Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Για την δολοφονία Σουλεϊμανί - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

Η δολοφονία, μετά από προσωπική εντολή του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, του Ιρανού στρατηγού Κάσεμ Σουλεϊμανί, διοικητή της δύναμης 'Κουντς' ('Ιερουσαλήμ' στα Φαρσί), των 'Φρουρών της Επανάστασης,' δολοφονία που έλαβε χώρα στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης, δύναται να συμβάλλει στην όξυνση του ήδη επιβαρυντικού κλίματος στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, προκαλώντας και μία 'θρυαλλίδα' αναταράξεων σε γειτονικές χώρες όπου και η 'Ισλαμική Δημοκρατία' του Ιράν διαθέτει παρουσία, ακόμη και στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. 

Δύναται να αναφερθεί πως η δολοφονία του Ιρανού στρατηγού, αποτελεί δείγμα μία στρατηγικής κλιμάκωσης των σχέσεων μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και της 'Ισλαμικής Δημοκρατίας' του Ιράν, κλιμάκωσης που πλέον μεταβαίνει από την πολιτική της άσκησης οικονομικής πίεσης μέσω της επιβολής κυρώσεων στο Ιράν, στην παράμετρο της άμεσης και στοχευμένης βίας, που, εν προκειμένω, και για να παραπέμψουμε στον Walter Benjamin, αποτελεί «εκδήλωση» ('Manifestation') και δη "εκδήλωση" στρατηγικής με διακύβευμα την ανα-διαμόρφωση της Αμερικάνικης παρουσίας στην Μέση Ανατολή, όπως και με τους ίδιους όρους δημιουργίας ρηγμάτων στην ακολουθούμενη Ιρανική εξωτερική πολιτική, στη θέσπιση της οποίας συμμετείχε ο Κάσεμ Σουλεϊμανί. 

Η Μαριλένα Γεραντώνη με άρθρο της στην εφημερίδα 'Το Βήμα,' αναφέρει πως η «εξόντωση του Σουλεϊμανί που το αμερικανικό Πεντάγωνο επιβεβαίωνε λίγο αργότερα πως έγινε με εντολή Τραμπ-καθώς τον θεωρούσε ιθύνοντα νου πίσω από τις φιλόδοξες επιδιώξεις του Ιράν στη Μέση Ανατολή- απειλεί να θέσει την εύφλεκτη περιοχή σε ένα ατέρμονο σπιράλ τρόμου και αστάθειας».

 Επρόκειτο για την μορφή μίας ιδιαίτερης 'εξω-δικαστικής εκτέλεσης,' η οποία και ανακαλεί την ευρύτητα, ή αλλιώς, την σημασία που προσλαμβάνει η πολιτική των στοχευμένων εκτελέσεων από πλευράς ΗΠΑ, μέσω της χρήσης σύγχρονων τεχνολογικών μέσων εντοπισμού (βλέπε 'drones'), αφού αρχικά έχει προσδιορίσει τον 'εχθρό' ως 'ζωτική απειλή' για τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών, νοηματοδοτώντας μία εμπρόθετη στρατηγική, της οποίας τα όρια μεταξύ 'δικαίου' και 'συμφέροντος,' όσο και ατομικής και συλλογικής βίας καθίστανται οιονεί ρευστά. 

 Ήδη το Ιράν ανακοίνωσε την αποχώρηση του από την συμφωνία για τον έλεγχο του πυρηνικού του προγράμματος (συμφωνία ήδη ναρκοθετημένη από την στάση ως προς το περιεχόμενο της, της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ), αρθρώνοντας εκ νέου σε μείζον στόχευση της εξωτερικής του πολιτικής την δυνατότητα απεμπλουτισμού ουρανίου (εντός αυτού του πλαισίου εντάσσεται και η δυνατότητα κατασκευής πυρηνικής βόμβας), και, τείνοντας στη συγκρότηση ενός 'αντι-αμερικανισμού' σε επίπεδο «λόγου» κατά την διαπίστωση της Ζηνοβίας Λιαλιούτη, κάτι που, πέραν των δηλώσεων της Ιρανικής ηγεσίας, διαφαίνεται και στις διαμαρτυρίες κατά την  διάρκεια τελετουργιών στη μνήμη του στρατηγού, με το συγκεντρωμένο πλήθος να φωνάζει το γνωστό σύνθημα 'Θάνατος στην Αμερική' 'επικοινωνώντας' με τις ιστορικές και περί 'αντι-αμερικανισμού' αναπαραστάσεις, του θεοκρατικού καθεστώτος, εν μέσω μάλιστα κοινωνικών διαμαρτυριών και διαδηλώσεων. 

Στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, εκεί όπου οξύνονται ενδο-ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και περιφερειακές συγκρούσεις, οι σχέσεις μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν αποτελούν ένα υπόδειγμα που αναπαράγει τις προεκτάσεις μίας γεω-πολιτικής σύγκρουσης που διεξάγεται με διάφορους τρόπους, μέσω οικονομικών κυρώσεων, 'πολέμου φθοράς,' συγκρότησης τοπικών συμμαχιών με διακύβευμα την στρατηγική 'υπονόμευση,' ακόμη και  με την άσκηση βίας που στην περίπτωση της εκτέλεσης του Ιρανού στρατηγού, λαμβάνει τα χαρακτηριστικά της 'προγραφής,' της επανεπινόησης του θανάτου ως 'ενσάρκωση' της 'Δικαιοσύνης.'

 Και είναι πιθανό το ενδεχόμενο μία 'απάντηση' εκ μέρους του Ιράν να περιλαμβάνει ένα συνεχή 'πόλεμο φθοράς' ή κάποιο πλήγμα σε Αμερικανικές στρατιωτικές  εγκαταστάσεις στη Μέση Ανατολή (Ιράκ), στο σημείο όπου μία ανοιχτή κήρυξη πολέμου, ακόμη και εάν τίθεται στο τραπέζι, δεν αποτελεί προτιμητέα στρατηγική επιλογή, όχι μόνο για το Ιράν αλλά και για τις ΗΠΑ. 

Η δολοφονία του Σουλεϊμανί δύναται να θέσει νέα δεδομένα, να λειτουργήσει προς την κατεύθυνση συγκρότησης και ανα-συγκρότησης περιφερειακών συμμαχιών σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, σημαίνοντας, αφενός μεν, την αύξηση της πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή (ας θυμηθούμε ό,τι επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα, βαρύτητα δόθηκε στην γεωγραφική ζώνη της Νοτιοανατολικής Ασίας), αφετέρου δε, την εν νέου εννοιολόγηση του 'μάρτυρα' που αξιο-θεμελιώνεται πάνω στο πλαίσιο της δολοφονίας Σουλεϊμανί: η 'εκδίκηση' φέρει 'μάρτυρες' όπως πρωταρχικός 'μάρτυρας' υπήρξε ο στρατηγός Σουλεϊμανί. 

Υπό αυτό το πρίσμα, η «δραστηριότητα της κατάταξης του θανάτου στη σειρά των εννοηματικών και καθαγιασμένων συμβεβηκότων αποτελεί επίσης και τη βάση όλων των προσπαθειών στήριξης της αυταξίας του συνδέσμου πολιτικής βιαιότητας», υποστηρίζει ο Max Weber, με την αναπαράσταση του 'μάρτυρα' του Θεού και της 'Ιερουσαλήμ' (βλέπε σχετικά την δήλωση του επικεφαλής της Παλαιστινιακής 'Χαμάς,' Ισμαήλ Χανίγιε), να δεικνύει προς τον διττό άξονα της Βεμπεριανής «πολιτικής βιαιότητας» που δύναται ωστόσο να είναι 'ιεροποιημένη πράξη' εκδίκησης και περαιτέρω 'δικαίωσης,' εκ νέου νομιμοποιώντας την Ιρανική γεω-πολιτική και περιφερειακή παρουσία σε ένα τόξο που εκτείνεται από την Συρία έως τον Λίβανο. 

Η «κατάταξη του θανάτου» και στη σφαίρα της γεω-πολιτικής, και πιο συγκεκριμένα του θανάτου ενός επίλεκτου μέλους των 'Φρουρών της Επανάστασης,' επαναπροσδιορίζει μία σύγκρουση που διεξάγεται παράλληλα με έναν 'πόλεμο πληροφοριών,' αναδεικνύει τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ με σαφή μέτωπο προς το Ιράν, το οποίο από την πλευρά του αξιοποιεί, τόσο τις 'ρηγματώσεις' της μετα-ψυχροπολεμικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας που ισοδυναμούν και με την ανάδυση περιφερειακών δρώντων που εμβαπτίζονται στα νάματα του 'ανεξαρτησίας' ή της 'ανάκτησης' του 'παλαιού μεγαλείου' (βλέπε Τουρκία), όσο και τους θρησκευτικούς δεσμούς του με κοινότητες Σιιτών στο Ιράκ, στη Συρία και στο Λίβανο, εκεί όπου, και δια της άσκησης μίας φιλο-Παλαιστινιακής πολιτικής που σημαίνεται και αναγνωρίζεται ως 'διαφορετική' και 'πραγματικά ανεξαρτησιακή' απέναντι στις 'υποταγμένες' Αραβικές χώρες, το Ιράν, φθάνει στην 'πόρτα' του Ισραήλ. 

Με ανοιχτό το μέτωπο της Συρίας και της δια-πάλης ιμπεριαλιστικών και περιφερειακών δυνάμεων εκεί, ενέχει ενδιαφέρον το ‘μετά’ της δολοφονίας Σουλεϊμανί, για όλη την περιοχή που ισορροπεί μεταξύ ‘ρεαλισμού’ και έκφρασης, όχι ‘ήπιας’ (soft power’) όσο ‘σκληρής ισχύος.’ 

Η περιοχή της Μέσης Ανατολής (ας θυμηθούμε την Αμερικάνικη στρατηγική περί 'μεγάλης Μέσης Ανατολής'), μετά από ένα στοχευμένο χτύπημα, διαπερνάται από σημαίνουσες αντιθέσεις και ίσως είναι η πρώτη φορά, την μετα-ψυχροπολεμική περίοδο, που η πλέον ισχυρή ιμπεριαλιστική δύναμη, φθάνει έως του σημείο της 'θερμής' αντιπαράθεσης με μία περιφερειακή δύναμη, όπως το Ιράν. 

Και αν πρέπει να σταθούμε σε ένα σημείο, αυτό είναι οι προεκτάσεις μίας δολοφονίας που δεν αναγνωρίζει μία 'γκρίζα' ζώνη 'δικαίου' αλλά τον εκείνον τον αξιακό πυρήνα που νομιμοποιεί μία μορφή 'επιστημικής' βίας που συνυφαίνει την έννοια του 'προληπτικού' με την 'ασφάλεια' και με το συμφέρον, συνδέοντας, με έναν ιδιαίτερο τρόπο, την εκκίνηση δύο δεκαετιών: δολοφονία του Μπιν Λάντεν το 2011 (επί θητείας Μπαράκ Ομπάμα) και δολοφονία του Κάσεμ Σουλεϊμανί το 2020.

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ