Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Εκείνο το ζεστό απόγευμα της 12ης Ιουνίου 2004 στη Σόφια

 

Απόγευμα Σαββάτου 12 Ιουνίου 2004. Σόφια. Οδός Αγ. Στεφάνου… Η κίνηση αραιή ακόμη, αλλά στο φανάρι, απέναντι από την «Γέφυρα των αετών» πάντα είχε σταματημένα αυτοκίνητα να περιμένουν το «πράσινο» σκορπώντας αποπνικτικό καυσαέριο…

Μόλις είχα τελειώσει. Κανονικά έπρεπε να βρίσκομαι ήδη στο δρόμο της επιστροφής. Περνώντας μπροστά από το στάδιο «Βασιλ Λεφσκι» και ακολουθώντας μια πληκτική διαδρομή προς τα «Κούλατα».

Όμως εκείνη την ημέρα δε μπορούσα να φύγω. Δε γινόταν να φύγω…

Σε λίγη ώρα άρχιζε ο αγώνας της Ελλάδας με την Πορτογαλία.
Αν ξεκινούσα, ήθελα δυο ώρες να φτάσω στα σύνορα. Το καλύτερο που μπορούσα να κάνω ταξιδεύοντας ήταν να ακούω ραδιοφωνική μετάδοση από το βουλγαρικό κρατικό ραδιόφωνο…

Μπα… δεν μ ενθουσίαζε καθόλου η ιδέα…

Άλλες εποχές τότε. Άγνωστο το ψηφιακό ραδιόφωνο, σε πρώτη φάση εξέλιξης η κινητή τηλεφωνία, ελάχιστες και «πρωτόγονες» οι εφαρμογές του ιντερνέτ…

Αποφάσισα να παρατείνω την παραμονή μου για ένα δίωρο, ρισκάροντας να ταξιδέψω νύχτα σε μια διαδρομή που δεν ήταν και η γοητευτικότερη….

Το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής, τα 200 χιλιόμετρα μέχρι τα σύνορα, ο δρόμος δεν ήταν καλύτερος από τη διαδρομή Βέροια – Μελίκη…

Σε πολλά σημεία ήταν και πολύ χειρότερος…

Όμως αποφάσισα να μείνω…

Η μικρή καφετέρια της γωνίας έκανε καλό καφέ, πήγαινα συχνά εκεί,  είχαμε γίνει φίλοι με τον ιδιοκτήτη, είχε ένα μικρό, αλλά ήσυχο πατάρι, δε μπορούσα να έχω καλύτερη επιλογή…

Όταν μπήκα στο μαγαζί, η τηλεόραση μετέδιδε την τελετή έναρξης…

Το μαγαζί ασφυκτικά γεμάτο. Ο ιδιοκτήτης έσπευσε να με υποδεχτεί και φρόντισε να μου βρει μια θέση κάπου κοντά στη τηλεόραση.

Τον ευχαρίστησα και του είπα ότι θα προτιμούσα μια καρέκλα κάπου στην άκρη…

Τον βόλευε κι αυτόν κι εμένα…

Εδώ που τα λέμε δεν ήμουν και ιδιαίτερα αισιόδοξος για την έκβαση του αγώνα και δεν είχα καμιά όρεξη να ακούω σχόλια και πειράγματα, σε περίπτωση που τα πράγματα πηγαίνανε άσχημα στο ματς

Άλλωστε βρισκόμουν σε μια ξένη χώρα. Μόνος Έλληνας σε μια καφετέρια, κάπου στο κέντρο της Σόφιας, ελπίζοντας για το καλύτερο για την ομάδα της πατρίδας μου, δηλαδή μια αξιοπρεπή εμφάνιση.

Με όλο τον κίνδυνο για ένα αγωνιστικό στραπάτσο, συνοδευόμενο από τίποτα όχι και πολύ κολακευτικά σχόλια από τον περίγυρο. Ήμουν προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο γι’ αυτό και κάθισα τέρμα πίσω, όσο γινόταν πιο διακριτικά…

Η τηλεόραση έδειχνε τις ομάδες, την Ελλάδα και την Πορτογαλία να μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο…

Η ιδιοκτήτης στο μπαρ ετοίμασε τον καφέ, τον έβαλε πάνω σ’ ένα δίσκο και με μια κίνηση του κεφαλιού έδειξε στη σερβιτόρα προς τα εμένα.

Καθώς έκανε την κίνηση με το κεφάλι, τα βλέμματά μας συναντήθηκαν.

"Ει… Έλληνα, τι θα κάνετε σήμερα;" είπε χαμογελώντας;

Σήκωσα τους ώμους, χαμογέλασα… «Θα δούμε», είπα…

Με μιας όλο το μαγαζί γύρισε και με κοίταξε… Άλλοι χαμογέλασαν, άλλοι απλά κοίταξαν με περιέργεια και κάποιοι μουρμούρισαν, «προφητεύοντας» δύσκολες στιγμές για την Εθνική μας.

Όχι άδικα οι άνθρωποι… Εδώ δεν το πιστεύαμε ούτε εμείς…

Πριν την Πορτογαλία, στους αγώνες προετοιμασίας, ειδικά με την Ολλανδία η Εθνική δεν βλεπότανε..

Η κριτική για τις επιλογές του Ρεχάγκελ σε κάποιες περιπτώσεις άγγιζε τα όρια της "κατάρας"... Προβλέψεις που στην καλύτερη περίπτωση ήταν: "Πάμε και βλεπουμε"....

Ξεκίνησε ο αγώνας και ο αιφνιδιασμός ήταν πλήρης και καθολικός. Μέσα κι έξω από το γήπεδο… Παντού!!!

Μια Ελλάδα βγαλμένη απ’ το πιο μαγικό όνειρο, μια Ελλάδα με μυαλό και τσαγανό…

Η μπάλα έφυγε από το πόδι του Καραγκούνη…

Μέσα στο μαγαζί οι μισοί ξαφνιάστηκαν και περίμεναν τα ριπλέι για να καταλάβουν τι έγινε… Οι υπόλοιποι πετάχτηκαν επάνω!!!

«Γκολ!! Μπράβο στην Ελλάδα!!», φώναζαν…

Είδα πάλι όλο το μαγαζί να γυρίζει και να με κοιτάει… Έμεινα ατάραχος, εντελώς ανέκφραστος. Ήταν ίσως το μόνο γκολ στη ζωή μου που δεν το πανηγύρισα..

Ήταν πολύ νωρίς ακόμη…

Το παιχνίδι κυλούσε, η ώρα περνούσε τα σχόλια έδιναν κι έπαιρναν…

«Οι Έλληνες παίζουν πολύ έξυπνα»!!! είπε ένας… «Και παλικαρίσια»!!! συμπλήρωσε ένας άλλος…
Μπράβο «μπε»!!!

Το «μπε» στα Βουλγάρικα είναι το δικό μας το «βρε»…

Στο ημίχρονο μαζεύτηκαν κάποιοι γύρω μου…

«Έχετε πολύ καλή ομάδα», μου λέγανε… «Μπράβο!!! Μακάρι να συνεχίσετε έτσι!!!»

Άρχισε το δεύτερο ημίχρονο….

Ο Σειταρίδης μπήκε στην περιοχή… Ανατροπή!!!

«Ντούσπα!!! Ντούσπα»!!! (πέναλτυ!!! πέναλτυ!!!) φώναζε όλο το μαγαζί.

Ο Κολίνα έδειξε χωρίς κανένα δισταγμό την άσπρη βούλα… Ο Μπασινάς είπε «ναι» στο ραντεβού με την ιστορία…

Πετάχτηκαν όλοι επάνω!!! Πανηγύριζαν σαν να έπαιζε η Εθνική Βουλγαρίας!!!

«Μπράβο Έλληνες»!!!!

Τώρα γυρνούσαν πιο συχνά τα κεφάλια και με κοίταζαν. Με συμπάθεια και θαυμασμό πλέον!!! Ήμουν ο Έλληνας σε μια ξένη χώρα που θαύμαζε, όπως όλος ο κόσμος εκείνο το μαγικό απόγευμα τους «μάγκες με τα γαλανόλευκα»!!!

Τελευταία λεπτά, οι Πορτογάλοι μειώνουν σε 2-1. Αγωνία. Όχι για πολύ… Τέλος!!!

Ελλάδα – Πορτογαλία 2-1!!! Ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα!!!

Μέσα στο μαγαζί όλοι ξέσπασαν σε χειροκροτήματα, ιαχές, σχόλια θαυμασμού!!!

Ήρθαν αρκετοί γύρω μου. Μου έδωσαν το χέρι… «Συγχαρητήρια, μπράβο»!!!

Τότε ήταν που άφησα τη χαρά μου να φανεί!!!

Σηκώθηκα όρθιος με υψωμένες τις γροθιές!!!

Πήγα στο μπαρ, έβγαλα μερικά χαρτονομίσματα σε λέβα και τα έδωσα στο αφεντικό.

«Κέρασε τους όλους», του είπα… «Φτάνουν;»…

Με κοίταξε και γέλασε.. «Και με το παραπάνω», μου είπε… «Σ’ ευχαριστώ… Συγχαρητήρια»…

Έκανα να φύγω, αλλά ο ιδιοκτήτης με κράτησε. «Τσακαϊ μάλκο», μου είπε («περίμενε λίγο»)

«Ο φίλος μας από εδώ, ο Έλληνας κερνάει όλο το μαγαζί», φώναξε και μου τράβηξε το χέρι υψώνοντας το μαζί με το δικό του…

Άλλοι χειροκρότησαν, άλλοι φώναξαν «ευχαριστώ… εις υγείαν»…

Ύψωσα ένα ποτήρι «εις υγείαν» και με μια κίνηση του χεριού στο στήθος τους ευχαρίστησα…

Από την Πορτογαλία μέχρι τη Σόφια μας ένωνε μια απίστευτη χαρά και συγκίνηση…

Βγήκα, πήγα στ’ αυτοκίνητο και χρειάστηκαν κάποια λεπτά να συνέλθω…

Ξεκίνησα… Είχε κιόλας νυχτώσει…

Πριν το Πέρνικ έπεσα στο πρώτο μπλόκο…

Άδεια, δίπλωμα και το γνωστό «τροπάριο»… Υπέρβαση ορίου ταχύτητας.. «Γκλόμπα» (πρόστιμο) …  

Όμως αυτή τη φορά δεν ήταν έτσι… Μόλις έδωσα το διαβατήριο, ο αστυνομικός με κοίταξε με συμπάθεια!!!

«Έλληνας είσαι; Τι σπουδαία ομάδα έχετε!!! Με μυαλό και παλικαριά…!!! Μπράβο!!!»

Μου έδωσε το διαβατήριο… «Καλό δρόμο… Να προσέχεις!!!»…

Κόντευαν μεσάνυχτα όταν περνούσα τη διασταύρωση του Σαντάνσκι… Στο βάθος τα φώτα ήταν ο Προμαχώνας.. Τα σύνορα…

Σε λίγη ώρα το ημερολόγιο έδειχνε 13 Ιουνίου…

Η επόμενη μέρα… Μαζί μας τις άλλες που ακολούθησαν… Από εκείνο το ζεστό απόγευμα της 12ης Ιουνίου 2004…

Εκείνο το απόγευμα που η ιστορία ξεκίνησε να γράφει τις πιο ένδοξες σελίδες του Ελληνικού ποδοσφαίρου…

Αυτά έγραψε η ιστορία…

Μια ιστορία που ο καθένας τη βίωσε με τον δικό του τρόπο, αποτυπώνοντας εκείνες τις μέρες ανεξίτηλα…

Όλοι μας έχουμε ζήσει στιγμές χαράς, περηφάνιας… Όμως, πιστέψτε με, δεν υπάρχει πιο γλυκιά χαρά, πιο ονειρεμένη περηφάνια, από την περηφάνια που νιώθει κανείς όταν ζει αυτό το όνειρο σε ξένη χώρα, σε ξένο τόπο και ξαφνικά αλλάζει όλο το τοπίο και γίνεται ένα μαγευτικό γαλανόλευκο!!!

Δ. Καρολίδης

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ