Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Για την διαδήλωση με ποδήλατο στη Σλοβενία - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

Ένας ιδιαίτερα πρωτότυπος τρόπος διαμαρτυρίας έλαβε χώρα στην πρωτεύουσα της Σλοβενίας, Λιουμπλιάνα στις αρχές του τρέχοντος μήνα. Οι συμμετέχοντες, εν καιρώ κατάστασης 'εκτάκτου ανάγκης' λόγω της πανδημικής κρίσης, κινήθηκαν σε κεντρικούς δρόμους της Λιουμπλιάνα, πάνω σε ποδήλατα, θέτοντας ως μείζον διακύβευμα την διαμαρτυρία εναντίον της κυβέρνησης, μετά τις καταγγελίες «για σκάνδαλα στις προμήθειες προστατευτικού εξοπλισμού και αναπνευστήρων στη διάρκεια της πανδημίας», όπως διαβάζουμε σχετικά στην ιστοσελίδα του  πρακτορείου ειδήσεων 'Euronews.' 

Kινούμενοι πάνω στα μέτρα επιβολής περιορισμού στην κυκλοφορία που, εν προκειμένω, ως ασκούμενη πολιτική, δύναται να αξιο-θεμελιώσει το πλαίσιο της 'καραντίνας,' οι διαδηλωτές, ως «πρωταρχικό καθήκον» (primary task), για να χρησιμοποιήσουμε έναν όρο του Κώστα Γουλιάμου (ο οποίος προβαίνει σε μία αναλυτική προσέγγιση του κρισιακού τρόπου λειτουργίας του Κεφαλαιοκρατικού Τρόπου Παραγωγής), θέτουν την διαμαρτυρία και περαιτέρω, την εναντίωση σε ό,τι ορίζεται ως 'διαφθορά' και δη ως κυβερνητική 'διαφθορά,' κάτι που διαφαίνεται και στην πορεία που ακολουθήθηκε με τα ποδήλατα εντός Λιουμπλιάνα.

Έτσι, το πλήθος των διαδηλωτών κινήθηκε με κατεύθυνση το κτίριο του Κοινοβουλίου και την έδρα της κυβέρνησης, προσδίδοντας, αφενός μεν, αντι-κυβερνητικό πρόσημο στην όλη διαμαρτυρία τους, και, αφετέρου δε, προσδιορίζοντας την υπό το πρίσμα της ποδηλατικής κίνησης, που προβάλλεται ως σύγχρονος και παράλληλα 'προσαρμοστικός' σε ιδιαίτερες συνθήκες πανδημίας και 'καραντίνας,' τρόπος διαμαρτυρίας. Ένας τρόπος που ναι μεν χωρικά καταλήγει σε δύο τοπόσημα που αναπαρίστανται ως 'ταυτισμένα' με την 'διεφθαρμένη' κυβέρνηση (αρνητική αναπαράσταση), και σε ένα δεύτερο επίπεδο, με την 'διεφθαρμένη' εξουσία που διακρίνεται για την έλλειψη 'εν-συναίσθησης,’ αλλά, επίσης, εμπερικλείουν συμβολικά τις ίδιες τις στοχεύσεις της κινητοποίησης. 

Το ποδήλατο, σε μία πόλη όπου ισχύον μέτρα περιορισμού της κοινωνικής κίνησης και της κυκλοφορίας, καθίσταται το προσίδιο μέσο που κομίζει το μήνυμα, που αναδεικνύει 'φορτισμένα' (βλέπε και τον λόγο που υιοθετούν οι διαδηλωτές), το σημαίνον 'διαφθορά' η αναφορά του οποίου προϋποτίθεται στη συγκρότηση του πλήθους. Αν και θεωρούμε πως δεν είναι η εναντίωση στη 'διαφθορά' ο μοναδικός λόγος της κινητοποίησης, εστιάζοντας σε αυτό το υπόδειγμα, θα αναφέρουμε ό,τι η συλλογική δράση δεν λαμβάνει τα επι-γενόμενα χαρακτηριστικά κοινωνικού κινήματος, όσο λειτουργεί ως «δημόσια παράσταση», κατά την διαπίστωση του Charles Tilly, ως δημόσια επιτέλεση που σχηματοποιεί το περίγραμμα της ή των διεκδικήσεων της.

Ονομάσαμε πιο πάνω την όλη δράση ως αντι-κυβερνητική. Εμβαθύνοντας στις επάλληλες όψεις αυτής της «δημόσιας παράστασης», θα λεχθεί ό,τι αυτή εγγράφει, πέραν του αντι-κυβερνητικού πρόσημου, την ιεραρχική θεώρηση των πραγμάτων ή αλλιώς, του κοινωνικού-πολιτικού γίγνεσθαι (οι 'πάνω' και οι 'κάτω'), την οιονεί αξιοποίηση της διαρρύθμισης της πόλης που συμβάλλει στη διαμόρφωση αυτού που θα αποκαλέσουμε ως 'διαμαρτυρόμενου ποδηλάτη,' την εκδίπλωση ενός 'πράττειν' το οποίο προβαίνει, διαμέσου της έγκλησης της 'διαφθοράς,' στην διεκδίκηση της 'διαφάνειας' στις συναλλαγές, καθώς και στη διαχείρισης της πανδημικής κρίσης. Περισσότερο από την ίδια την δράση που υπενθυμίζει μορφές αστικής performance που συναρθρώνει την διεκδίκηση με την κίνηση επί του δημόσιου χώρου, ιδιαίτερα εμπρόθετος  καθίσταται ο λόγος που υιοθετείται από τους διαδηλωτές.

Σταχυολογούμε ενδεικτικά από την ιστοσελίδα του ειδησεογραφικού πρακτορείου ‘Euronews’: «Με μάσκες και φωνάζοντας «Κλέφτες!», οι διαδηλωτές πέρασαν με τα ποδήλατά τους από το κέντρο της πόλης και έπειτα ποδηλάτησαν γύρω από την έδρα της κυβέρνησης και το κτίριο της Βουλής».

Ο λόγος περί ‘κλεφτών’ που υιοθετείται (δίχως κάποιον δισταγμό), προσλαμβάνει τους όρους του «συγκρουσιακού λόγου», για να παραπέμψουμε στην Ευαγγελία Καλεράντε, νοηματοδοτεί πολιτικοϊδεολογικά την αντίθεση-αντίστιξη  μεταξύ πλήθους που συμμετέχει στην κινητοποίηση με τα ποδήλατα, με τους πολιτικούς που ευρίσκονται εντός των κτιρίων όπου και καταλήγει η διαμαρτυρία (εδώ υπεισέρχεται το υπόδειγμα των ‘κρυπτόμενων πολιτικών’), στο εγκάρσιο σημείο όπου και λαμβάνει χώρα η δυνατότητα της ερμηνευτικής ‘μετάβασης’ που δεν αίρει τα ‘φορτισμένα’ της στοιχεία. 

Εάν η διαμαρτυρία απευθύνεται στους ‘κλέφτες’ που στοχεύουν στο πως θα εκμεταλλευθούν την κρίση και δη την κοινωνιο-υγειονομική κρίση για να πλουτίσουν, τότε, αυτοί οι ίδιοι ‘κλέφτες’ δρουν εντασσόμενοι σε ένα ‘σύστημα’ (ας θυμηθούμε εδώ την ‘κάστα’ των Ισπανών ‘Podemos’), που δύναται να αποκληθεί ‘κλεπτοκρατία.’ Ακόμη και εάν αυτή η ‘μετάβαση’ θεωρούμε ό,τι συντελείται απλοϊκά, αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της προσπάθειας αυτής της μορφής διαμαρτυρίας και συμμετοχής να απαντήσει στο διττό ερώτημα ‘ποιοι είμαστε;’ (Charles Tilly) και επίσης, ‘τι κάνουμε;,’ επανεπινοώντας μία κουλτούρα συμμετοχής που κατατίθεται με πολιτικούς όσο και συγ-κινησιακούς όρους. 

Ανοίγοντας μία μικρή παρένθεση, θα πούμε πως ο όρος ‘κλεπτοκρατία’ αναπαρήχθη και στην ελληνική δημόσια σφαίρα κατά την διάρκεια της κρίσης του εν Ελλάδι κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού, κινηματικά όσο και πολιτικά-θεωρητικά, ως μοντέλο ερμηνείας των αιτίων εκδήλωσης της κρίσης, όπως δεικνύει η περίπτωση του Σταύρου Λυγερού. 

Τώρα,  οι ‘κλέφτες’ που είναι ‘γνωστοί,’ ευρίσκονται εκεί όπου καταλήγει η πορεία με τα ποδήλατα, ήτοι στα κτίρια της εξουσίας, σημασιοδοτώντας την συγκεκριμένη εκδήλωση και ως παράσταση μνήμης, που, συσχετίζει το παρόν με το ευρύτερο κινηματικό παρελθόν και σε χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας όταν και επιτακτικά ανασύρονταν στη δημόσια σφαίρα ζητήματα ‘διαφθοράς’ ως σύστοιχο στοιχείο της δράσης και της λειτουργίας της οικονομικής και πολιτικής ελίτ.

Αυτό που διεκδικείται επίσης, τιθέμενο στη βάση της κινησιολογίας του πλήθους, είναι, με τους όρους του Volgy, η «πραγματική συμμετοχή», που σημασιοδοτείται πάνω στον άξονα της δημοκρατικής επανοικειοποίησης όπως εκφράζεται συμβολικά  στην πορεία προς τα δύο κτίρια.  Το κτίριο της Βουλής και της κυβέρνησης. Το ποδήλατο ως στοιχείο δράσης, δεν συνιστά διακοσμητικό στοιχείο, αλλά, αντιθέτως, συστατικό κομμάτι της κοινωνικής-πολιτικής επιτέλεσης, για την οποία, ο ‘κλέφτης’ και οι ‘κλέφτες’ (πληθυντικότητα) ενέχουν πολιτική ταυτότητα. Στη Σλοβενία, το είδος της διαμαρτυρίας (ποδήλατο), εναλλάσσεται με την περισσότερο 'κοινή' στόχευση της, με την ίδια να 'αφηγείται' περισσότερα από όσο θέλει να εννοηθεί η ίδια, για το παρόν.

 

 

* Φωτογραφία: www.lifo.gr

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ