Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Οι “Ακίνητοι” Άνθρωποι - Γράφει ο Ευάγγελος Πάλλας

 

«Σε μια πρώτη προσέγγιση, ο σημερινός δυτικός άνθρωπος  −συμπεριλαμβανομένου και του Νεοέλληνα− είναι ένα άτομο περιορισμένο στην καθαρά ιδιωτική του σφαίρα, ενδιαφέρεται μόνον για το βιοτικό του επίπεδο. Προσπαθεί με τα διάφορα καταναλωτικά “αγαθά” να συγκαλύψει την έλλειψη κάθε νοήματος αναφορικά με τη ζωή και τη θνητότητά του» καταναλώνοντας. Χειραγωγείται από τους δήθεν πολιτικούς ή είναι τόσο αποκαρδιωμένος από την πολιτική κατάσταση, ώστε απέχει. Αποχαυνώνεται από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Χαζεύει τα σήριαλ και χάφτει, κατά το μάλλον ή ήττον, αυτά που του σερβίρουν ως «νέα»… Η σημερινή κοινωνία είναι μια κοινωνία τηλεκατανάλωσης με διπλή έννοια. «Εκείνο που κυρίως καταναλώνουν σήμερα οι άνθρωποι είναι τη-λε-ό-ρα-ση. Και μέσα από την τηλεόραση καταναλώνουν, δι’ αντιπροσώπου, τη φαντασίωση μιας ζωής που θα ήταν  λεφτά,  σεξεξουσία  και  βία».

Η σιωπή της κοινωνίας είναι χαρακτηριστική πρακτική της αδράνειας που εκπορεύεται από τα δύσκολα χρόνια. Μια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας έχει επιλέξει ως μορφή δράσης την ακινητοποίηση. Οι ακίνητοι άνθρωποι αποδέχονται λανθασμένα την πολιτική που τους επιβάλουν οι ειδικοί της πολιτικής χειραγώγησης μέσω των συστηματικών ΜΜΕ και οι όποιοι χειραγωγοί τους. Η πολιτική ακινήτων ανθρώπων, δεν είναι η μάχη για την ελευθερία, αλλά ο αγώνας για μια «ζωή» της αφθονίας και της υποτέλειας.

Πολλές φορές οι άνθρωποι εξαναγκάζονται στην υπακοή. Ο εξαναγκασμός γίνεται μέσω του φόβου και ακρωτηριάζει τη σκέψη. Όποια «αλλαγή»  επιχειρήσουν οι ακίνητοι άνθρωποι, στην πραγματικότητα είναι στην επιστροφή της προηγούμενης αναγκαστικής αλλαγής. Για όποια αλλαγή, πρέπει οι άνθρωποι να το θέλουν πολύ. Έτσι χρησιμοποιείται ένα είδος «σύνθετης επέμβασης. Στην σκέψη τότε αναλαμβάνουν τα ΜΜΕ τον ρόλο του καθοδηγητή. Πολλές φορές διαφωνούμε, αλλά στο τέλος κάνουμε ότι ακριβώς τους λένε.

Ο ακίνητος άνθρωπος είναι αυτός που προσδιορίζει τη θέση του και κάνει τις επιλογές του, μέσα από ένα έτοιμο  και λαμπερό περιορισμένο πακέτο αναγκών έτοιμο προκάτ και συμβατικών επιλογών – επιταγών.

Είναι ο άνθρωπος που όταν ένας φασίστας  χτύπησε έναν άνθρωπο είπε:  «Καλά του έκανες. Είναι αυτός που δεν είναι ρατσιστής, αλλά η Ελλάδα δεν χωράει άλλους.

Οποιαδήποτε άρνηση να ακολούθησαν τις εντολές της εξουσίας, οφείλεται στο  όνομα της προσφοράς, κάλιο λίγο και στο χέρι. Το λίγο όμως γίνεται συνεχώς λιγότερο. Λιγότερα χρήματα, λιγότερη ελευθερία, λιγότερες επιλογές. Έτσι αποδυναμώνει τα όποια αισθήματα εξέγερσης και ταυτόχρονα γενικεύει την υποταγή, την ακινησία.

Τη σωτηρία της ψυχής, την οποία προσμένουν οι ακίνητοι άνθρωποι, δύο πράγματα μόνο τους σώζουν. Ο Θεός και οι Τράπεζες. Την Σωτηρία  της ψυχής τους οι ακίνητοι άνθρωποι την θέλουν επειδή υπονοεί ένα είδος συντήρησης των ήδη κεκτημένων. Πιστεύουν ότι η ελευθερία είναι κάτι που τους το έχουν χαρίσει. Δεν γνωρίζουν ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται, αλλά κατακτείται.

Οι ακίνητοι άνθρωποι, είναι αυτοί που με την σιωπή τους και την συνενοχή τους κλείνουν το μάτι στους δυνάστες και τους λένε… συνέχισε… και βέβαια το πρόβλημα είναι η ενοχή τους, στην τόσο αποκαλυπτική βία που ασκεί η εξουσία. Είναι οι άνθρωποι που είναι ανίκανοι να φτιάξουν έστω και μία δική τους «αλήθεια». Μέσα από την αναζήτηση της γνώσης, πιστεύουν στις «αλήθειες» που απλόχερα  τους δίνουν οι γνωστοί άγνωστοι, έτοιμοι ακόμα και να σκοτώσουν ή να σκοτωθούν, για χάρη τους και το χειρότερο είναι πως έχουν την απαίτηση να πεθαίνουμε  όλοι για τις δικές τους… «αλήθειες».

Για τους ακίνητους ανθρώπου, η μη διεκδίκηση της ελευθερίας, οδηγεί στην παράδοση της αξιοπρέπειας. Πιστεύω ότι η αξιοπρέπεια και η ελευθερία είναι δύο έννοιες που συμπορεύονται.

Οι ακίνητοι άνθρωποι, αποτελούν αρκετά μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Έτσι κατανοούμε γιατί η κοινωνία είναι σιωπηλή και ακίνητη, απέναντι στις όποιες ιδεολογικές αλλαγές.

Και ενώ περνάει ο καιρός, η πλειοψηφία των ακινήτων ανθρώπων, αντί να αφυπνίζεται, αντί να αμφισβητεί τις καπιταλιστικές αξίες που μετέτρεψαν τις ζωές τους σε οικονομικό καζίνο, τι προσαρμόζονται, αρχίζουν να το συνηθίζουν ενδοβάλλοντας  το αίσθημα της αποτυχίας και αποδέχονται την κατάσταση ως κάτι αναπόφευκτο ή μη αναστρέψιμο…

Είναι εξάλλου μια εποχή σκοτεινή. Με τη σύγχυση που φέρνει το σκοτάδι. Το παλιό περνιέται για νέο, το κάτω πιο πάνω, ο δεξιός δεν ξέρει που είναι ο διπλανός, ο αριστερός δεν ξέρει αν υπάρχει δίπλα του, ο σύντροφος ή πόσο είναι μαζί του. Σκοτεινή δεν είναι η εποχή που η αντίδραση επιβάλλει τη σιωπή της, αλλά εκείνη που η πρόοδος νιώθει σύγχυση. Δεν ξέρει προς τα που να στραφεί. Θα είναι ο φόβος που μας έχει κυριεύσει όλους, αν και στους περισσότερους τα όνειρά τους δεν πάνε πιο μακριά από το να γίνουν πάλι ότι ήταν.

 Σ’ αυτήν την σκοτεινή εποχή, μεγάλη  είναι η συνεισφορά των ακίνητων ανθρώπων, αφού δεν μιλούν, σιωπούν και ακούγονται.

Μην τους ενοχλείται… Είναι απασχολημένοι με την σιωπή τους.

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ