Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Για τις σχέσεις Γαλλίας-Τουρκίας - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

Ένα χαρακτηριστικό που ενσκήπτει με ιδιαίτερη ένταση τις τελευταίες ημέρες, με σημείο αναφοράς την Λιβύη, την Βόρεια Αφρική και ευρύτερα την περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, είναι οι σχέσεις μεταξύ Γαλλικής Δημοκρατίας και Τουρκίας, που, εν προκειμένω, βαίνουν προς μία σταδιακή κλιμάκωση που εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους.

 Και αν ένας τρόπος κλιμάκωσης, αφορά τις διάφορες ανακοινώσεις μεταξύ των κυβερνήσεων των δύο χωρών, τις ρηματικές διακοινώσεις που λαμβάνουν χώρα αυτή την περίοδο, ένας άλλος σχετίζεται με τον βαθμό της επικίνδυνης κλιμάκωσης (ένα βήμα πριν την διάνοιξη πυρ) για την οποία έκανε λόγο ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας στις δηλώσεις του μετά την συνάντηση με την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ. 

Ουσιαστικά, και με δραματοποιημένο ύφος, ο πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, αναφέρθηκε στη δυνατότητα έμπρακτης εφαρμογής της πολιτικής της «ανάσχεσης» (containment), για να χρησιμοποιήσουμε έναν όρο του Platia, της «ανάσχεσης» που θα εδύνατο να λάβει στρατιωτική μορφή. Αυτό το εν γένει συγκρουσιακό κλίμα έτσι όπως αρθρώνεται εντός των Γαλλο-τουρκικών διπλωματικών σχέσεων, συμπεριλαμβάνει τρία παράλληλα επίπεδα. 

Το πρώτο θεωρούμε πως θέτει στο επίκεντρο το πρόσφατο συμβάν στη Λιβύη, με την θεωρούμενη από την Γαλλία ως παρενόχληση της φρεγάτας  'Courbet,' από Τουρκικό πολεμικό πλοίο, δείγμα (εδώ τίθεται και η παράμετρος του 'τι ισχύει'), της προωθούμενης Τουρκικής γεω-πολιτικής στρατηγικής και της παρεμβατικότητας που αναπτύσσει η Τουρκία στη Λιβύη, όντας πλέον κρίσιμος 'παίκτης.'

 Το δεύτερο επίπεδο φέρει τις εξελίξεις στη Λιβύη, ως τμήμα ενός χερσαίου-θαλάσσιου πεδίου που ενσωματώνει την ζώνη του Σάχελ και περιοχές του 'Μαγκρέμπ' (Βόρεια Αφρική), πεδίου που εμφατικά προβάλλεται ως 'περιοχή Γαλλικού ενδιαφέροντος και συμφερόντων,' με την Γαλλική Δημοκρατία σε αυτή την περίπτωση, να προσιδιάζει προς την εστίαση στην έννοια του «στρατηγικού ρεαλισμού» του  Thomas Schelling, δρώντας προς την κατεύθυνση της κινητικής διπλωματίας και της ενεργοποίησης των παραδοσιακών διπλωματικών ερεισμάτων της στην περιοχή, ώστε να αναδειχθεί και παράλληλα να μετριασθεί η Τουρκική παρεμβατικότητα και δράση στη Λιβύη και στην ευρύτερη περιοχή. 

 Σε αυτό το πλαίσιο, δύναται να εντάξουμε και την προ ολίγων ημερών συνάντηση του Γάλλου προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν με τον Τυνήσιο ομόλογο του στο Παρίσι. Και ένα τρίτο επίπεδο, που άπτεται της Γαλλο-τουρκικής σχέσης διευρύνεται κατά τι, προσδιορίζοντας τις γεω-πολιτικές και ενεργειακού τύπου, διεργασίες εν καιρώ πανδημικής κρίσης που λαμβάνουν χώρα στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, εκεί όπου σημασιοδοτείται συγκεκριμένα η παρουσία της Γαλλικής ενεργειακής πολυεθνικής 'TOTAL' η οποία και δραστηριοποιείται στα ανοιχτά της Κύπρου, έχοντας ως επίδικο την έρευνα για την εξόρυξη υδρογονανθράκων.

 Όσον αφορά αυτό το στοιχείο, η Γαλλία, δια της ναυτικής της παρουσίας στην περιοχή, επανεπινοεί το εύρος της δραστηριοποίησης της, αξιοποιώντας την στρατηγική των διμερών σχέσεων και επαφών που έχει εγκαινιάσει η Κυπριακή Δημοκρατία την τελευταία περίοδο, με στόχο την διαφύλαξη των θέσεων της. Ο ελλιμενισμός Γαλλικών πλοίων σε Κυπριακά λιμάνια, και συμβολικά σημαίνει ό,τι η θαλάσσια περιοχή, μετατρέπεται εκ νέου σε πεδίο ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος και πιο συγκεκριμένα, του ενδιαφέροντος της Γαλλίας. Η Κυπριακή Δημοκρατία ως χώρα-μέλος της Ένωσης,   εξευρωπαΐζει με σταδιακά βήματα τις στρατηγικές κινήσεις της, ρηγματώνοντας τον διττό άξονα ‘ΗΠΑ-Ρωσία.’ 

Υπό αυτό το ευρύτερο  πρίσμα, τα συμφέροντα των δύο χωρών 'συναντώνται,' σε μία ευρύτερη περιοχή-ακτίνα. Ως προς αυτό, δύναται να προσθέσουμε πως, το συμβάν που πραγματοποιήθηκε στα ανοιχτά της Λιβύης, λειτουργεί ως εμπρόθετη 'θρυαλλίδα,' που αναδεικνύει τους βαθύτερους λόγους της κλιμακούμενης αντιπαράθεσης μεταξύ των δύο χωρών. 

Εάν η Γαλλία που είναι και πυρηνική δύναμη, επιδιώκει την συγκρότηση συμμαχιών με βάση παράκτιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (βλέπε Ελλάδα), όσο και με χώρες του 'Μαγκρέμπ' με διακύβευμα το να λειτουργήσει ως Μεσογειακή δύναμη, τότε, η Τουρκία, δύναται να νοηματοδοτήσει αυτό που ο Θάνος Βερέμης, αποκαλεί ως «ιαπωνική πάλη» στις Διεθνείς Σχέσεις, στο εγκάρσιο σημείο όπου ο πλέον αδύναμος αξιοποιεί «την ισχύ του αντιπάλου του για να τον νικήσει». 

Πραγματικά, ενέχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, θεωρητικά, η προσέγγιση της ασκούμενης Τούρκικης γεω-πολιτικής υπό το πρίσμα της ‘ιαπωνικής πάλης,' κάτι που μας επιτρέπει να πλησιάσουμε εγγύτερα το περιεχόμενο των Γάλλο-τουρκικών σχέσεων. Έτσι, μετά το περιστατικό της λελογισμένης παρενόχλησης της Γαλλικής φρεγάτας, η Τουρκία ακολουθεί μία πολιτική συγκεκριμένο τύπου, η οποία, αφενός μεν, αξιώνει, μέσω του υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου την έκφραση συγγνώμης από τη Γαλλική πλευρά, εγκαλούμενη ουσιαστικά για διασπορά ‘ψευδών ειδήσεων’ όσον αφορά το συμβάν στα ανοιχτά της Λιβύης, και, αφετέρου δε, αποφεύγει να αντικρούσει τις δηλώσεις του Εμμανουέλ Μακρόν, επιλέγοντας σε αυτό το πλαίσιο την πολιτική του έμμεσου κατευνασμού, ‘παίζοντας’ συνάμα με την Γαλλική ιστορική μνήμη που διαπερνάται από την αποικιοκρατική επέκταση και κυβερνολογική.

 Είναι σε αυτό το πλέγμα όπου και σχηματοποιείται το διεθνο-πολιτικό περίγραμμα της, κατά τον Θάνο Βερέμη, ’ιαπωνικής πάλης:’ Η Γαλλία προσλαμβάνεται ως αποικιοκρατική δύναμη με βεβαρημένο παρελθόν, για την οποία ορθή κίνηση είναι η ενασχόληση με τα του οίκου της, και όχι με το τι πράττει η Τουρκία στη Λιβύη.’ Η λεγόμενης «ισχύς του αντιπάλου» χρησιμοποιείται και αξιοποιείται συμβολικά-πολιτικά και ιστορικά, μετασχηματιζόμενη προς το πλαίσιο μίας μνήμης τραυματικής για τις αποικιοκρατούμενες χώρες. Και, για να ‘νικηθεί’ η Γαλλία σε ένα ευρύτερο ‘παίγνιο,’ ορθότερα για να οπισθοχωρήσει δραστικά, ως προϋπόθεση τίθεται το να αντικρίσει ευθέως το αποικιοκρατικό παρελθόν της, φέροντας αισθήματα ‘ενοχής.’ Η ‘ζώσα’ αντιπαράθεση μεταξύ μίας πυρηνικής και μίας οιονεί περιφερειακής δύναμης, εξελίσσεται προς διάφορες κατευθύνσεις, με το ιδιαίτερο στοιχείο που ανασύρεται στη δημόσια σφαίρα να είναι η απεύθυνση της Γαλλίας προς το ΝΑΤΟ, διαμέσου της υπουργού Άμυνας Φλοράνς Παρλί, για να εξεταστεί ενδελεχώς το περιστατικό. 

Με έναν ιδιαίτερο τρόπο, οι Γαλλο-τουρκικές σχέσεις ‘Νατοποιούνται,’  υπενθυμίζοντας τις Γαλλικές αμφιβολίες για τον σύγχρονο γεω-στρατηγικό ρόλο του οργανισμού όπως κωδικοποιούνται στην έκφραση «εγκεφαλικό νεκρό το ΝΑΤΟ» που χρησιμοποίησε ο Εμμανουέλ Μακρόν, καθιστώντας ευδιάκριτη την Γαλλική αντίληψη περί της κρίσης στρατηγικής που αντιμετωπίζει το ΝΑΤΟ, με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής αντίστοιχα, να αποδίδουν έμφαση στην δυνατότητα και στην ‘κρισιμότητα’ αύξησης των στρατιωτικών δαπανών των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ πάνω από το 2% του ΑΕΠ, πλαισιώνοντας εκ νέου το υπόβαθρο δράσεων που ανάγονται στη σφαίρα του γεω-πολιτικού, ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, και στον ευρωπαϊκό χώρο, με την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και την Ρωσική Ομοσπονδία. Η απόκλιση μεταξύ Γαλλίας και Ηνωμένων Πολιτειών είναι αντιπαράθεση στόχων και διακυβευμάτων. 

Η αντιπαράθεση των δύο δεν συνιστά παρά αντανάκλαση ενός ρευστού γίγνεσθαι που ιδίως στην Μεσόγειο εμπλέκει μία σειρά από δυνάμεις οι οποίες προβάλλουν δραστικά το ‘Δίκαιο’ των πράξεων τους. Η δε Γαλλία, κινείται πάνω στο έδαφος μίας Μεσογειακής πολιτικής, επιδιώκοντας να αναλάβει ρόλο ‘ρυθμιστή’ και μη απεμπολώντας τα συμφέροντα της.

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ