Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Η δική μας ζωή... - Γράφει ο Ευάγγελος Πάλλας

 

Έχουμε μείνει να κοιτούμε το παρελθόν και σε μια στιγμή μας προσπέρασε ολάκερη η ζωή μας. Η δική μας ζωή. Η μόνη μας περιουσία ξεγλίστρησε παραδίπλα μας. Και τώρα νοσταλγούμε τις ωραίες μέρες τις νιότης μας. Κλαίμε τους νεκρούς μας ξεχνώντας τους ζωντανούς εμάς...

Από την πρώτη μέρα της γέννησης μας, προσπαθούν να μας φέρουν στα μέτρα τους. Οικογένεια, κοινωνικός περίγυρος, σχολικό περιβάλλον, μόδα, οπαδικός φανατισμός, ΜΜΕ, πατριωτισμός, θρησκεία, πολιτεία...

Επέλεξαν για σένα μέχρι και τ’ όνομα σου. Σε προσηλυτίζουν στο δικό τους δόγμα και συ το δέχεσαι. Μας γαλούχησαν με τις δικές τους ιδέες και αξίες, μας καθοδήγησαν μέχρι και για να επιλέξουμε και το επάγγελμα. Μας θεωρούν ιδιοκτησία τους. Δεν μας έδωσαν ποτέ την ευκαιρία να αναπτύξουμε την προσωπικότητα μας. Δεν τους ενδιέφερε.

Γίναμε αυτό που θέλουν εκείνοι να είμαστε.

Προσπαθούμε να κατανοήσουμε τον μικροαστισμό, τον καθωσπρεπισμό και την υποτακτικότητα. Βρισκόμαστε πάντα στο ίδιο σημείο σιωπηλοί και αδύναμοι να τα καταφέρουμε. Έτσι θα αλλάξει ο κόσμος; Ο κόσμος αλλάζει την στιγμή που η καρδιά μας θα χτυπά σε ρυθμό ταμ - ταμ.

...Η κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την οικονομική ανισότητα και η οικονομική ανισότητα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη θρησκεία...

Παλιός κόσμος στερεύει. Αυτά που ονειρευτήκαμε και πιστέψαμε δεν ήρθαν ποτέ. Τα υπόλοιπα είναι όλα τα ίδια. Ο παλιός κόσμος λιγοστεύει γιατί όλα αυτά τα χρόνια ότι ειπώθηκε ήταν ψέματα...

Μόλις κάνουμε ένα βήμα παραπέρα, μόλις διαφοροποιηθούμε από αυτούς, πέφτουν επάνω μας να μας κατασπαράξουν. Μας κατακρίνουν. Μας χλευάζουν.

Νιώθουμε άραγε ελεύθεροι να διαλέγουμε ανάμεσα σε επιλογές που μας πλασάρουν; Βολεμένοι στις πολυθρόνες μας, βλέπουμε τη ζωή μας να κυλά μπροστά στα μάτια τους. Αδύναμοι να σηκωθούμε, να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα μας, τα όνειρα μας.

Τι μένει στον άνθρωπο αν του αφαιρέσεις την ελευθερία, τα όνειρα, τις ελπίδες, την απόδραση και την επαναστατικότητα; Παραμένει δέσμιος για βάρβαρες υποχρεώσεις που θα πρέπει να εκπληρώσουμε ύστερα από τις επιβολές του συγκεκριμένου καπιταλιστικού συστήματος.

Έτσι παρουσιάζουμε φαινόμενα φόβου και δυστυχίας. Λειτουργούμε μόνο για τα συμφέροντα τους και παραδινόμαστε στα κελεύσματα του φθαρμένου συστήματος. Γινόμαστε μικροί και μέτριοι...

...Οι δοκιμασίες δεν είναι παρά μαθήματα που απέτυχες να μάθεις, παρουσιαζόμενα για άλλη μια φορά. Έτσι εκεί που έκανες μια λανθασμένη επιλογή στο παρελθόν μπορείς τώρα να κάνεις μια καλύτερη...

Οι άνθρωποι πλέον δεν εμπιστεύονται τους μηχανισμούς του συστήματος που τους πλησιάζουν, προκειμένου να τους πουλήσουν ιδεολογικά προϊόντα. Εμπιστεύονται όμως τις μηχανές, τους που τους φέρνουν γράμματα πολλά μπροστά στο φωτισμένο απ’ την οθόνη πρόσωπο τους. Και προτιμούν την οθόνη με πρόσωπο, επικοινωνία, σχέσεις γεννιούνται και πεθαίνουν στο διαδίκτυο καθημερινώς.

Μεταμφιεζόμαστε γιατί φοβόμαστε να μεταμορφωθούμε, γιατί είναι πιο εύκολο να κρύψουμε αυτό που είμαστε αληθινά προκειμένου να γίνουμε κοινωνικά αποδεκτοί.

Έχουμε συμβιβαστεί με μια κοινωνία που καλλιεργεί την ανάγκη επίδειξης μέσα από τα πρωτοσέλιδα των ΜΜΕ και τις ηθικολογίες της κοινής γνώμης.

Έχουμε συμβιβασθεί με μια κοινωνία που κυρίες και καθωσπρέπει γκρι κύριοι κατακλύζουν τα δελτία ειδήσεων, και διαμορφώνουν την πραγματικότητα στην οποία άγραφος νόμος, είναι η απόκρυψη της αλήθειας.

Έχουμε συμβιβασθεί με μια κοινωνία που από δική του Σωκράτη σ’ αυτή του Γαλιλαίου και του Μπελογιάννη να καταδικάζει η ίδια ως παράλογους αυτούς που λένε την αλήθεια...

Μα ο κόσμος προχωράει κι όσο κι αν κάποιο θέλουν να γυρίσουμε πίσω, η ανθρωπότητα εξελίσσεται, θα πουν πολλοί. Στο όνομα του περιβόητου αυτού μέλλοντος, που υπόσχεται η πρόοδος, θυσιάζεται κάθε παρόν. Κι όταν το παρόν πεθαίνει, το μέλλον αλλάζει υφή, γίνεται μια μαύρη τρύπα, χωρίς μνήμη, δίχως ζωή, έρημο και μόνο. Στο όνομα της προόδου δίνουμε ραντεβού στο τέλος του κόσμου, στη μοναξιά του θανάτου της φύσης και των ανθρώπων. Δεν κρύβεται η ζωή στις “προφητείες”. Οι αλήθειες κρίνονται σε μια μικρή σφαίρα, που χωράει το σύμπαν ολόκληρο. Κι αυτή η σφαίρα δε βρίσκεται σε υψιπετείς αναλύσεις, αλλά εκεί όπου οι ανθοί χωνεύουν την άσφαλτο για ν’ αντικρίσουν φως.

...Δεν λες κουβέντα κρατάς κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα κι ακούω μόνο συνθήματα μεταλλικά των μικροφώνων ξέρω τ’ όνομα σου την εικόνα σου...

Τι πιο ταπεινωτικό μπορεί να υπάρχει, από την απαγόρευση να ονειρεύεσαι. Μήπως υπάρχει σχέδιο; Παράλληλα όμως σημάδεψαν και το μυαλό. Δημιούργησαν πλασματικές ανάγκες, στένεψαν τον κύκλο της σκέψης με την απουσία κριτικής ιστορικής γνώσης.

Δημιούργησαν ανθρώπους που αποδέχονται συνεχώς να πιστοποιούν την αξία τους και να κινούνται ανταγωνιστικά μεταξύ τους.

Έτσι γεννήθηκε η αδιαφορία για συλλογική δράση. Γίναμε καταναλωτές των μηνυμάτων και των προϊόντων τους.

Είναι στιγμή να αποβάλουμε τις ενοχές που μας επέβαλλαν μαζί με την εξαχρείωση, είναι στιγμή να πούμε έως εδώ και όχι παραπέρα. Είναι στιγμή να τους δώσουμε να καταλάβουν πως τους έχουμε και όχι ότι μας έχουν. Η ανθρωπότητα πάντα μπροστά πήγαινε και μπροστά θα συνεχίσει να πηγαίνει...

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ