Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Ένα λάθος... είναι αρκετό – Γράφει ο Ευάγγελος Πάλλας

 

Το λάθος είναι στην φύση του ανθρώπου. Ένα λάθος μπορεί να αλλάξει όλη τη ζωή σου. Μπορεί να σε παρασύρει σε ουτοπικό τοπίο, όπου τα λάθη αθροιστικά παγώνουν μια αναχρονιστική νοοτροπία.

Στο σημείο που βρισκόμαστε πρέπει να αντέξουμε να δούμε την εικόνα μιας νέας πραγματικότητας κατάματα και να ζήσουμε με τα νέα δεδομένα, αγωνιζόμενοι να αντιμετωπίσουμε τα σύγχρονα προβλήματα προσωπικά αλλά και κοινωνικά.

Κάποιος κάνει μια καινούργια αρχή. Κέρδισε το τζόκερ. Δεν προσπαθεί να ξεχάσει, γιορτάζει, κοιτάζει μόνο μπροστά. Το παρελθόν είναι το βάρος που τον κρατούσε καθηλωμένο, τώρα όμως είναι ελαφρύς, έτοιμος να κάνει το επόμενο λάθος.

Είσαι αυτός που σαν πόρνη ξεπουλήθηκες για ένα εισιτήριο στον καπιταλιστικό παράδεισο. Είσαι αυτός που μπροστά σε μια οθόνη πλάσμα κράζεις σαν όρνιο. Είσαι αυτός που με διαταγή των πεφωτισμένων ηγητόρων, θα μπορούσες να σκοτώσεις σαν πιστό σκυλί, και μετά ίσως να σε χρήσουν… ήρωα.

…Τι δεν πρόδωσες εσύ να μου πεις. Εσύ κι οι όμοιοί σου χρόνια και χρόνια, ένα προς ένα τα υπάρχοντα σας ξεπουλώντας στις διεθνείς αγορές και τα λαϊκά παζάρια. Και μείνατε χωρίς μάτια για να βλέπετε, χωρίς αυτιά ν’ ακούτε… Μ. Αναγνωστάκης

Βαδίζουμε σ’ ένα κόσμο με πιο πολλές ελευθερίες και λιγότερη δημοκρατία. Βαδίζουμε επίσης προς ένα κόσμο στον οποίο το άτομο θα αποτελεί το ίδιο μια δική του πατρίδα. Πίσω από όλα αυτά βρίσκεται ο αγώνας χιλιάδων αφανών ανθρώπων από τα μικρά και καθημερινά στα μεγάλα και σπουδαία που κάνουν τη ζωή πιο άξια να την ζει κανείς και τις κοινωνίες πιο ανθρώπινες. Υπάρχει γενικά ένα ερώτημα που απασχολεί τους πολίτες.

Τι συνιστά δημοκρατία. Υπάρχουν κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, αλλά οι περισσότερες αποφάσεις λαμβάνονται αλλού, έτσι οι επαναστατικές αλλαγές δεν γίνονται σε μια νύχτα, αλλά όταν βρεθούν πολλοί άνθρωποι που πιστεύουν ότι είναι εφικτός ένας άλλος κόσμος και αγωνίζονται γι’ αυτό.

Θρηνούμε για τα λάθη μας. θρηνούμε για τα αυθαίρετα, τον χυδαίο τρόπο ζωής που έφθασε στο απόγειο του, μέσα από μια κουλτούρα δήθεν εκδημοκρατισμού. Κάναμε λάθος να υπερασπισθούμε ότι η φοροδιαφυγή ήταν μαγκιά. Φταίνε πάντα οι άλλοι. Τα λάθη συνεχίστηκαν. Πιστέψαμε ανθρώπους γέννημα θρέμμα του πολιτικού συστήματος που μας έφερε μέχρι εδώ.

Κάναμε λάθη, λάθη, λάθη, λάθη…

…Τις νύχτες σκάβαμε κρυφά μια υπόγεια σήραγγα μ’ ένα σουγιά, μ’ ένα πιρούνι, με τα νύχια. Σκάβαμε τις πέτρες ξέροντας πως θα φτάσουμε το πολύ ως τη θάλασσα, κι όμως ήταν ανάγκη να βλέπουμε τα χέρια μας να ζούνε… Άρης Αλεξάνδρου 

Με την πλύση εγκεφάλου που μας κάνανε, ξεχάσαμε ότι ζούμε. Ένας ολόκληρος θίασος από «έγκριτους δημοσιογράφους», «έμπειρους πολιτικούς» και «διακεκριμένους οικονομολόγους» μιλάνε ασταμάτητα με στοιχεία, και νούμερα, ποσοστά και πιθανότητες, λες και οι ζωές μας είναι ασκήσεις σε διαγώνισμα λογιστικής. Όλη μέρα τα αστικά – συστημικά ΜΜΕ αποτιμούν την αξία της ανθρώπινης ζωής, της πατρίδας, της φύσης και της αξιοπρέπειας μας, λες και είναι χαλασμένο εμπόρευμα…

Όλος αυτός ο θίασος χωρισμένοι σε ομάδες δουλεύουν για τα αφεντικά. Αλλάζουν στολές και μακιγιάζ, αλλάζουν και κάθε 4 χρόνια διαγωνίζονται για να διαλέξουμε ποιος από όλους αυτούς θα είναι πρωταγωνιστής στη ζωή μας. Αυτός ο θίασος έχει χρεοκοπήσει. Οι ηθοποιοί του δεν κρατάνε διεύθυνση, ούτε τα προσχήματα: Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν έφταιξε ούτε η διεύθυνση, ούτε οι ηθοποιοί που εκτελούν εδώ και χρόνια τα ίδια νούμερα. Αποφάσισαν ότι για όλα φταίνε οι πελάτες. Ναι οι πελάτες. Αυτοί που πλήρωναν εισιτήριο κι καθότανε και βλέπανε την παράσταση ξανά και ξανά επευφημώντας κάθε φορά τον αρχιπαλιάτσο που μοίραζε δωρεάν θέσεις… και εμείς λάθη, λάθη, λάθη…

Περπατάμε στους ίδιους δρόμους μέρες τώρα πηγαίνοντας πότε αριστερά πότε δεξιά. Οι αφίσες είναι ακριβώς εκεί, στο ίδιο σημείο, τις βλέπουνε φαντάζομαι πολλοί άνθρωποι, αλλά κανείς δεν κάνει κάτι να τις βγάλει, είτε να τις πετάξει στον κάδο. Το παρελθόν ζυγίζει κάτι τόνους μερικές φορές. Τίποτε δεν άλλαξε. Ποιος θα αναλάβει τέτοιο φορτίο;

…Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες περί δημοκρατικής τάξης, ανάμεσα μας οι αμίλητοι ζούνε. Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί, οι ηγεμόνες δυναμώνουν, ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν, των απνυπόταχθων τα μούτρα τσαλακώνουν… Β. Μαγιακόφσκι

Μερικές φορές αισθανόμαστε παγιδευμένοι στα λάθη μας. πότε νιώθουμε ικανοποιημένοι με το ξεροκόμματο που μας πετάνε και τότε υποτασσόμαστε στη βία που εξασκείται πάνω μας. η χειραγώγηση που μας γίνεται ξεκινάει από πολύ νωρίτερα. Η ένταξη μας στην κοινωνία, η εκμάθηση των επιτρεπτών τρόπων συμπεριφοράς, του θεωρημένου καλού ή κακού, αρχικά από την οικογένεια, μετά από τη σχολική τάξη και αργότερα από τον κοινωνικό περίγυρο. Γίνεται μέσα από ένα ολόκληρο ψυχολογικό σύστημα με κεντρικούς άξονες την επιβράβευση και την τιμωρία. Και αυτό συνεχίζεται καθώς μεγαλώνουμε και αναζητούμε μια θέση στην κοινωνία. Και κάνουμε τα ίδια λάθη, λάθη, λάθη…

Επιβίωση δεν σημαίνει ζωή. Ζωή δεν σημαίνει εγκλεισμός σε μαντρί. Δεν σημαίνει πληρωμή φόρων για να της επιτρέπεται να υπάρχει. Λάθος, λάθος, λάθος. Πιστέψαμε σε αυτούς που απόκτησαν αμύθητα πλούτη και τα ‘στείλαν για «επαγγελματικούς» λόγους στο εξωτερικό την ίδια στιγμή που οι πολίτες πεινούν. Αυτοί που συγχώνευσαν και κατάργησαν νοσοκομεία, κοινωνική ασφάλιση και κοινωνική πρόνοια. Λάθη, λάθη, λάθη… και εμείς;

Πιστέψαμε αυτούς που αρνούνται αυτές τις μέρες της μαυρίλας και της καταχνιάς, να δώσουν μια ηλιαχτίδα ελπίδας στους ανθρώπους. Κρυμμένοι πίσω από δογματικές δικαιολογίες, που ξεπερνούν τις καθιερωμένες πρακτικές τους… συνεχίζουμε τα ίδια λάθη.

Η εξουσία που διαπράττει την αδικία και ζει απ’ αυτήν, αποπνέει βία απ’ όλους τους πόρους. Κοινωνίες μοιρασμένες σε καλούς και κακούς, πλούσιους και φτωχούς, κυνηγημένους και κυνηγούς, ζωντανούς και νεκρούς. Και εμείς με τα λάθη μας βρισκόμαστε ανάμεσα τους… λάθη, λάθη…

…Εκείνα που χάσαμε και χάνουμε έλεγε. Εκείνα που έρχονται, προπάντων εκείνα που φτιάχνουμε. Είναι δικά μας και μπορούμε να τα δώσουμε, έτσι έλεγε ακάλεστος, ξένος, απαράδεκτος κι ήταν τα λόγια του σαν μια σειρά σταμνιά σε νησιώτικα παράθυρα…     

Είμαστε εγκλωβισμένοι στο μέσο μιας αξιοθρήνητης αγέλης όπου φοβούνται και περιφρονούν τη ζωή. Εχθροί του ίδιου του εαυτού, βλέπουν παντού εχθρούς, κοιτώντας στον καθρέπτη των δικών τους εμμονών. Και εμείς με τα λάθη μας ανάμεσά τους.

Στους δρόμους δίπλα μας περπατούν άνθρωποι σκυφτοί, που το μυαλό τους βρίσκεται εγκλωβισμένο στο σκοτάδι της απελπισίας. Τεντωμένα νεύρα και κραυγές που φεύγουν γρήγορα. Οι περισσότεροι φοβούνται να δουν πίσω από τη μαύρη κουρτίνα. Άλλοι ζητωκραυγάζουν μπροστά από τις πολύχρωμες πόρτες που προσφέρονται απλόχερα σε αυτούς που συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις… τα πρωινά αναιμικοί γέροι απολαμβάνουν τη λιακάδα απελπισμένα, λες και είναι η τελευταία τους μέρα πάνω στη Γη. Οι γυναίκες σκληρές και λεηλατημένες, μανάδες για όλα τα παιδιά του δρόμου.

Τα άδεια στομάχια μας τους τάισαν επανάσταση, τους μπούκωσαν με  παραισθήσεις, όλα όσα είχαμε ανάγκη να πιστέψουμε… λάθος, λάθος…

Κοιτάμε γύρω μας  και βλέπουμε ανθρώπους να συζητάνε, να διαφωνούν, να γελάνε, να αγκαλιάζονται, να φιλιούνται. Κοιτάμε τις ειδήσεις και βλέπουμε ανθρώπους να ανατινάζονται, να σκοτώνουν, να ουρλιάζουν, χαμογελαστοί πάνω από πτώματα. Υπάρχει μια έντονη αντίθεση ανάμεσα στις εικόνες που βλέπουμε στη ζωή μας και στις εικόνες που βλέπουμε στις ειδήσεις.

Ναι είμαστε με όλα μας τα λάθη προλετάριοι. Σκλάβοι ενός κόσμου που δεν βλέπει, δεν ακούει και δεν σκέπτεται. Είναι η εποχή που όλα τα νοήματα είναι σχετικά… Αλλάζουν με ταχύτητα και επιβάλλονται από ανθρώπους και θεσμούς που κινούνται σε έναν παράλληλο κόσμο με το δικό μας.
…νύχτα βουβή, ελληνική. Σκοτάδι ζυμωμένο με τις δόξες των άστρων ζυμωμένο με τις σφιχτές γροθιές των ελάτων, με τις φλόγες  των αιώνων. Τι θέλουν στον τόπο μας οι ξένοι; Αφήστε μας ήσυχους.

Αφήστε  μας να φάμε το ψωμί μας… στα γόνατα του κόσμου… Γ. Ρίτσος. 

   Η κατάκτηση της ελεύθερης βούλησης  και η υπόσχεση για ένα καλύτερο κόσμο πηγάζει από τους παλιούς και νέους αγώνες που φοβίζουν και διαταράσσουν  την ομαλή λειτουργία της εξουσίας. Με τα πολλά λάθη μας βρισκόμαστε στην καμπή της ιστορίας. Αυτό που πρέπει να προτάξουμε είναι  η ιστορία της αριστεράς που είναι διαχρονική και με ανοιχτούς  δίαυλους διαλόγου. Καλό είναι να συμβουλευόμαστε την δόλια ιστορία.  Κάθε φορά  που θα κάνουμε σχέδια επί χάρτου, τόσο για εμάς, όσο για την πατρίδα μας γιατί εδώ δεν σηκώνει λάθος. Θα το πληρώσουμε όλοι μας άλλη μια φορά  ακριβά. 

Πρέπει να τους φοβίσουμε όπως μας φοβίσουν. Να αλλάξουμε εμείς  σαν πολίτες. Ήμασταν θεατές χωρίς όνειρα, χωρίς οράματα. Ταξιδεύαμε χωρίς πνευματικές πυξίδες,  μόνο με το χρήμα. Τελικά πιάσαμε στεριά, μια άγρια στεριά…

Περισσότεροι άνθρωποι αναγκάζονται να αναθεωρήσουν  εκ νέου την πολιτική τους άποψη ύστερα από ένα λάθος, και ανακαλύπτουν ότι είναι ένα λάθος.. θα είναι πάντα λάθος…

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ