Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Ιταλία και κορωνοϊός - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

Οι φωτογραφίες που παραθέτει η εφημερίδα 'Η Καθημερινή,' από διάφορα σημεία Ιταλικών πόλεων, καθίστανται ενδεικτικές της αναπαραγωγής και εξάπλωσης του κορωνοϊού στη χώρα, που, εν προκειμένω, εμπρόθετα αντιμετωπίζεται ως μείζονα κρίση δημόσιας υγείας. Όπως διαβάζουμε στην εφημερίδα 'Τα Νέα,' «η Ιταλία, με 7.375 κρούσματα και 366 θανάτους έως προχθές, (σ.σ: Σάββατο 8 Μαρτίου), είναι μαζί με το Ιράν και τη Νότια Κορέα οι χώρες που έχουν «χτυπηθεί» περισσότερο από την επιδημία του κορωνοϊου, πέραν της ηπειρωτικής Κίνας».

Πλέον, μετά από την αρχική και γρήγορη εξάπλωση του ιού στη Βόρειο Ιταλία, (γεωγραφική έδραση), ο Ιταλός πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε ανακοίνωσε την εφαρμογή της και προληπτικής πολιτικής της 'καραντίνας' σε όλη την χώρα, με διακύβευμα "να αντιμετωπισθεί ο κορωνοϊός και να προστατευθούν οι ευπαθείς ομάδες."  Πλέον, μετά από την αρχική και γρήγορη εξάπλωση του ιού στη Βόρειο Ιταλία, (γεωγραφική έδραση), ο Ιταλός πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε ανακοίνωσε την εφαρμογή της και προληπτικής πολιτικής της 'καραντίνας' σε όλη την χώρα, με διακύβευμα «να αντιμετωπισθεί ο κορωνοϊός και να προστατευθούν οι ευπαθείς ομάδες».

 Ευρύτερα ομιλώντας, η στρατηγική εφαρμογής της 'καραντίνας' ακολουθήθηκε, πρωταρχικά, στην Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, και πιο συγκεκριμένα στην επαρχία Χουμπέι μετά την μη συγκράτηση και εξάπλωση του κορωνοϊου στην πόλη Γιουχάν αλλά στην ίδια την επαρχία, εκεί όπου η υγειονομική κρίση επιχειρήθηκε να αντιμετωπισθεί με ό,τι η Αθηνά Αθανασίου δύναται να αποκαλέσει ως «πολιτική επένδυση στο σώμα», με τα μέτρα που εξειδικεύονται, νοούμενα υπό το πρίσμα μίας, κατά τον Michel Foucault, «dispositif της ασφάλειας» (μηχανισμός της ασφάλειας'), να προσεγγίζουν το πλαίσιο της ίδιας 'δυνητικότητας,' καθιστώντας το πλήθος (και το ατομικό υποκείμενο), ως πιθανό φορέα του ιού που δύναται να τον διασπείρει στην κοινότητα. Επρόκειτο για μία διαδικασία συνάρθρωσης της βιο-πολιτικής της πειθάρχησης (εκεί όπου αποβλέπει η πολιτική ή αλλιώς, η στρατηγική της 'καραντίνας') με το σημαίνον της 'ασφάλειας-ασφαλειοποίησης,' το οποίο και σχετίζεται με την δυνατότητα ελέγχου των συνεπειών του ιού. Αυτός είναι μάλιστα ο τρόπος που 'συλλαμβάνει' την Φουκωϊκή εννοιολόγηση περί 'ασφάλειας' ως επι-γενόμενη τροπικότητα εξουσίας, η Αθηνά Αθανασίου. 

Υπό αυτό το πρίσμα, το Κινεζικό κομμουνιστικό καθεστώς προσιδιάζει προς την κατεύθυνση μίας εκ νέου οργάνωσης της κοινωνικής συναίνεσης, αναπαριστώντας και επανεπινοώντας το 'φάντασμα' του ιού, στο εγκάρσιο πεδίο όπου ένα μείζον σημείο διαφοροποίησης ως προς την διαχείριση του ιού 'SARS' που εκδηλώθηκε στις αρχές του 21ου αιώνα ( η Χαρίκλεια Παντελίδου στην αναλυτική της για τις 'περίκλειστες κοινότητες' επιμένει να κάνει λόγο για την περίοδο που διανύουμε ως περίοδο «μετανεωτερικότητας»), ως προς το Κινεζικό υπόδειγμα, να αποτελούν οι μεγαλύτερες δυνατότητες διάδοσης και αναπαραγωγής της είδησης, που πλέον διαδίδεται οριζόντια και μέσω 'ανεπίσημων' καναλιών (βλέπε τα νέα μέσα κοινωνικής δικτύωσης), κάτι που θεωρούμε πως τείνει στην 'προβληματοποίηση' του επίδικου.

 Με ποιον (ή αντίστοιχα, με ποιους τρόπους) τρόπο, δύνανται να επιτευχθούν η προωθημένη πολιτική που ασκείται στο πρόσημο 'όλα βαίνουν καλώς' (αποστροφή της 'αταξίας') με την παράλληλη 'παραδειγματοποίηση' του Κινεζικού τρόπου αντιμετώπισης της εξάπλωσης του κορωνοϊου; Στην εφημερίδα 'Η Καθημερινή,' διαβάζουμε σχετικά με την ουσιώδη εκκένωση τουριστικά και μη σημεία Ιταλικών πόλεων. «Τους σουρεαλιστικούς, σχεδόν «μεταφυσικούς» πίνακες του Ντε Κίρικο θυμίζουν τις τελευταίες ημέρες τα έρημα ιταλικά αξιοθέατα. Διάσημα – άλλοτε πολυσύχναστα - μνημεία όπως η Φοντάνα ντι Τρέβι, δρόμοι και πλατείες στη Ρώμη, το Μιλάνο και τη Βενετία έχουν ερημώσει από τουρίστες και ντόπιους, μετά την επιβολή καραντίνας σε όλη την Ιταλία».

 Ως προς το Ιταλικό διακύβευμα και με την χώρα να αποτελεί εστιακό 'σημείο αναφοράς' για την εξάπλωση του κορωνοϊου στην Ευρώπη, η πολιτική της 'καραντίνας' αρθρωμένη προληπτικά και με τους ίδιους της 'ασφάλειας' νοηματοδοτεί 'φορτισμένα' την και τις δυνατότητες αντιμετώπισης του ιού, του 'COVID-19' όπως αποκαλείται επιστημονικά, με στόχευση πλέον την μη μετατροπή της ήδη υπάρχουσας κρίσης που εγγράφεται στο εσωτερικό των δημόσιων δομών υγείας, στις συνέργειες που λαμβάνουν χώρα  μεταξύ κεντρικής κυβέρνησης και τοπικής αυτοδιοίκησης, σε ανοιχτή επιδημία εντός χώρας, χρησιμοποιώντας, από την μία πλευρά το ήδη κτηθέν ιατρικό, επιστημονικό και γνωσιακό ‘κεφάλαιο,’ ιδωμένο και υπό το φως μίας ‘τεχνολογίας’ επί του σώματος και των σωμάτων, και, από την άλλη πλευρά, τα ‘εργαλεία’ εκείνα μετασχηματισμού της κοινωνικής ολότητας, της κοινωνίας σε μια κοινωνία που όχι μόνο «αποστρέφεται τον κίνδυνο» κατά την ανάλυση του Alan Scott, αλλά, επιδιώκει και να τον αντιμετωπίσει και να τον ελέγξει, με τους δύο όρους να στέκονται ισομερώς.

 Η ‘καραντίνα’ (πλέον και στην Ελλάδα) συνιστά μέτρο ανα-διαμόρφωσης της κοινωνικής κίνησης και κυκλοφορίας, προσδιορισμένη ωσάν το ‘απαραίτητο χάσμα’ που διανοίγεται μεταξύ υποκειμένων και δημόσιου χώρου, ώστε σε αυτό το ‘χάσμα’ να ‘εγκατασταθεί’ ο ιός χάνοντας τις αιτιώδεις δυνατότητες αναπαραγωγής του. Η πολιτική και περαιτέρω η ‘τεχνολογία’ της ‘ασφάλειας’ πλήθους, απέναντι σε έναν ‘εχθρό’ σωματοποιημένο,  ενσκήπτει στην αυγή της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, προσλαμβάνοντας ιατρικά χαρακτηριστικά και σημασιοδοτώντας εκ νέου την έννοια της ‘κρίσης’ κοινωνικά και υγειονομικά, συμπυκνώνοντας τον ιό ως ‘κάτι που υπάρχει’ και που δεν χρειάζεται πλέον την ‘λιτότητα’ όσο την ‘συσπείρωση δυνάμεων,’ την απομόνωση και την εκκένωση του χώρου.

 Εάν η κρίση καθίσταται ‘οικονομία δυνάμεων’ άλλο τόσο αποτελεί και δυνατότητα αναπαράστασης του ιού ως ‘βόμβας’ και δη ‘κινητής βόμβας’ που υποκειμενοποιείται διαρκώς, νομιμοποιώντας την εφαρμογή πολιτικών ‘καραντίνας.’   Η λήψη μέτρων ατομικής υγιεινής δύναται να συσχετισθεί με το στοιχείο της εν-συναίσθησης, που εκφράζει και την ‘ηθική της ευθύνης’ προς τον εαυτό και προς τον άλλο, με διακύβευμα την αποτροπή της περαιτέρω διάδοσης του ιού, την στιγμή μάλιστα που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει κηρύξει κατάσταση πανδημίας. Ο κορωνοϊός καθίσταται η καθαυτό ασθένεια της μετα-νεωτερικότητας, προβαλλόμενος ταυτόχρονα, σε πολλούς δέκτες: τηλεόραση, διαδίκτυο, χρηματιστήρια, αναδεικνύοντας και διαπερνώντας εγκάρσια το ‘ίχνος’ του καθημερινού βίου. 

Ο κορωνοϊός υπόγεια συνδιαλέγεται με τον τίτλο αλλά και εν μέρει με το περιεχόμενο της Νοτιοκορεάτικης κινηματογραφικής ταινίας που βραβεύθηκε πρόσφατα με το Όσκαρ καλύτερης ταινίας, δηλαδή με τα ‘Παράσιτα,’ όντας ο ίδιος ‘Παράσιτο’ που εξαπλώνεται και προβάλλεται ως ‘μέγας κίνδυνος’ για την κοινωνική συνοχή και την δημόσια υγεία. Το πλαίσιο της ‘κατάστασης εκτάκτου ανάγκης’ ή ‘εξαίρεσης’ προβάλλει αξιακά και πολιτικά.

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ