυπο για τη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας, όπως συνέβη στο παρελθόν με την Α. Γερμανία και την επιχείρηση Treuhand μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου.

Από την άλλη πλευρά η αριστερά ωθούμενη από τις αρχές της κοινωνικής ισότητας και έχοντας ως παράδειγμα τον υπαρκτό σοσιαλισμό, αναπτύσσει τις φιλοκρατικές της αντιλήψεις και τάσσεται υπέρ κάθε τι κρατικού. Ενώ η μείωση της κρατικής παρέμβασης έχει οδηγήσει σε μεγιστοποίηση της οικονομικής παραγωγής με όλα τα συνεπακόλουθα, όπως υπερσυσσώρευση πλούτου, αύξηση της ανισότητας και όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων.

Η βασική κριτική της αριστεράς στο καπιταλιστικό σύστημα βασίζεται στις υφιστάμενες σχέσεις παραγωγής και την άδικη κατανομή του πλούτου ως αποτέλεσμα αυτών. Ο κυρίαρχος στόχος είναι η εγκαθίδρυση νέων σχέσεων παραγωγής οι οποίες θα επιφέρουν μεγαλύτερη κοινωνική ισορροπία και ιδεατά θα επιτύχουν την ισότητα μεταξύ των πολιτών. Μπορεί όμως ένα ισχυρό κράτος να πετύχει κάτι τέτοιο; Δυστυχώς όχι.

Ένα γεγονός ότι οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών και οι γερμανικοί και Monetarists δεν ενδιαφέρονται καθόλου για την «πειθαρχία» των κρατών μελών στα οικονομικά πρότυπα. Επιβάλλουν αυτά τα πρότυπα μόνο για να δώσουν ένα είδος υποτιθέμενης αξιοπιστίας στην οικονομική τους δικτατορία.

Την τελευταία δεκαετία η κοινωνία βιώνει και απότομες αλλαγές που συμπαρασέρνουν σχέσεις, ισορροπίες, αξίες και δικαιώματα, πολιτικά και κοινωνικά, που διαμορφώθηκαν τον τελευταίο αιώνα. Η παγκοσμιοποίηση με την σημερινής της νέο – φιλελεύθερη μορφή, η τρομοκρατία και η αντί – τρομοκρατική υστερία, ο άκρατος καταναλωτισμός και η εμπορευματοποίηση των πάντων, η κλιματική αλλαγή και η συνεχιζόμενη περιβαλλοντική υποβάθμιση, η φτώχια και ο κοινωνικός αποκλεισμός, πολώνουν σε μεγάλο βαθμό τις κοινωνίες και είναι σοβαρές απειλές για τα κοινωνικά και πολιτικά κεκτημένα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Την ώρα που διεθνώς τα πάντα αλλάζουν, στην Ελλάδα η φιλελεύθερη δεξιά του μεγάλου κράτους, της διαπλοκής και των συστημικών ΜΜΕ, επιστρέφει δριμύτερη, αποκαλύπτοντας το παλιό αντιλαϊκό της πρόσωπο. Η περιφρόνηση προς τους δημοκρατικούς θεσμούς και το σύνταγμα συνιστά περιφρόνηση στην ίδια λαϊκή βούληση.

Η συγκέντρωση των εξουσιών από ένα θεσμό, επιδιώκει να αποκτήσει ένα απόλυτο κέντρο πολιτικής εξουσίας. Αυταρχική εκτροπή με πολιτική χωρίς κανόνες και έλεγχο.

Η προφανής απάντηση είναι: Το θέμα είναι πολιτικό, πεδίο μιας διαρκούς αντιπαράθεσης ανάμεσα στην δεξιά και αριστερά, ανάμεσα σε αντίθετα συμφέροντα, τα οποία με την έλευση της νεοφιλελεύθερης δεξιάς, αναμένουν καλύτερες μέρες.

Η αριστερά καλείται να παίξει ρόλο και να λειτουργήσει ως δύναμη ανατροπής ενός αντιλαϊκού κλίματος που προωθείται με το οποίο επιδιώκεται όχι η ανατροπή του, αλλά να είναι πιο ελεγχόμενο, ποιο χειραγωγήσιμο.

Είναι η στιγμή της αλήθειας; Νομίζω ναι. Οι ίδιοι οι άνθρωποι δημιουργούν τα προβλήματα τους, τις συνθήκες της ζωής τους. Ο καλός μπορεί να γίνει κακός. Ποιο είναι το ξεκάθαρο; Είμαστε αυτό που είμαστε ας κάνουμε και λάθη… Καλή μας τύχη…

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ