Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Λένα Πετροπούλου: «Δεν σταματάμε, έστω κι αν το μπροστά γίνει βήμα βήμα»

 

Η Λένα Πετροπούλου είναι γνωστή και ταλαντούχα ηθοποιός και σκηνοθέτης της πόλης μας. Αυτή την περίοδο, μετά από την καραντίνα της πανδημίας του κορωνοϊού, όλοι προσπαθούμε να επιστρέψουμε στην καθημερινότητα μας. Τι γίνεται όμως με τους καλλιτέχνες, τους ηθοποιούς και τους ανθρώπους του θεάματος; Ένιωσα την ανάγκη να δω μέσα από μία καλλιτεχνική ματιά την όψη της καραντίνας, της πανδημίας και όλως των προβλημάτων που επιφέρει αυτή η περίοδος και επισκέφτηκα καλλιτεχνική ομάδα NOVAN Theatre Group. Εκεί συζήτησα με τη Λένα Πετροπούλου. Μέσα από τη συζήτησή μας συνειδητοποίηση πως ίσως ένα νόμισμα έχει περισσότερες από δύο όψεις…

Κυρία Πετροπούλου θα ήθελα να αρχίσουμε από την περίοδο της καραντίνας. Πώς τη ζήσατε εσείς;

Σα χωρισμό! Όλα τα στάδια μιας απώλειας χώρεσαν σε αυτούς τους δυόμισι μήνες… Άρνηση, Θυμός, Διαπραγμάτευση με τον εαυτό μου, κυρίως, βαθιά Θλίψη, Αποδοχή. Αυτό ήταν το ψυχολογικό κομμάτι, που μάλλον πολλοί άνθρωποι βίωσαν! Στο κομμάτι του πώς πέρασαν οι μέρες… ταινίες, ενημέρωση, διαβάσματα, μαγειρέματα, πολλά σταυρόλεξα, πολλές σκέψεις κοιτώντας έξω από το παράθυρο! Επίσης, θεωρώ πως δεν πρωτοτύπησα σε κάτι!

Από οικονομικής άποψης πώς καταφέρατε να επιβιώσετε όλον αυτόν τον καιρό. Το κράτος φρόντισε να επιδοτήσει και εσάς τους καλλιτέχνες;

Πικρό θέμα! Και πάλι εγώ είμαι από εκείνους που δούλευαν παράλληλα, όλον τον προηγούμενο καιρό, διδάσκοντας θέατρο. Άρα, από αυτή μου την ιδιότητα πήρα την αποζημίωση των 800 ευρώ. Όχι σαν καλλιτέχνης, λοιπόν, σα δασκάλα! Εάν δεν υπήρχε αυτή η παράλληλη δραστηριότητα, σήμερα θα βρισκόμουν σε άσχημη θέση! Όπως βρίσκονται πολλοί-πολλοί συνάδερφοι, για τους οποίους καμία πρόβλεψη δεν έγινε από το κράτος. Αυτός ο ιδιαίτερος κλάδος των καλλιτεχνών εν γένει έχει κατάφωρα αδικηθεί και συνεχίζει να αδικείται! Κι αυτή η αδικία δεν ισχύει μόνο για τους καλλιτέχνες ως μεμονωμένα άτομα, αλλά και για το είδος των επιχειρήσεων / εταιριών που οι καλλιτέχνες συστήνουν. Τις ΑΜΚΕ (Αστικές Μη Κερδοσκοπικές Εταιρίες). Καμία πρόβλεψη, καμία ελάφρυνση, καμία αποζημίωση, ενώ διατηρούν χώρους, πληρώνουν φόρους, ασφαλίζουν εργαζομένους, παράγουν. Για το λόγο αυτό έχουν συντονισμένα αρχίσει συζητήσεις, ξεπετάχτηκαν, ως ανάγκη, πρωτοβουλίες δράσης και καταγραφής, διεκδίκησης και προβολής των ιδιαίτερων συνθηκών ζωής και εργασίας μας. Υπάρχει θλίψη, άγχος, μεγάλη αβεβαιότητα για το παρακάτω μας…

Ο κόσμος επέστρεψε στην καθημερινότητά του. Εσείς, οι καλλιτέχνες του θεάτρου, πότε θα μπορείτε επίσημα να ανεβάσετε μία παράσταση;

Ο κόσμος επέστρεψε σε «μια» καθημερινότητα. Σίγουρα όχι αυτή που ήξερε. Επέστρεψε σε έναν κόσμο που άλλαξε! Από τον τρόπο της επαφής μας με τους άλλους ως τις συνθήκες εργασίας και μετακίνησης μας, τα εργασιακά μας δικαιώματα και τις βεβαιότητες μας! Σα να βγήκαμε σε μια νέα εποχή, που, φοβάμαι, θυμίζει παλιότερες! Όσο για το πότε θα μπορέσουμε ξανά να ανεβάσουμε παράσταση, τουλάχιστον με θεατρικούς όρους -κλειστό θέατρο-φώτα-σκηνή-κοινό, κανείς μας δεν ξέρει, κανείς μας δεν μπορεί να κάνει ένα ασφαλές πλάνο δράσης… δυστυχώς! Σκοτάδι.

Το θέατρο είναι μία μορφή τέχνης την οποία υπηρετείτε και εσείς η ίδια πολλά χρόνια. Ο κόσμος παρακολουθεί θέατρο; Και για να το θέσω καλύτερα, ο κόσμος στη Θεσσαλονίκη προ κορωνοΐού παρακολουθούσε θέατρο;

Τα τελευταία χρόνια, έχω την αίσθηση, πως οι Θεσσαλονικείς έβαλαν περισσότερο το θέατρο στους τρόπους ψυχαγωγίας τους. Άλλοι 1-2 φορές το μήνα, άλλοι κάθε βδομάδα παρακολουθούσαν κάποια παράσταση… άλλοι πάλι όταν ένα διάσημο όνομα ερχόταν στην πόλη! Πολλές παραγωγές ανέβηκαν από τοπικούς θιάσους με σχετική ή μεγαλύτερη επιτυχία, οι παραστάσεις του Κρατικού είχαν μεγάλη αποδοχή, οι μετακλήσεις από την Αθήνα πήραν κι έδωσαν. Συμπεραίνω, λοιπόν, πως , ναι υπήρχε ένα ρεύμα στην πόλη. Το θέατρο τα τελευταία χρόνια πήρε ζωή.

Πιστεύετε πως σήμερα που μιλάμε θα έπρεπε να ανοίξουν τα θέατρα; Όσο παραμένουν κλειστά τα θέατρα, εκτός από την έλλειψη πολιτισμού, αλλά και διασκέδασης ποιοι έχουν οικονομικές συνέπειες από αυτό;

Αυτή είναι μια πολυεπίπεδη κουβέντα. Θα έλεγα, μάλιστα, πολιτική! Η προσωπική μου γνώμη είναι πως ναι, θα έπρεπε να ανοίξουν. Με τους όρους που λειτουργούν τα σινεμά, τα αεροπλάνα, τα μέσα μαζικής μεταφοράς κτλ! Δεν καταλαβαίνω, τέλος πάντων, γιατί το θέατρο αποτελεί εξαίρεση! Κι από την άλλη όλο αυτό εμπεριέχει ρίσκο για τους επιχειρηματίες, καθώς πολλοί είναι εκείνοι, από το κοινό, που φοβούνται να επισκεφτούν κλειστούς χώρους ή κάποιοι από αυτούς «δαιμονοποιήθηκαν» στα μάτια τους πιο πολύ από άλλους! Το θέμα σίγουρα είναι πολύπλοκο, σίγουρα μιλάμε για οικονομικό ρίσκο, αλλά αυτή τη στιγμή και όπως έχει το πράγμα, μιλάμε για απόλυτη οικονομική καταστροφή για ορισμένους εργασιακούς κλάδους! Πέρα από την έλλειψη πολιτισμού,  έκφρασης δημιουργικών φωνών, πνευματικής ξηρασίας, στραγγαλισμού κάθε ελεύθερου καλλιτεχνικού οράματος, μιλάμε για επαγγελματίες του θεάματος εν γένει, που απειλούνται με οικονομικό αφανισμό. Και το οικονομικό ρίσκο να θέλεις να πάρεις, δεν σου επιτρέπεται!

 

Ελλάδα 2020. Ποια είναι η οικονομική ασφάλεια που παρέχει το ελληνικό κράτος στον καλλιτέχνη;

Ένα θα πω: σε πρόσφατη έρευνα Εurostat για τις κρατικές δαπάνες 30 χωρών της Ε.Ε. για τον πολιτισμό τους, η Ελλάδα κατέχει την τελευταία θέση με 0,3% του κρατικού προϋπολογισμού! Οι δε επιχορηγήσεις σε θιάσους, που απευθείας ελέγχονται και εγκρίνονται από το Υπουργείο και όχι από κάποια ανεξάρτητη αρχή για τον πολιτισμό, και δεν επαρκούν και δεν φτάνουν ποτέ στις μικρότερες ομάδες ή σε αυτοαπασχολούμενους καλλιτέχνες. Λίγες φορές γίνεται εξαίρεση στον κανόνα “Το Κράτος ταΐζει το Κράτος”. Όσοι από τους καλλιτέχνες επέλεξαν να πάρουν αυτό το δρόμο στη ζωή τους, το έκαναν κατά βάση με προσωπικό ρίσκο, με ίδιους πόρους, με πίστη και δουλειά, κάνοντας παράλληλα κι άλλες δουλειές και χωρίς να περιμένουν να φάνε από το κράτος. Οι συνθήκες του ευρύτερου επαγγέλματος μας είναι “ειδικές”. Εάν τώρα υπολογίσει κανείς πως μέσα σε αυτές τις συνθήκες το ζητούμενο είναι η δημιουργία, ίσως αντιληφθεί την πίεση που επιφέρει στη ζωή σου το να αποφάσισες να είσαι / γίνεις καλλιτέχνης! Στις κακεντρέχειες του είδους “ε, ας κάνουν κάτι άλλο!”, το μόνο που έχω να αντιτάξω είναι “θα κάνω ό,τι θέλω!”. Δεν ζητάμε τα ρέστα για τις επιλογές μας, ζητάμε ίση αντιμετώπιση στα δικαιώματα μας.

Έχουμε δει πολλές αξιόλογες παραστάσεις στις οποίες έχετε υπογράψει τη σκηνοθεσία και σε άλλες και το σενάριο. Η εκδήλωση αυτής της πανδημίας και ο τρόπος που την αντιμετώπισε η Ελλάδα αποτέλεσε για εσάς πηγή έμπνευσης να γράψετε ένα έργο / μία παράσταση;

Απολύτως καμία έμπνευση! Μόνο σκέψεις. Πολλές σκέψεις. Ήταν η λιγότερο δημιουργική μου περίοδος τα τελευταία χρόνια. Μου έλειπαν οι άνθρωποι, μου έλειπαν τα ερεθίσματα κι ακόμη, ενώ προσπαθώ να με σηκώσω, μου λείπουν οι καθαροί στόχοι!

Αλήθεια, πώς θα περιγράφατε όλο αυτό που ζήσαμε την περίοδο της καραντίνας με λίγες λέξεις;

Μια λέξη και μόνο κι ας την ερμηνεύσει ο καθένα όπως αγαπά: Εμπειρία (και εξακολουθεί να είναι)

Γνωρίζω πως έχετε το θεατρικό εργαστήρι Novan. Τι σχεδιάζουν οι Novan τώρα που τα θέατρα είναι κλειστά; Τι κάνουν όσοι ανήκουν στην ομάδα σας;

Η καλλιτεχνική ομάδα NOVAN Theatre Group είναι μια από τις «ζωντανές” ομάδες της πόλης. Μέλη της είναι και επαγγελματίες και ερασιτέχνες ηθοποιοί, χορευτές, μουσικοί, εικαστικοί. Δραστηριοποιείται από 2010 στο χώρο της παραγωγής επαγγελματικών παραστάσεων για ενήλικες και παιδιά, στη διοργάνωση δράσεων και θεματικών event, στην εμψύχωση θεατρικών ομάδων και στην οργάνωση σεμιναρίων. Όλα αυτά, όπως καταλαβαίνετε, βρέθηκαν σε αναγκαστική παύση το προηγούμενο διάστημα! Tώρα, που σιγά – σιγά, ξεμουδιάζουμε, αλλά και ποντάρουμε στην αισιοδοξία μας, αντί του φόβου, αρχίζουμε να κάνουμε πλάνα! Δε σταματάμε, δε θέλουμε! Θα βρούμε τρόπους να επικοινωνήσουμε αλλιώς! Ίσως μας συναντήσετε σε κάποιο ιντερνετικό φεστιβάλ, ίσως μας συναντήσετε στα πάρκα και τα παρτέρια της πόλης, όπου προβάρουμε νέες ιδέες ανοιχτού αέρα, ίσως πέσετε πάνω σε κάποια υπαίθρια δράση μας στις αρχές του Ιούλη. Τρεις μικρές performance δρόμου ετοιμάζονται: »Τhe suicidal project», η δράση ‘Sichouan’ και το »Κουκούτσι». Όταν βρισκόμαστε, συνδημιουργούμε και συμπράττουμε, νιώθουμε όλοι μας πιο αισιόδοξοι, πιο δυνατοί… Δεν σταματάμε, έστω κι αν το μπροστά γίνει βήμα – βήμα!

Φεύγοντας ήμουν γεμάτη αισιοδοξία. Κράτησα την τελευταία φράση της Λένας Πετροπούλου και αποφάσισα να πορευτώ με αυτή. «Δεν σταματάμε, έστω κι αν το μπροστά γίνει βήμα βήμα».

Σε ευχαριστώ πολύ Λένα Πετροπούλου!

Φανή Συντάκη

 

https://skglife.gr/

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ