Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Για την πολιτική κρίση της Γερμανικής Χριστιανοδημοκρατίας - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

Η πρόσφατη απόφαση της Υπουργού Άμυνας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας Ανεγκρέτ-Κραμπ Καρενμπάουερ, από την θέση της προέδρου του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος της Γερμανίας (CDU), υπήρξε απόρροια της στρατηγικής κίνησης της περιφερειακής οργάνωσης του κόμματος στις πρόσφατες τοπικές εκλογές στη Θουριγγία, να συν-προτείνει, από κοινού με το ακροδεξιό κόμμα 'Εναλλακτική για τη Γερμανία' για την θέση του Πρωθυπουργού τον Φιλελεύθερο, Τόμας Έμεριχ.

   Η συγκεκριμένη απόφαση, πέραν των τακτικών της ελιγμών, περισσότερο αντανακλά την δυνατότητα της πολιτικοϊδεολογικής ώσμωσης (με επίδικο και την διαχείριση του προσφυγικού-μεταναστευτικού ζητήματος στη Γερμανία), θέτοντας στο επίκεντρο, με ιδιαίτερη ένταση, το ζήτημα της πρόσληψης έως αντιμετώπισης ενός πολιτικού κόμματος ('Εναλλακτική για τη Γερμανία') που καθίσταται πλέον κόμμα παγγερμανικής επιρροής. 

Αντλώντας, στην περίπτωση της πρώην Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Ανατολική Γερμανία), κοινωνική επιρροή από το διαμορφούμενο χάσμα μεταξύ της πρώην Δυτικής και Ανατολικής Γερμανίας, όπως αυτό αρθρώνεται σε κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό και πολιτισμικό επίπεδο, εκ-φερόμενος με τους επι-γενόμενους όρους της συστηματικής 'υποβάθμισης' του Ανατολικογερμανού. 

Ως προς το ζήτημα της αντιμετώπισης της 'Εναλλακτικής για τη Γερμανία,' ουσιαστικά, η απόφαση της συνεργασίας ή αλλιώς της ίδιας συγκρότησης ενός πολιτικού-κοινοβουλευτικού μετώπου με άξονα την ανάδειξη ενός Πρωθυπουργού που θα υποστηρίζεται από την τοπική κομματική οργάνωση της 'Εναλλακτικής για τη Γερμανία,' στο κρατίδιο της Θουριγγίας, εκεί όπου δύναται να συναρθρωθεί η πολιτική του οικονομικού (ακόμη και ΄λελογισμένου') φιλελευθερισμού με την πολιτική της αναπαράστασης του προσφυγικού-μεταναστευτικού υποκειμένου ως 'ενάντιου' στα πολιτισμικά 'ιδεώδη' της Γερμανίας και της Ευρώπης, η συμμετοχή της Γερμανικής Χριστιανοδημοκρατίας, ακόμη και σε τοπικό επίπεδο, σε αυτό το μέτωπο, αμφισβητεί έμπρακτα τις 'δικλείδες ασφαλείας' που έχουν διαμορφωθεί, πολιτικά-θεσμικά, για την αποτροπή μίας ευρύτερης διασποράς των ακροδεξιών ιδεών.

 Υπό αυτό το πρίσμα, η παραίτηση της Ανεγκρέτ-Κραμπ Καρενμπάουερ, με αυτή την αφορμή, λειτουργεί ως θρυαλλίδα που αναδεικνύει εμπρόθετα (δύναται να γίνει λόγος, για μία εσώτερη «αποσυμβολοποίηση του κόμματος», κατά την έκφραση του Ανδρέα Πανταζόπουλου;), μία διττή κρίση.

 Αφενός μεν, την εξέλιξη της κρίσης κοινωνικής εκπροσώπησης που πρωταρχικά αφορά τα δύο παραδοσιακά κόμματα εξουσίας στη χώρα, ήτοι το Χριστιανοδημοκρατικό και το Σοσιαλδημοκρατικό, που διαρθρώνεται και σε περιφερειακό επίπεδο, προσιδιάζοντας στην απώλεια κοινωνικών - πολιτικών 'στηριγμάτων,' στη σταδιακή (ιδίως για το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα) απώλεια 'ελκτικών ιδεών' πρόσληψης του κοινωνικού-πολιτικού γίγνεσθαι, και, αφετέρου, στην κρίση πολιτικής στρατηγικής που αναπαράγεται εντός του κυβερνώντος Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος. 

Μία κρίση που σχετίζεται, με τις αντιφάσεις που ενσκήπτουν, ως προς το ζητούμενο αντιμετώπισης της 'Εναλλακτικής,' που, εν προκειμένω, κινούνται μεταξύ της κεντρικής γραμμής της επιθετικής 'άρνησης' και εγχειρημάτων συνεργασίας σε τοπικό επίπεδο (Θουριγγία) που ακόμη και εάν εγγράφουν τα ίδια χαρακτηριστικά της στρατηγικής 'διεμβολισμού' των κοινωνικών συμμαχιών της 'Εναλλακτικής' αποκλίνουν από την γραμμή της 'άρνησης' δημιουργώντας συγχύσεις, με την αδυναμία διαμόρφωσης ενός συνεκτικού αφηγήματος που μετά από κρισιακή περίοδο στην Ευρώπη και δεδομένης της ισχυροποίησης της Γερμανικής αστικής τάξης και των ηγεμονικών της μερίδων, θα προτάσσει μία ευρύτερη πολιτική ανα-διανομής του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου. 

Σε αυτά τα πλαίσια, προστίθενται η πολιτική του 'ενός βήματος μπροστά, και δύο πίσω,' σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο, η διαχειριστική προσέγγιση που αφήνει να διαρρεύσει το πρόταγμα του 'μεταρρυθμισμού' ως 'πανάκεια,' το υπόδειγμα του 'πατερναλισμού' του 'σταθερού κόμματος,' αναδεικνύοντας τις πλαισιώσεις της, για να παραπέμψουμε εκ νέου στον Ανδρέα Πανταζόπουλου, «αφηγηματικής τρύπας».

 Ο Άγγελος Χρυσόγελος, από την δική του πλευρά, δεικνύει προς τον άξονα των 'ιστορικών ευθυνών' της καγκελαρίου Μέρκελ, (αν και μονοσήμαντα, θεωρούμε), επισημαίνοντας ό,τι «σήμερα όμως η νοσηρότητα της ηγεμονίας Μέρκελ την έχει φτάσει στο σημείο να κανιβαλίζει το ίδιο της το κόμμα, παγιδευμένο σε μια αταβιστική λογική περιχαράκωσης και διαφύλαξης των προνομίων που μία δεκαετία κρίσεων στην Ευρώπη επέτρεψε στη Γερμανία να συσσωρεύσει».

 Η παραίτηση της Υπουργού Άμυνας (παραμένει στη θέση της), κομίζει στη δημόσια σφαίρα την βαθύτερη πολιτικοϊδεολογική κρίση του Γερμανικού Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος που μετεξελίσσεται πλέον ανοιχτά σε κρίση ηγεσίας, εγκαθιστάμενη εντός της συγκυβέρνησης με το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, σημαίνοντας τις βαθυ-δομικές μεταβολές που λαμβάνουν χώρα στο Γερμανικό κομματικό και πολιτικό σύστημα. 

Όσο τα 'mainstream' πολιτικά κόμματα αδυνατούν να εκφράσουν τις όψεις μίας ευρύτερης κοινωνικής συσπείρωσης, ή αλλιώς, εκπροσώπησης κοινωνικών συμφερόντων, τόσο πολιτικές συσσωματώσεις 'κατασκευάζουν' την δική τους έννοια της 'ιδεατής Πολιτείας' (βλέπε την πολιτική του κόμματος των 'Πρασίνων'), προσλαμβάνοντας τα στοιχεία δυνάμει μαζικών κομμάτων.

 Η κρίση της Χριστιανοδημοκρατίας, καθίσταται το «παρόν» της, για να παραφράσουμε ελαφρά τον Γάλλο φιλόσοφο Michel Foucault. Μετά από την δήλωση παραίτησης, η «ανάδειξη και επιλογή πολιτικής ηγεσίας», όπως τονίζει ο Αντώνης Μακρυδημήτρης, τίθεται στην ημερήσια διάταξη του κόμματος, προσδιορίζοντας μία αναπαραγωγή εναλλακτικών: Κόμμα εξουσίας και διαμόρφωσης της πολιτικής-προγραμματικής ατζέντας, ή και κόμμα που διασφαλίζει πολιτικά θεσμικά την ύπαρξη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας; Κόμμα ηθικά Γερμανικό ή αξιακά Ευρωπαϊκό; Η διαδικασία μετασχηματισμού του σε ένα «ανοιχτό κόμμα» (Ευάγγελος Βενιζέλος) παραμένει ατελής. 

H κρίση στρατηγικής που προϋπήρχε της ανάληψης της ηγεσίας του κόμματος από την Ανεγκρέτ-Κραμπ Καρενμπάουερ, δύναται να επηρεάσει και το περιεχόμενο της συγκυβέρνησης με τους Σοσιαλδημοκράτες, ως «στρατηγική επιλογή» (Ευθύμης Παπαβλασόπουλος), δείχνοντας, σε αυτό το πλαίσιο, το πως συντελείται η ρηγμάτωση πολιτικών κομμάτων με ιστορικό κοινωνικό και πολιτικό βάθος.

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ