Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Ο πρόεδρος Τραμπ και η ρητορική περί εμβολίων με απολυμαντικό - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

Το τελευταίο διήμερο, την επικαιρότητα απασχολούν οι δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, σχετικά με την δυνατότητα αντιμετώπισης της νόσου Covid-19, μέσω της πραγματοποίησης εμβολίων με απολυμαντικά κοινής χρήσης και της έκθεσης σε υπεριώδη ακτινοβολία.

Σε αυτό το θέμα εστιάζει και η εφημερίδα 'Η Καθημερινή,' προσφέροντας μία σύνοψη του τι ειπώθηκε από τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, αναφέροντας επίσης τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν από εταιρείες παρασκευής απολυμαντικών, ως προς το ενδεχόμενο χρήσης απολυμαντικών και τις δυνητικές συνέπειες που αυτή η χρήση επιφέρει στον ανθρώπινο οργανισμό, όπως επίσης και την ίδια αναδίπλωση του προέδρου που μετά τις πρώτες αντιδράσεις, έκανε λόγο για «σαρκασμό».  

Η απουσία ενός ρεαλιστικού λόγου και μίας αντίστοιχης ρεαλιστικής στρατηγικής αντιμετώπισης της κρίσης, σε συνεργασίας με τις πολιτείες της χώρας, έχει ως αποτέλεσμα την αδυναμία χάραξης μίας συνεκτικής πολιτικής, την  λήψη αποσπασματικών μέτρων που δεν απαντούν στην ευρύτητα της όλης κρίσης, την καθυστερημένη απόκριση. Παράλληλα με την λεκτική ‘κατασκευή ενόχων-εχθρών, όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας,  η πλευρά του προέδρου προτάσσει την δυνατότητα λειτουργίας ενός ‘οικονομισμού’ που αναπαρίσταται ως προϋπόθεση ‘ζωής’ (επανεκκίνηση του επιχειρείν), υποβαθμίζοντας στρατηγικά τις εκφάνσεις της εξάπλωσης της πανδημίας στη χώρα, την διασπορά του κορωνοϊού ως ‘θανατο-ιού.’

Δύναται να επισημάνουμε ό,τι, πέραν του να προβούμε στην ένταξη της συγκεκριμένης ρητορικής στην κατηγορία του λεκτικού 'ατοπήματος,' θεωρούμε πώς η ως άνω ρητορική δεν απέχει από την ευρύτερη ρητορική και αφήγησης περί πανδημικής κρίσης και αντιμετώπισης της, όπως αρθρώνεται από τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, η γλώσσα (που καθίσταται «φορέας αναγνώρισης μέσω της ένταξης στο συμβολικό πεδίο», κατά τον Στάθη Κουβελάκη), του οποίου προσιδιάζει προς την κατεύθυνση συγκρότησης ενός ιδιαίτερου νοηματικού πλαισίου. 

Και λέμε ιδιαίτερου, διότι θέτοντας στο επίκεντρο την έννοια της 'κρίσης,' εκ-διπλώνεται μία χορεία επάλληλων αφηγήσεων επ' αυτής, προσδιορίζοντας εμπρόθετα, αφενός μεν μία εγγενή καχυποψία (κάτι που διαπερνά την θητεία του ως προέδρου των ΗΠΑ), σχετικής με τον ρόλο και τις πρακτικές του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (αν και δεν στερείται βάσης η κριτική του περί 'καθυστερημένης αντίδρασης' του), και, αφετέρου δε, τα  μοτίβα μίας κατά βάση 'Αμερικανο-κεντρικής' σύλληψης που άπτεται του συστηματοποιημένου υποδείγματος της 'ισχύος': 'Η ισχυρή Αμερική ευρίσκεται στο σημείο να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τον ιό.' 

Ας θυμηθούμε σε αυτό το σημείο, την διαδικασία ενός πολιτικοϊδεολογικού-λεκτικού μετασχηματισμού που είναι εν εξελίξει και σχετίζεται 'φορτισμένα' με μία συνθηματολογία προσαρμοσμένη στα διακυβεύματα της προεκλογικής χρονιάς που διανύουμε και περαιτέρω, της προεκλογικής εκστρατείας που άτυπα έχει εκκινήσει. Έτσι, το περιώνυμο υπόδειγμα του 'Ας κάνουμε την Αμερική μεγάλη,' μετασχηματίζεται στο πεδίο του 'Ας διατηρήσουμε την Αμερική μεγάλη,' αναδεικνύοντας τις προσίδιες σημάνσεις μίας πολιτικής περιεχομενικότητας, η οποία, εγγράφοντας και όμως εκβάλλοντας από το συνθηματολογικά ασκούμενο λόγο, προβάλλει αυτό που θεωρείται ως 'μείζονα' γεω-πολιτική, οικονομική και αξιακή αναβάθμιση της θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών στο διεθνές γίγνεσθαι. 

Άρα, και ενώ έχει παρεμβληθεί μία σχεδόν ολόκληρη προεδρική θητεία, το υπόδειγμα 'Ας διατηρήσουμε την Αμερική μεγάλη,' δύναται να συναρθρώσει το χρονικό παρελθόν με το παρόν, δεικνύοντας το βραχυπρόθεσμο μέλλον, όσο και τους επι-γενόμενους όρους της Τραμπικής απεύθυνσης στο μπλοκ των λαϊκών-υποτελών τάξεων. Κλείνοντας αυτή την παρένθεση, θα προσθέσουμε πως, το όλο νοηματικό πλαίσιο στο οποίο ασκείται ο πρόεδρος Τραμπ, καθίσταται 'ανοιχτό (ίδια 'ανοιχτότητα') στις απολήξεις ενός συνωμοσιολογικού λόγου που συντίθεται θεμελιωδώς από ό,τι ο Γάλλος φιλόσοφος των ιδεών Pierre-Andre Taguieff, αποκαλεί «υπόθεση συνωμοσίας ενώπιον ενός  αινιγματικού ή σκανδαλώδους γεγονότος», υπόθεση αντιληπτή υπό το πρίσμα εμφάνισης και εξέλιξης του κορωνοϊού, που για τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, αποκτά ένα διττό περιεχόμενο. 

Από την μία πλευρά, ο κορωνοϊός 'υπερ-προσδιορίζεται' λεκτικά ως ο 'Κινέζικος ιός,' εμβαπτιζόμενος στα νάματα του ‘σκανδαλώδους γεγονότος’ ('πως ξεκίνησε;), και, από την άλλη πλευρά, περισσότερο συστηματοποιημένα, η πανδημία του κορωνοϊού σημασιοδοτεί το περίγραμμα, στο Τραμπικό φαντασιακό, της σχέσης και δη της 'ύποπτης σχέσης' μεταξύ Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), εκείνου του τύπου της σχέσης που 'αποκρύπτει στοιχεία' για την εξέλιξη του ιού: 'Επρόκειτο περί συνωμοσίας.' 

Είναι στο δεύτερο υπόδειγμα που η «υπόθεση συνωμοσίας» προσλαμβάνει ένα απτό και περισσότερο συγκεκριμενοποιημένο περιεχόμενο, ενώ παράλληλα συναρθρώνεται, ως προς το ζήτημα ή αλλιώς, το ζητούμενο στρατηγικής αντιμετώπισης της τρέχουσας κρίσης, με την αναπαραγωγή ενός πολιτικού λόγου που παρεμβάλλεται και ως «ύφος» (χρησιμοποιούμε την ορολογία του Γιώργου Κατσαμπέκη), μεταξύ του Αμερικάνικου ‘λαού’ και των ‘ειδικών,’ ‘κατασκευάζει’ εξαντικειμενοποιημένα παραθυράκια ‘φυγής’ από την δύσκολη πραγματικότητα, όντας παράλληλα συναρθρωμένος με αντι-επιστημονικές συνδηλώσεις, όπως δεικνύει χαρακτηριστικά η στάση του απέναντι στην ιατρική κοινότητα της χώρας, στον ΠΟΥ, και, σε ένα δεύτερο επίπεδο, σχετικό με την αρθρογραφία της ‘Καθημερινής’ με την πρόσκληση για την παρασκευή και δοκιμή εμβολίων από απολυμαντικά. 

Πλαίσιο που εννοιολογεί εκ νέου τον ‘Τραμπισμό,’ μετεξελίσσει την εχθροπάθεια σε στυλ και τρόπο διακυβέρνησης συνδεόμενο και με την όλη προεδρική παρουσία και στάση, τείνει προς έναν ‘αντι-ελιτισμό’ (ιστορικό παράδοξο για τον Ντόναλντ Τραμπ λόγω επαγγελματικών δραστηριοτήτων-εισοδημάτων), που εναρμονίζεται στην περίπτωση της πανδημίας με μία εν γένει ‘περιφρόνηση των ειδικών.’ 

Διαφορετικά ειπωμένο και λαμβάνοντας υπόψιν τον πολιτικοϊδεολογικό λόγο που αρθρώνει και την όλη προεδρική του θητεία, ο πρόεδρος των ΗΠΑ επανεπινοεί την έννοια της «εξέγερσης των μαζών» (Ortega y Gasset),  εναντίον διαφόρων τύπων ελίτ, που πολλές φορές ‘αποκρύπτουν’ για ‘ιδιοτελή συμφέροντα’ την ‘αλήθεια’ ενσαρκώνοντας το μοτίβο μίας αυθεντικής λαϊκότητας η οποία είναι αυθεντική γιατί εκφράζει την ‘αλήθεια’ που απορρέει από τον ‘λαό.’ Η ουσιωδώς λαϊκότροπη (‘αυτός που σας εκπροσωπεί, προτείνει κάτι διαφορετικό’), αναφορά περί της χρησιμότητας παρασκευής και έγχυσης στον ανθρώπινο οργανισμό εμβολίων με πρώτη ύλη τα απολυμαντικά, καθώς και τα πιθανά οφέλη από την χρήση της υπεριώδους ακτινοβολίας σημαίνουν μία εκ νέου έγκληση του Τραμπικού πολιτικοϊδεολογικού λόγου, μία επανεπινόηση του συμβολικού, με σημείο αναφοράς την δυνατότητα της προτροπής: ‘Η εναλλακτική κόντρα σε δοκιμασμένες θεραπείες υπάρχει και την προτείνει ο ίδιος ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.’

 Άρα, το νοηματικό, περί ‘κρίσης,’  πλαίσιο ιδιαίτερη θέση εντός του οποίου έχει πλέον η συγκεκριμένη προτροπή, ανοιχτή και δημόσια (ένα ‘κάλεσμα’), διαμεσολαβεί τα χαρακτηριστικά αναφοράς ενός, κατά τον Γιώργο Κατσαμπέκη, «κοινού τόπου», που προβάλλεται με όρους σχεσιακής ερμηνείας και αισθητικής. Και θέτοντας ως στόχο την καταπολέμηση της περιώνυμης ‘πολιτικής ορθότητας’ συμβάλλει στη διαμόρφωση μίας δικής του πολιτικής ορθότητας που τροφοδοτείται από μοτίβα εφήμερου. Ο λόγος δεν είναι γκροτέσκος, αλλά πραγματολογικά ενδεικτικός.

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ