Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά;

 

Κάθε επιτυχία έχει τα επινίκια και τα… ευεργετήματά της. Γι’ αυτό και όταν τελειώνει ένα έργο χαίρονται πολλοί. Και οι του έργου και οι ενδιαφερόμενοι για το έργο κι οι «περιφερόμενοι» πέριξ του έργου. 

Η ολοκλήρωση σημαίνει «ένταλμα πληρωμής», δηλαδή σημαίνει ζεστό χρήμα και όταν υπάρχει χρήμα, υπάρχει και «άπλα» και άνεση και βέβαια και τα σχετικά κεράσματα.

Όταν το έργο είναι δημοτικό, οι πρώτοι που ξέρουν – πριν καν τον «ανάδοχο» - το πότε θα πληρωθεί ο εργολάβος και πόσα λεφτά θα πάρει ο εργολάβος, είναι η ίδια η διοίκηση, αφού αυτή είναι που υπογράφει τα σχετικά εντάλματα.

Με απλά λόγια, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους αναδόχους τέτοιων έργων, η διοίκηση ξέρει πότε είναι «φορτωμένοι» από χρήμα.

Κάτι τέτοιο έγινε πριν από όχι και πολύ καιρό με γνωστό επιχειρηματία, όταν – επί προηγούμενης διοίκησης – πήγαν να τον «δαγκώσουν» στο Δήμο Βέροιας με κάτι «δανεικά κι αγύριστα» που για να τα πάρει πίσω έτρεχε στα δικαστήρια ο άνθρωπος…

Ήταν οι μέρες που είχε κλείσει λογαριασμούς με τον Δήμο, πληρώθηκε για δουλειές και υλικά ένα σεβαστό ποσό και τον «μαρκάρανε» για «δανεικά για λίγες μέρες»… 

Δεν μπορούσε να πει «δεν έχω»… Θα του λέγανε «μας δουλεύεις; Χθες πήρες ένα σωρό λεφτά»…

Οπότε τι να κάνει ο άνθρωπος, τα έδωσε «για λίγες μέρες», μόνο που οι μέρες γίνανε πολλές και τελικά έτρεχε στα δικαστήρια για να πάρει πίσω τα παρ’ ολίγον «δανεικά κι αγύριστα»…

Κάθε εργολάβος, κατασκευαστής, επιχειρηματίας…. φροντίζει να έχει καλές σχέσεις με την τοπική διοίκηση. Όποια κι αν είναι αυτή. Ειδικά σε εποχές που η ιδιωτική πρωτοβουλία είναι σχεδόν εκμηδενισμένη και οι μεγάλες δουλειές γίνονται μόνο από το δημόσιο και την αυτοδιοίκηση.

Η σχέση αυτή μπορεί να είναι στενά επαγγελματική, αλλά δεν αποκλείεται να έχει και περισσότερα χαρακτηριστικά, όπως στήριξη και υποστήριξη της τοπικής Αρχής με πιο ενεργητικό τρόπο.

Άλλωστε ο κάθε επιχειρηματίας, εργολάβος ή ό,τι άλλο, είναι πολίτης με συγκεκριμένες πολιτικές απόψεις και επιλογές και δεν είναι μεμπτό να εκφράζει μια πιο «έμπρακτη» στήριξη. 

Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν και οι «νόμοι της πιάτσας», άγραφοι κανόνες οι οποίοι – εκτός από σπάνιες περιπτώσεις – τηρούνται πάντα.

Ακόμη και ο πιο «σφιχτός» επιχειρηματίας όταν τελειώσει μια δουλειά και λάβει την αμοιβή του, θα προσφέρει ένα κέρασμα, θα κάνει ένα τραπέζι στους συνεργάτες του, σε μερικούς φίλους, ίσως και σε μερικούς ακόμη φίλους που γίνανε «φίλοι» λόγω συγκυριών… Ο νοών, νοείτο…

Τα κεράσματα ποικίλουν ανάλογα… Από «έναν καφέ» μέχρι «ένα ουίσκι» ή ακόμη καλύτερα το αόριστο «κατιτίς» που εξαρτάται από το «πακέτο» της αμοιβής και το πόσο «φίλος» ήταν ο «περιφερόμενος», νταλαβεριτζής και παρέχων εκδούλευση στο να πει δυο καλά λογάκια προς τα έξω…

Τα γνωστά «δωράκια» για τα οποία εννοείται δεν κόβει κανείς τιμολόγια ή απόδειξη. «Μεταβιβάζονται» με μια χειραψία «χέρι με χέρι», αλλά υπάρχουν και τα «φακελάκια» όταν η δουλειά γίνεται πιο …προσεγμένα.

Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Όπως μια «κοινωνική επίσκεψη» με γλυκά, μόνο που μέσα στο κουτί δεν έχει μόνο τα φοντάν.

'Αλλοτε υπάρχει ένα πολύ φιλικό τηλεφώνημα του τύπου «περάστε αύριο πρωί απ’ το γραφείο μας που σας θέλει ο κ. διευθυντής».

Αυτό μπορεί να συμβεί άπαξ, αλλά αν ο νταλαβεριτζής τυγχάνει της ευαρέσκειας, μπορεί να κανονιστεί ένα πιο τακτικό πέρασμα απ’ το γραφείο για τα «δέοντα»…

Κοινώς αν είναι «δικό μας παιδί» και τα λέει και τα γράφει όπως πρέπει – κοινώς «παπαγαλάκι» - πρέπει να έχει τακτικά το κανναβούρι του για να κελαηδάει όπως πρέπει… Πώς αλλιώς;

Εντάξει, δεν ανακαλύψαμε την πυρίτιδα… Είναι γνωστά αυτά και στα παιδάκια του δημοτικού. 

Είναι και μικρή η κοινωνία, οπότε όλα μαθαίνονται. Και ποιος έδωσε, και που τα έδωσε, και ποιος τα πήρε και πόσα πήρε και ποιος έκανε το τηλεφώνημα «άνωθεν» και όλα τα σχετικά.

Αποδείξεις δεν υπάρχουν. Όχι. Είναι δουλειές «χεράτες»… Γίνονται, αλλά άπαντες δηλώνουν «παρθένες». 

Μόνο που καμιά φορά «στραβώνει» η δουλειά, χαλάει το «σύστημα» και οι παρεούλες, οπότε ανοίγουν στόματα και βγαίνει φόρα-παρτίδα όλο το παρασκήνιο. Με ονόματα μάλιστα… 

Ο κόσμος δεν είναι κουτός. Βλέπει ένα, καταλαβαίνει δέκα. Τον βλέπει τον άλλον που μέχρι χθες δεν είχε μαντήλι να κλάψει και ξαφνικά κυκλοφορεί σαν πρίγκιπας. Ε, λογικά «κονόμησε» κάνοντας μεροκάματα στα ροδάκινα, έτσι δεν είναι; 

Ξέρει η πιάτσα το κόστος ζωής και κάτι ψυλλιάζεται που τον βλέπει τον «ωραίο» πάντα αραχτό και πάντα στην «πούδρα»… Μάλλον ανακάλυψε το λεφτόδεντρο ο τύπος…

Έλα όμως που το λέει η σοφή παροιμία… «Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει»…

Γι’ αυτό έχει μεγάλη πλάκα που ξαφνικά κάποιους τους έπιασε τρελή χαρά αυτές τις μέρες… Τρελή χαρά… 

Κορδελίτσες ετοιμάζονται, φιέστες θα γίνουν, όλο και κανένα κέρασμα θα πέσει… Έτσι δεν είναι; 

Το λικέρ και το σοκολατάκι εννοούμε…

 

Δ. Καρ

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ