Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Η επιλεκτική και κατά πως βολεύει, ευαισθησία των «μπουλουκπασάδων»

 

Διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις ανακοινώσεις για την υπηρεσιακή μετακίνηση της εργαζόμενης στο νοσοκομείο. Και με ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον διάβασα τα σχόλια, σε διάφορες σελίδες. Ενδιαφέρον που γίνεται ακόμη μεγαλύτερο αν κρίνει κανείς από που προέρχονται και από ποιους γράφονται τα συγκεκριμένα σχόλια…

Κατ’ αρχάς να υπογραμμίσω ότι με την εν λόγω κυρία  γνωριζόμαστε εδώ και πολλά χρόνια τόσο κοινωνικά, όσο και πολιτικά, καθώς διετέλεσε επί σειρά ετών μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου.

Υπηρεσιακά η προσωπική εντύπωση που αποκόμισα όσες φορές βρέθηκα στο νοσοκομείο, είτε επαγγελματικά, είτε σαν άνθρωπος που χρήζει ιατρικής βοήθειας, είναι ότι πρόκειται για μια ευγενική και πρόθυμη για προσφορά, λειτουργό στο χώρο της υγείας.

Αυτή είναι η προσωπική δική μου εντύπωση και την εκφράζω δημόσια, όπως δημόσια εκφράζομαι πάντοτε, είτε θετικά, είτε αρνητικά.

Το αν υπήρχαν ζητήματα στην εσωτερική δομή και λειτουργία του νοσοκομείου, αυτό δεν το γνωρίζω, ούτε ασχολήθηκα ποτέ με υπηρεσιακά θέματα.

Οι ανακοινώσεις και τα σχόλια συντείνουν στην εδραία άποψη ότι η υπηρεσιακή μεταβολή στα καθήκοντα της εργαζόμενης έγινε με πολιτικά κριτήρια και στοχεύσεις.

Την ευθύνη για τα γραφόμενά τους τα αναλαμβάνουν οι γράφοντες. Για να εκφράζουν αυτή την βεβαιότητα, κάποια στοιχεία θα έχουν…

Αλλά αν όντως πρόκειται για μια πράξη με αμιγώς πολιτικά ελατήρια, τότε κάποιοι από τους γράφοντες είναι διπλά εκτεθειμένοι…

Η «εργαλειοποίηση» της  υπόθεσης δεν είναι απλά εμφανής. Αναδεικνύει ακόμη μια φορά τον «ιδιαίτερο» τρόπο με τον οποίο κινούνται ορισμένοι «κομισάριοι». Και δεν αναφέρομαι στο σύνολο  κάποιου συγκεκριμένου πολιτικού χώρου, αλλά στους αυτόκλητους κομματικούς «πρίγκηπες», ενίοτε συμπεριφερόμενους και ως «μπουλουκπασάδες».

Το να βγάλει μια ανακοίνωση ο πολιτικός χώρος στον οποίο ανήκε εργαζόμενη είναι και πολιτικά και ηθικά αποδεκτό.

Όμως αυτός ο διαγκωνισμός για την προστασία της προκαλεί, αν μη τι άλλο, γέλιο και αγανάκτηση μαζί. Ούτε στον ασπρόμαυρο ελληνικό κινηματογράφο δεν έβλεπες τέτοιες καταστάσεις.

Τέτοια επιλεκτικότητα στο περί διακαίου αίσθημα δεν τη συναντάς ούτε σε παραστάσεις «μπουλουκιών».

Οι δακρυσμένοι από κομματική συγκίνηση «προκαθήμενοι», «κομισάριοι» και «αχυράνθρωποι» της «ιδιόμορφης Αριστεράς» κατά την «ενθρόνιση» του «βεζίρη» του Δημοτικού Συμβουλίου, ουδέποτε είδαν ή αντιλήφθηκαν το όργιο των δικαστικών διώξεων που είχε θέσει σε εφαρμογή το «καθεστώς του δημοτικού σουλτανάτου», ούτε επί θητείας της «προηγούμενης», ούτε επί θητείας του «διαδόχου»…!!!

Ο πρώην «γραμματέας» (ή «συντονιστής» κατά την εσωκομματική ορολογία) ουδέποτε έκρυψε τα τρυφερά του αισθήματα για το «δημοτικό καθεστώς» και αν όχι ενεργητικά, τουλάχιστον παθητικά «έκλεινε το μάτι» με νόημα στην «προκαθήμενη» του ιερατείου…

Οι εκκλήσεις (γιατί έγιναν μέχρι και εκκλήσεις) για μια κάποια πολιτική τοποθέτηση για την εξόφθαλμη, προκλητική και επικίνδυνη φίμωση του Τύπου, με κατασκευασμένα κατηγορητήρια και πρόδηλη την καταστρατήγηση κάθε έννοιας ελευθερίας λόγου και έκφρασης, αντιμετωπίστηκε με ειρωνικά μειδιάματα.

Μέχρι και παραμονές των πρόσφατων δημοτικών εκλογών το «κλαμπάκι των κομισάριων» ήταν απολύτως ευθυγραμμισμένο με την εκδικητική μανία του «διαδόχου», τον οποίο άλλωστε καλόβλεπε ως επικεφαλής του συνδυασμού των δυνάμεων του «δημοκρατικού τόξου»…

Μπροστά στα μάτια του «υπεύθυνου αυτοδιοίκησης» και της υποστηριζόμενης δημοτικής παράταξης συνέβησαν γεγονότα και εκτοξεύτηκαν ύβρεις και απειλές καθεστωτικού τύπου Β. Κορέας. Το «αυτοδιοικητικό στέλεχος», σαν καλός «βεζίρης» αντιμετώπισε τις καταστάσεις αυτές με παγερή απάθεια και εμφανή επικρότηση της αποφάσεων και των πράξεων του «σουλτάνου».

Άπαντες, από την «λάιτ αριστερά» μέχρι την «επαναστατική ορθοδοξία» σφυρίζανε αδιάφορά και μετρούσανε τα σανίδια στο ταβάνι…

Μετά από μια δεκαετία ελεεινών και άθλιων δικαστικών διώξεων, με κέντρο αποφάσεων και πρωταγωνιστές, θεσμικά όργανα και παράγοντες, οι κοπτώμενοι  για «δημοκρατία» δεν είδαν τίποτα μεμπτό… Και όχι μόνο αυτό…

Με εντολοδόχο τον γνωστό «τίποτα» συνέχισαν στο ίδιο μοτίβο, ακολούθησαν την ίδια γραμμή και συνέργησαν…

Στο ίδιο μοτίβο και  «επαναστατική ορθοδοξία».  Έκανε πως δεν διάβασε το εμετικό δημοσίευμα γνωστής φυλλάδας υποτιθέμενα «επαναστατικού» περιεχομένου.

Από την οποία («επαναστατική ορθοδοξία») αναμένουμε απάντηση στο (υποθετικό) ερώτημα, τι θα γινότανε αν διαπιστώνανε ότι «μπήκε ποντικός» στα κομματικά ταμεία…  

Κατά ένα πολύ «περίεργο» τρόπο, τα επικοινωνιακά «γιουσουφάκια» του «δημοτικού καθεστώτος» ήταν και παραμένουν τα αγαπημένα παιδιά και των – υποτίθεται – εξυγειαντών του «άλλου ύφους και ήθους»…

Πλήρως ευθυγραμμισμένοι «λύκοι και σκυλιά» που λέει και ο ποιητής, σε μια ανίερη – «ιερή» συμμαχία με ντεκόρ τα επικοινωνιακά «γιουσουφάκια».

Οι δημόσιες καταγγελίες που έγιναν μετά τις δημοτικές εκλογές αποκαλύπτουν ένα όργιο εξαπάτησης των ίδιων των μελών και των ψηφοφόρων τους.

Κι όμως κανείς δεν είχε την τσίπα να παραιτηθεί, κανείς δεν βγήκε να δώσει μια εξήγηση. Αντίθετα, με πρώτους και καλύτερους τους επωνύμως καταγγελθέντες εφάρμοσαν τη λαϊκή ρήση: «Εσύ τον φτύνεις κι αυτός λέει βρέχει»…

«Βάζοντας πλάτη» στην πιο ηθικά άθλια περίοδο των δημοτικών πραγμάτων, με μοναδικό στόχο τις «καρέκλες» και τα «οφίτσια», χειρίστηκαν και διαχειρίστηκαν έναν κόσμο που πίστεψε σε κάποια οράματα, σαν «μπουλουκπασάδες»…

Τώρα επανέρχονται από τη χαραμάδα, όχι για να προστατέψουν, αλλά στην πραγματικότητα για να πουλήσουν «παραγοντιλίκι»… Για το «φαίνεσθαι»…

Προς το παρόν έτσι βολεύει… Αύριο, άμα βολεύει κάτι άλλο, θα κλείσουν και πάλι τα μάτια και θα συνεργήσουν σε ανοσιουργήματα, όπως κάνανε άλλωστε τόσο καιρό στο «δημοτικό σουλτανάτο» όπου, παρά τα όσα γίνανε δεν είδαν, δεν άκουσαν και δεν κατάλαβαν τίποτα…

Οι παριστάνοντες τους «ιππότες» καιρός είναι να κατέβουν από το ξύλινο αλογάκι… Το τσίρκο τους τέλειωσε…

Όσες μάσκες και να φορέσουν, έχουν καταγραφεί σαν φτηνά πολιτικά πιόνια στη σκακιέρα σικέ παιχνιδιών.


Δημ Καρολίδης

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ