Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Για την ορκωμοσία της νέας προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας και για τον κορωνοϊό - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

Πριν από μία εβδομάδα περίπου, πραγματοποιήθηκε η ορκωμοσία της νέας προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, της Κατερίνας Σακελλαροπούλου, τελετουργία που έλαβε χώρα ανεπαίσθητα, σχεδόν ιδιωτικά, εναρμονισμένο με την ουσιώδη κατάσταση 'εκτάκτου ανάγκης' στην οποία και βρίσκεται η χώρα (και η Ευρώπη), λόγω της εξάπλωσης του κορωνοϊού.

 Επρόκειτο για μία συνθήκη που, εν προκειμένω, δύναται να συναρθρώσει την δυνατότητα της ίδιας μεταβολής του πεδίου των κοινωνικών-διαπροσωπικών σχέσεων, με τις εμπρόθετες προκείμενες της αυτή την στιγμή ανα-διαμόρφωσης της έννοιας της 'ατομικότητας' και της σύστοιχης 'ιδιωτικότητας,' εκεί όπου το λεκτικό και νοηματοδοτική υπόδειγμα του 'Μένουμε Σπίτι' ως 'φορτισμένη' άσκηση επί του 'ορθού' και επί μίας 'ορθοφροσύνης' κοινωνικού, και για αυτόν τον λόγο 'έκτακτου τύπου,' εναλλάσσεται με την αναλυτική και εναργή διαπίστωση των Blakely και Snyder, σχετικά με το ό,τι «η αίσθηση ό,τι μπαίνω στο σπίτι μου μετατίθεται τώρα στη γειτονιά».

 Ως προς αυτό το ζήτημα, η συγκεκριμένη διαπίστωση, όντας εντός της τρέχουσας επικαιρότητας, η «αίσθηση» στην οποία και αναφέρονται οι δύο συγγραφείς, έχει να κάνει με την 'είσοδο' σε έναν χώρο, στο χώρο της οικίας ('το σπίτι') που αναπαρίσταται ως σημαίνον 'χώρος ασφάλειας' επί της 'ασύμμετρης απειλής' ή αλλιώς, του 'αόρατου εχθρού,' (η 'α-δυνατότητα' αμβλύνεται έως 'αίρεται'), υπό το σύστοιχο πρίσμα της αναγωγής του στο μέγεθος και περαιτέρω, στο σύνολο της επικράτειας, συγκροτώντας συμβολικά και μη, το πλαίσιο της παροντικής 'πληθυντικότητας,' στο εγκάρσιο σημείο όπου πλέον αναδεικνύεται και στη δημόσια σφαίρα διαμέσου συχνών τηλεοπτικών εγκλήσεων, η αξίωση: 'Μένουμε (και όχι 'μένω') σπίτι, στο προσλαμβανόμενο 'τοίχος,' για την 'ασφάλεια-άμυνα,' για την πρόληψη και για την 'υγεία-ζωή.' Ο χώρος επανεπινοείται σφαιρικά, και τα ίδια τα όρια μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού μετατοπίζονται και γέρνουν προς την πλευρά της ιδιωτικότητας, υπό την μορφή της κατοικίας, της ιδιώτευσης και της παραμονής στο σπίτι. Ο ιδιωτικός χώρος οριοθετείται ως συμβολικός όσο και υλικός προπομπός ή αλλιώς, ως ‘πολλαπλασιαστής ασφάλειας,’ που συμπεριλαμβάνει και τον δημόσιο χώρο.

 Πάνω σε αυτόν τον άξονα, επιχειρείται η εκ νέου συγκρότηση της έννοιας του 'πολίτη,' με τους επι-γενόμενους όρους της και θεσμικο-πολιτικής ταξινόμησης της έννοιας του 'Δικαίου' στη σφαίρα του καθημερινού και δραστικού όσο και διαδραστικού. Τι δύναται να σημάνει το 'Δίκαιο' εάν όχι την συμμόρφωση προς τις υποδείξεις των αρχών και των αρμόδιων φορέων;

 Σε αυτές τις συνθήκες έλαβε χώρα η ορκωμοσία της πρώτης γυναίκας προέδρου της τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας, φωτογραφίες από την οποία παρατίθενται από την ενημερωτική-ειδησεογραφική ιστοσελίδα 'Protagon.gr,' στο Κτίριο του Κοινοβουλίου, με την συγκεκριμένη διαδικασία να μην απέχει και ιδιαίτερα από τα νάματα τις 'υπευθυνότητας,' της 'σοβαρότητας,' και της 'υπερκομματικότητας' που επιδιώκει να αναδείξει, παράλληλα με την νέα πρόεδρο της χώρας (όπως διεφάνη στις πρώτες τις δηλώσεις), και το εγχώριο πολιτικό προσωπικό, εν καιρώ μίας νέας κρίσης και της διαχείρισης της που περιλαμβάνει πολλά επίπεδα. 

Οι φωτογραφίες που έχουν ληφθεί, ενσωματώνουν διάφορες όψεις του όλου τελετουργικού, που εκκινεί από την Βουλή των Ελλήνων και φθάνει έως το Προεδρικό Μέγαρο, με την αίσθηση της κρίσης να καθίσταται ευδιάκριτη στους συμβολισμούς της τελετουργίας, και περισσότερο στις κινήσεις πολιτικών υποκειμένων (βλέπε τους υπουργούς Άδωνι Γεωργιάδη και Νίκη Κεραμέως), να χρησιμοποιούν τα χέρια τους με απολυμαντικό χεριών, σημασιοδοτώντας ή αλλιώς, ‘κατασκευάζοντας’ πολιτικά το σημαίνον της υγειονομικής ‘καθαρότητας-στιλπνότητας’ που προσλαμβάνει διάφορα ‘ονόματα’ (ή σύμβολα), με ένα εξ αυτών να είναι το αντισηπτικό χεριών, τα υγρά καθαριστικά μαντηλάκια, το κοινό οινόπνευμα. Αυτές καθίστανται οι νέες όπως και χρηστικές ‘αξίες’ του έθνους. 

Στην πολιτική περίοδο της περιώνυμης ‘Πρώτης Φοράς Αριστερά’ (2015-2019), τον Μάρτιο του 2015, δύο περίπου μήνες μετά την κυβερνητική νίκη του κόμματος του ‘Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς’ (ΣΥΡΙΖΑ) στις βουλευτικές εκλογές του 2015, η ορκωμοσία του πρώην πλέον προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου, είχε πραγματοποιηθεί σε ένα διαφορετικό, πολιτικό και κοινωνικό κλίμα. Σε μία γεμάτη αίθουσα, ανεδείχθησαν οι συνδηλώσεις της σχεδόν ‘πανηγυρικής’ τελετής ορκωμοσίας ενταγμένες στη χορεία της πολιτικής ‘αλλαγής’ καθώς και μίας βασικής τότε, πολιτικοθεσμικής συναίνεσης και δυναμικής που είχε αναπτυχθεί, με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, περιβεβλημένο και νομιμοποιημένο και από πολιτικοϊδεολογικά προτάγματα που έθετε τότε ο ΣΥΡΙΖΑ (με τον ίδιο να επιχειρεί μία ‘νέα αρχή’), να εστιάζει σε γενικόλογες διακηρύξεις περί της ‘θέσης της Ελλάδας στην Ενωμένη Ευρώπη,’ μοτίβο που διατηρήθηκε κατά την διάρκεια της προεδρίας του. 

Εάν η πορεία του ίδιου εκκίνησε από το Ίδρυμα ‘Κωνσταντίνος Καραμανλής,’ όπου και το ταφικό μνημείο του ιδρυτή του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, σε μία σαφή υπόμνηση, αφενός μεν της πολιτικής του καταγωγής και της κομματικής του διαδρομής, και, αφετέρου δε, του προσδιορισμού (από την θέση του πρόεδρου της Δημοκρατίας), των όρων που συγκροτούν τον λεγόμενο ‘Καραμανλισμό,’ υπό το πλαίσιο της υπενθύμισης τους κατά την τέλεση των καθηκόντων του, τότε, για την νέα πρόεδρο, η πορεία της εκκινεί από ένα τυπικό τελετουργικό εντός Βουλής και εντός συγκυρίας, δίχως όμως να μην δια-κρατεί πολιτικές διαστάσεις. Η ‘ευκαιρία’ ή και η ‘ρωγμή’ του ‘τότε’ μετασχηματίσθηκε στην ‘κρίση’ του ‘τώρα.’ Μετά από την τελετή της ορκωμοσίας της νέας προέδρου και την ουσιαστική εκκίνηση της θητείας της, ο πολιτικός λόγος που δύναται να αρθρώσει θα αναδείξει και τις πολιτικές της προτεραιότητες.

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ