Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Και πάλι για την κρίση της Λιβύης - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

Mία ενδιαφέρουσα εξέλιξη σημειώθηκε στο μέτωπο του Εμφυλίου Πολέμου στη Λιβύη, με τις δυνάμεις του στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ (που ηγείται του 'Λιβυκού Εθνικού Στρατού'), να αποσύρονται από την πρωτεύουσα της χώρας, Τρίπολη, και πιο συγκεκριμένα, από περιοχές της.

 Όπως διαβάζουμε στην ιστοσελίδα της εφημερίδας 'Το Βήμα' που αναδημοσιεύει στοιχεία από το ρεπορτάζ του 'Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων': «Οι δυνάμεις του ισχυρού άνδρα της ανατολικής Λιβύης, του στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ, αποσύρθηκαν από περιοχές της Τρίπολης κατά τη διάρκεια της νύχτας, όπως ανακοίνωσαν, αφού χθες, Δευτέρα, έχασαν ένα από τα βασικά τους προπύργια στη δυτική Λιβύη, έχοντας υποστεί ένα ισχυρό πλήγμα στην εκστρατεία για την κατάκτηση της πρωτεύουσας, που ξεκίνησε πριν από ένα χρόνο. Ο εκπρόσωπος του Λιβυκού Εθνικού Στρατού (ΛΕΣ), Άχμεντ αλ Μισμάρι, δήλωσε ότι οι δυνάμεις προχώρησαν «σε αναδιανομή και ανατοποθέτηση στα πεδία του μετώπου, αποσυρόμενες από κάποιες πυκνοκατοικημένες περιοχές».

 Θεωρούμε πως, η μετάδοση (και περαιτέρω η αναδημοσίευση των συγκεκριμένων πληροφοριών), δίχως να ανήκει στην παράδοση του αποκαλούμενου «ερευνητικού τύπου» (investigative journalism), άπτεται μίας ιδιαίτερης «χρονικότητας», για να παραπέμψουμε στην Δέσποινα Παπαδημητρίου, που, εν προκειμένω, σχετίζεται, αφενός μεν με την με τον χρόνο επιτέλεσης του συμβάντος, ήτοι της αποχώρηση δυνάμεων του Χαλίφα Χάφταρ από περιοχές κοντά στην Τρίπολη, στοιχείο που φέρει μία χρονική εγγύτητα (αμεσότητα) μεταξύ συμβάντος και μετάδοσης της πληροφορίας (Δευτέρα και Τρίτη, 18 και 19 Μαϊου, αντίστοιχα), και, αφετέρου δε εντάσσεται σε ένα ευρύτερο χρονικό πλαίσιο. 

Σε αυτό το σημείο, ανοίγει η 'βεντάλια' της ανάλυσης, συμπεριλαμβάνοντας ουσιωδώς αυτό το ευρύτερο χρονικό πλαίσιο, το οποίο και συνδέεται με τις μάχες που διεξάγονται τον τελευταίο καιρό, εν μέσω πανδημικής κρίσης («τα μεγάλα επιδημικά κύματα ποτέ δεν περιορίζουν τη δράση τους στον χώρο του βιολογικού», τονίζει εναργώς ο Κώστας Κωστής), και, συνακόλουθα, με το άμεσο πλεονέκτημα που έχει αποκτήσει η Λιβυκή κυβέρνηση 'Εθνικής Ενότητας' του Φάγεζ Αλ-Σάρατζ (σύμμαχος της Τουρκίας), απωθώντας σε απόστασης στρατηγικής ασφαλείας από την Τρίπολη στρατιωτικές δυνάμεις του Χαφτάρ.

 Άρα, αυτή η κίνηση των δυνάμεων Χαφτάρ, κίνησης απόσυρσης από το πεδίο της πρωτεύουσας, προσίδια εγγράφει τον 'χρόνο' των μαχών και των εξελίξεων που προηγήθηκαν, στο σημείο όπου, μένει να διαφανεί αυτή η κίνηση είναι κίνηση τακτικής ευελιξίας έν όψει των πολιτικών-στρατιωτικών εξελίξεων, ή, αντίθετα, ενέχει μονιμότερα χαρακτηριστικά, που δύνανται να προσδιορίσουν εκ νέου την εμφύλια σύγκρουση στη χώρα της Βόρειας Αφρικής. 

Λίγους μήνες μετά την πραγματοποίηση της περιώνυμης 'Διάσκεψης του Βερολίνου,' με την συμμετοχή αξιωματούχων των χωρών που εμπλέκονται άμεσα στο Λιβυκό πολεμικό μέτωπο, με διακύβευμα την διαμόρφωση ενός οδικού χάρτη για την μετάβαση σε μία μετα-πολεμική Λιβύη, ή αλλιώς, την συγκρότηση μίας 'αρχιτεκτονικής ασφαλείας' υπό την υψηλή επίβλεψη περιφερειακών-ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, οι συγκρούσεις εμβαθύνουν, με τέτοιον τρόπο, ώστε οι κατευθύνσεις της 'Διάσκεψης' να 'πρέπει' να εφαρμοστούν σε ένα διαφορετικό πολιτικό και στρατιωτικό πεδίο.

 Εάν εμβαθύνουμε σε αυτό το πλαίσιο, τότε, δύναται να αναφέρουμε πως η 'Διάσκεψη του Βερολίνου,' καθίσταται, ακόμη και εντατικά, 'κενό γράμμα,' στο βαθμό που διεθνο-πολιτικά ή γεω-πολιτικά: Δεν κατάφερε να διαμορφώσει μία 'χάρτα,' μία διαπραγματευτική μεθοδολογία, με την συμμετοχή των εμπλεκόμενων μερών,  που θα έφερνε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τις κύριες αντιμαχόμενες πλευρές του Εμφυλίου Πολέμου στη χώρα, εκεί όπου, όχι μόνο δεν εφαρμόζεται, αλλά δεν ενυπάρχει  «πραγματική προσέγγιση» (rapprochement), σύμφωνα με την διατύπωση του Αλέξη Ηρακλείδη. 

Δεν ενισχύθηκαν οι προβλέψεις του 'Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών' (ΟΗΕ), για την εφαρμογή και τήρηση του εμπάργκο όπλων, και από την στιγμή όπου η πλέον κομβική, για την διεξαγωγή της 'Διάσκεψης' χώρα, ήτοι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, προβαίνει σε πώληση στρατιωτικού εξοπλισμού σε χώρες που παρεμβαίνουν στη διαμάχη, σε αυτή την εμπρόθετη στρατιωτικοποίηση του κοινωνικού-πολιτικού γίγνεσθαι.

 Δεν συνέβαλλε στην άσκηση διπλωματικών πιέσεων, ώστε να αποτραπεί η περαιτέρω εμπλοκή περιφερειακών και μη, δυνάμεων, στη μετα-Κανταφική Λιβύη. Με άλλα λόγια, απουσίασε η διαμόρφωση και η έμπρακτη στήριξη ενός ‘χάρτη’ ειρήνευσης στη Λιβύη. 

Την περίοδο της πανδημικής κρίσης, με θέα στο μέτωπο των μαχών, όπως και στις πολιτικές διεργασίες, οι συμμαχίες αναπλαισιώνονται, μετεξελισσόμενες προς την κατεύθυνση δόμησης 'μπλοκ δράσης,' όπως δεικνύει η περίπτωση της κυβέρνησης 'Εθνικής Ενότητας' και της συμμαχίας με την Τουρκία, εντός της γεω-πολιτικής στρατηγικής της οποίας, ιδιαίτερη θέση καταλαμβάνει η Λιβύη και μέσω αυτής, η Νοτιοανατολική Μεσόγειος.

 Περισσότερο από τη Συρία, είναι σε αυτή τη Μεσογειακή χώρα που η Τουρκία έχει αποκτήσει στρατηγική έδραση και ‘βάθος.’  Στην Λιβυκή περίπτωση, οι εσωτερικές διεργασίες αντανακλούν το είδος και το βαθμό της περιφερειακής και ιμπεριαλιστικής εμπλοκής (εμπλόκιση), νοηματοδοτούν το πως εξελίσσεται ο ευρύτερος γεω-πολιτικός ανταγωνισμός, αρθρώνοντας το πολεμικό στοιχείο στη σφαίρα του ΄λαού’: Ποιος είναι αυτός που τον εκπροσωπεί; Προσφέροντας το γεω-πολιτικό και γεω-στρατηγικό διακύβευμα  και της κρίσιμης παρουσίας  της εντός της ευρω-αφρικανικής ζώνης,   η χώρα που είναι και παραγωγός πετρελαίου, ενσωματώνει μία σειρά δράσεων, συγκρούσεων και συμμαχιών. 

Η Λιβύη πλέον λειτουργεί ως χώρα-κλειδί για την προσέγγιση της όλης κατάστασης στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, σημασιοδοτώντας με ιδιαίτερη δυναμική, τους επι-γενόμενους όρους της διεθνούς παρουσίας στη χώρα. Έτσι, στη Λιβύη εμπλέκονται, χώρες που όντας ήδη περιφερειακές δυνάμεις διεκδικούν μεγαλύτερο ρόλο στον όλο ανταγωνισμό (βλέπε Τουρκία-Αίγυπτος),  δυνάμεις που ήδη έχουν υπερβεί το status της αναδυόμενης δύναμης παράγοντας ιμπεριαλιστική, στρατιωτική-πολιτική ισχύ (Ρωσική Ομοσπονδία), η Ευρωπαϊκή Ένωση (και χώρες-μέλη της) που, εάν κάπου διαφαίνεται η αναζήτηση μίας κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής άμυνας και ασφάλειας, αυτό το ‘κάπου’ ευρίσκεται στη Λιβύη.

 Η επιχείρηση ‘IRINI’ με επίδικο τον έλεγχο εφαρμογής του εμπάργκο όπλων και της όλης πολιτικής-στρατιωτικής συνθήκης, ξεκινά ναρκοθετημένη εν τη γενέσει της. Η Ελλάδα είναι μία από τις χώρες που συμμετέχοντας, επενδύει πολλά σε αυτή την επιχείρηση ‘κατευνασμού.’ Και αυτή η συμμετοχή είναι πρακτική και όχι μόνο συμβολική. 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ