Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Για την επιλογή της Αικατερίνης Σακελλαροπούλου για την Προεδρία της Δημοκρατίας - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

Με σύντομο χθεσινό του διάγγελμα, ο πρωθυπουργός της χώρας Κυριάκος Μητσοτάκης πρότεινε για την θέση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, την πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας, Αικατερίνη Σακελλαροπούλου.

 Η συγκεκριμένη απόφαση κινείται πάνω στον ίδιο άξονα της επιλογής ενός γυναικείου υποκειμένου για τον προεδρικό θώκο ('θηλυκοποίηση'), ιδίως εάν σκεφθούμε την κριτική που ασκήθηκε προς το κόμμα της 'Νέας Δημοκρατίας' και προς τον ίδιο τον πρωθυπουργό για την ουσιώδη μη συμπερίληψη γυναικών στο υπουργικό συμβούλιο,  ενώ εγγράφει τους επι-γενόμενους όρους της απόσπασης κοινοβουλευτικής συναίνεσης ως προς το πρόσωπο της υποψήφιας Προέδρου, και, μάλιστα, σε αυτό το πλαίσιο, η διαδικασία απόσπασης συναίνεσης σχετίζεται, ή αλλιώς απευθύνεται, πέραν της κοινοβουλευτικής ομάδας της 'Νέας Δημοκρατίας', κύρια στις κοινοβουλευτικές του 'ΣΥΡΙΖΑ' και του 'Κινήματος Αλλαγής' (ΚΙΝΑΛ), με διακύβευμα την διαμόρφωση ενός άμεσου όσο και τριπολικού  πλειοψηφικού μπλοκ εντός Κοινοβουλίου, πάνω στο οποίο δύναται να στηριχθεί, άμα τη εκλογή της, η Κατερίνα Σακελλαροπούλου.

 Εντός αυτού του πολιτικού άξονα, πρέπει να ληφθούν υπόψιν οι μεταβολές που επήλθαν στον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας και στις αρμοδιότητες που αυτός ασκεί, μετά την Συνταγματική αναθεώρηση του 1986 από την τότε κυβέρνηση του 'Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος' (ΠΑΣΟΚ), μεταβολές που, εν προκειμένω, αφενός μεν συνέβαλλαν στην εμπρόθετη μετεξέλιξη του πολιτεύματος προς μία πρωθυπουργοκεντρική κατεύθυνση (ενίσχυση του πεδίου της εκτελεστικής εξουσίας που άπτεται ιστορικών-πολιτικών χαρακτηριστικών), αφετέρου δε, 'αποφόρτισε' τον προεδρικό θεσμό, όχι καθιστώντας 'διακοσμητικό' τον ρόλο του εκάστοτε Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, όπως αναπαράγεται και στη δημόσια σφαίρα, αλλά, καθιστώντας τον λιγότερο 'ευθυνοκεντρικό' με ό,τι δύναται να σημάνει αυτό, πολιτικά, θεσμικά και  συνταγματικά.

 Ως αποτέλεσμα, λαμβάνει χώρα η συγκρότηση μίας θεσμικού τύπου, ανισορροπίας στην σφαίρα των καθηκόντων και των αρμοδιοτήτων μεταξύ πρωθυπουργού/κυβέρνησης και Προέδρου της Δημοκρατίας (ως 'πόλων' εξουσίας), σχηματοποιώντας όμως το πλαίσιο μίας κατά βάση συμπληρωματική άσκησης καθηκόντων, όπως δείχνει η μετά το 1986 και την τότε αναθεώρηση του Συντάγματος, πολιτική παράδοση και κουλτούρα. Ο συνταγματολόγος Αριστόβουλος Μάνεσης, σχετικά με το αναθεωρητικό εγχείρημα του 1986, επισήμανε ό,τι «το αναθεωρημένο Σύνταγμα ανανεώνει και αναπαράγει το πολιτικό σύστημα του 1975 προς όφελος της εκτελεστικής και πάλι εξουσίας, αλλά, αυτή τη φορά, της εξουσίας ειδικότερα του πρωθυπουργού».

 Αυτή η παράμετρος είναι ιδιαίτερα σημαντική για την όλη προσέγγιση του ζητήματος, ιδίως δε εάν συναρθρωθεί και με τις οιονεί αλλαγές που έχουν επέλθει στον τρόπο λειτουργίας της Ελληνικής Δημοκρατίας εν καιρώ βαθιά κρίσης του εν Ελλάδι κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού και της μνημονιακής της διαχείρισης,  η οποία, κατά τον Θέμη Τζήμα, «υιοθετεί ως συστατικό της στοιχείο τη μεταφορά κυριαρχίας και την εσωτερίκευση πλέγματος διατάξεων που καθίστανται θεμελιώδους σημασίας», "πλέγμα διατάξεων" που μεταβάλλει τον εσώτερο 'πυρήνα' άσκησης κυριαρχίας, ανα-διατάσσοντας την θεσμική ισορροπία και, περαιτέρω, ενέχοντας ρυθμίσεις 'εκτάκτου ανάγκης.' 

Η κατά πως φαίνεται νέα Πρόεδρος της Δημοκρατίας, καλείται να λειτουργήσει (και να διαχειρισθεί ό,τι ορίζεται ως πολιτικό-διπλωματικό 'κεφάλαιο΄ της χώρας), εντός αυτού του πολιτικού-θεσμικού περιβάλλοντος, στο εγκάρσιο σημείο όπου η επιλογή της από τον πρωθυπουργό που απέδωσε έμφαση στον 'προσωπικό' χαρακτήρα αυτής ακριβώς της επιλογής, προσιδιάζει προς το πεδίο αναπαραγωγής μίας ιδιότυπης κατηγορίας ελίτ στο εσωτερικό της Ελληνικής Δημοκρατίας (του κράτους) και των σημαντικότερων θέσεων του, επίδικο που άπτεται της παρουσίας της Κατερίνας Σακελλαροπούλου στην 'κορυφή' του Συμβουλίου της Επικρατείας, της 'μόχλευσης' μίας γνωσιακής διάστασης ('φετιχισμός' της γνώσης) που ομοιάζει ή παραπέμπει στην κατηγορία του ‘τεχνοπολιτικού,’ που κατά την ανάλυση του Γεράσιμου Κάρουλα, «από τη μια διαθέτει τεχνοκρατικό προφίλ και από την άλλη διαθέτει την απαραίτητη κομματική στήριξη», διάσταση εμφανής στην περίπτωση της υποψήφιας για την Προεδρία της Δημοκρατίας, ιδίως στο βαθμό όπου η όλη διαδικασία ‘υπερ-κομματικοποιείται,’ υπερβαίνοντας την απλή ‘κομματική στήριξη,’ μετά και την έκφραση υποστήριξης προς το πρόσωπο της προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας και από τον ‘Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς’ αλλά και από το ‘Κίνημα Αλλαγής.’ 

Το ‘τεχνοκρατικό προφίλ’ της Αικατερίνης Σακελλαροπούλου δεν ενσκήπτει ‘εν κενώ,’ αλλά, αντιθέτως, αξιο-θεμελιώνεται στην πρότερη παρουσία της στο Συμβούλιο της Επικρατείας, στο πρόσημο της ‘ισορροπίας’ που διέπει δικαστικές αποφάσεις στη λήψη των οποίων συμμετείχε, καθιστώντας την, με έναν ιδιαίτερο τρόπο, υποκείμενο στο οποίο και προβάλλεται η στρατηγική της ‘ήπιας ισχύος’ που επιδιώκει να ακολουθήσει η χώρα, όσο και το πολιτικο-ιδεολογικό μοτίβο της μεταρρύθμισης που ασκείται τόσο στην έννοια της ‘συνέχειας’ όσο και στην έννοια της τομής, υπό το πλαίσιο της ‘συνέχειας’ της παρουσίας της υποψήφιας Προέδρου που από την κεφαλή του Συμβουλίου της Επικρατείας (επιλογή ‘ΣΥΡΙΖΑ’) μεταπηδά στην κεφαλή της Ελληνικής Δημοκρατίας (επιλογή ‘Ν.Δ.’), και της τομής που συμπυκνώνεται στην αναφορά και κατ’ επέκταση στην επιλογή της ως της πρώτης γυναίκας για τον Προεδρικό θεσμό.   

Αυτή η ιδιότυπη πολιτική ελίτ για την οποία έγινε λόγος πιο πάνω, αντλεί την νομιμοποίηση της πρωταρχικά από το ίδιο το θεσμικό περιβάλλον εντός του οποίου κινείται, νοηματοδοτεί τις πλαισιώσεις συμφωνίας επί θεμελιωδών πολιτικών επιλογών, όπως είναι η παραμονή της χώρας εντός του ευρύτερου Ευρωνατοϊκού άξονα, ‘συμβολοποιεί’ τα προτάγματα της κοινωνικής και πολιτικής συγκυρίας, αναπαριστώντας και σε ένα δεύτερο επίπεδο ‘ονομάζοντας’ τρεις βασικές προκείμενες (στρατηγικό πλέγμα) ως ‘γυναίκα.’ 

«Η δημοκρατία, η Ελλάδα και η πρόοδος, ωστόσο, είναι γένους θηλυκού», ανέφερε χαρακτηριστικά  στο διάγγελμα του ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Το πρόσωπο της υποψήφιας για την Προεδρίας δεν τίθεται σε ένα άχρονο ‘εκτός,’ αλλά, κινείται εντός της δράσης πολιτικών κομμάτων, συστήνοντας εκ νέου ένα ‘ρεπερτόριο’ πολιτικών που τροφοδοτείται από τους στρατηγικούς προσανατολισμούς του κράτους. 

Το πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας, δεν εκφράζει ή αλλιώς, διαφορετικά τιθέμενο, δεν ‘επικυρώνει’ την αντιλαϊκή κατεύθυνση των ασκούμενων πολιτικών, όπως τυπολογικά και απλοϊκά ισχυρίζεται το ΚΚΕ, όσο διαμεσολαβεί τις λειτουργίες, θεσμικά και πολιτικά, του ίδιου του κράτους, σχετιζόμενος με την αίσθηση και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που ενέχει κάθε φορά η Ελληνική Δημοκρατία. 

Ο Πρόεδρος δεν ‘ενσαρκώνει’ το Λουδοβίκειο υπόδειγμα που τείνει στο ‘Το κράτος είμαι εγώ,’ αλλά, κομίζει στη δημόσια σφαίρα το πως ασκείται το Δημοκρατικό ‘πράττειν’  στα διαφορετικά επίπεδα των θεσμών. Η επιλογή της πρώτης γυναίκας, θα αξιολογηθεί και με βάση τα χαρακτηριστικά που θα επιδιώξει να προσδώσει στο ρόλο της.

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ