Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Στο πιο σύγχρονο δικαστικό μέγαρο της Ελλάδας δεν υπάρχει η στοιχειώδης φύλαξη – του Γιώργου Λιόλιου

 

9.30 το πρωί της Τετάρτης (29/7/2020), φθάνω στο υπερσύγχρονο δικαστικό μέγαρο της Βέροιας για να δικάσω μια υπόθεση μεταφερμένη από την εποχή της καραντίνας. 

Μια θλίψη ανεμίζει στο πάρκινγκ. Τα αυτοκίνητα ελάχιστα. Η παράταση του δικαστικού έτους και η μεταφορά των υποθέσεων που ματαιώθηκαν λόγω lockdown σε όλη την διάρκεια του Ιουλίου, είναι απλώς ένα κακόγουστο αστείο για εσωτερική κατανάλωση των ιθαγενών… Η ζέστη δείχνει τις άγριες διαθέσεις της από νωρίς. 

Μια ομάδα αντρών και γυναικών Ρομά, βρίσκει καταφύγιο στην σκιά των ελαχίστων δέντρων που βρίσκονται στον υπαίθριο χώρο στάθμευσης. Περιφέρομαι στο σχεδόν άδειο από δικηγόρους και πολίτες εσωτερικό αίθριο του δικαστικού μεγάρου, κρατώντας στο χέρι την μάσκα, που από σήμερα θεωρήθηκε υποχρεωτική σε κλειστούς χώρους (και τι πιο κατάλληλος χώρος από των δικαστηρίων όπου ως γνωστόν ο κορωνοϊός έχει προνομιακή θέση…). 

Μια λεκτική ένταση στην μία από τις δύο εισόδους του δικαστικού μεγάρου μεταξύ Ρομά, αφήνει καθένα δικηγόρο αδιάφορο, καθώς γνωστό το φαινόμενο. Τίποτα δεν προμήνυε την απειλή σφαγής ανθρώπων που θα ακολουθούσε λίγα λεπτά αργότερα. 

Καπνίζω στον εξωτερικό χώρο της κύριας εισόδου, παρακολουθώντας μια ομάδα νεαρών να συσπειρώνεται σε απόσταση 100 μ.. Και πάλι δεν έδωσα σημασία… Σβήνω το τσιγάρο και διασχίζω το εσωτερικό αίθριο του μεγάρου και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ξεσπά ένας άγριος καυγάς μεταξύ δεκάδων ατόμων που εισβάλλουν από τις δύο εισόδους του μεγάρου στο εσωτερικό του. 

Μόλις που απομακρύνομαι από το πεδίο μάχης, δύο ομάδες Ρομά, με ρόπαλα κι άλλα αντικείμενα, επιτίθενται η μία στην άλλη με άγριες διαθέσεις. 

Παρακολουθούμε εμβρόντητοι το θέμα αλλά όχι πρωτόπειροι (έχουμε παρακολουθήσει στο παρελθόν παρόμοια περιστατικά). Ωστόσο το μένος και η ένταση ήταν πραγματικά πρωτόγνωρη. 

Μια αστικής φύσης υπόθεση πυροδότησε μια βεντέτα και μια συμπλοκή με μάχη άνευ προηγουμένου μεταξύ δεκάδων ανθρώπων. Οι ξυλοδαρμοί ήταν ανελέητοι και το μένος είχε ξεκάθαρη δολοφονική πρόθεση. 

Από καθαρή τύχη δεν θρηνήσαμε θύματα. Το περιστατικό με κάποια διαλείμματα διήρκεσε περίπου ’45 λεπτά, με κάθε επεισόδιο να γίνεται ακόμη πιο σκληρό παρά την επέμβαση στο τέλος των αστυνομικών δυνάμεων. 

Οι δίκες που κανονικά θα ξεκινούσαν στις 10 π.μ., ξεκίνησαν με μεγάλη καθυστέρηση λόγω των γεγονότων, και δικηγόροι, δικαστές, διάδικοι και πολίτες υποκρινόμασταν ότι προστατεύουμε εαυτούς κι αλλήλους φορώντας μάσκες, ενώ πριν λίγα λεπτά κινδυνεύαμε για την σωματική ακεραιότητα και την ζωή μας την ίδια από το ενδεχόμενο να βγάλει κάποιος ένα πιστόλι και να πυροβολεί άκριτα.

Στο πιο σύγχρονο δικαστικό μέγαρο της Ελλάδας δεν υπάρχει η στοιχειώδης φύλαξη (αστυνομική ή ιδιωτική). Δεν υπάρχει οποιοσδήποτε στοιχειώδης έλεγχος στις εισόδους, δεν υπάρχει ούτε καν πύλη ανίχνευσης αντικειμένων. Δεν έχει εκπονηθεί ή εφαρμοσθεί κανένα σχέδιο τρωτότητας του δικαστικού μεγάρου ή διαχείρισης κρίσης. 

Δικηγόροι, δικαστές, εισαγγελείς και δικαστικοί υπάλληλοι εργάζονται υπό συνθήκες «εθελούσιας» έκθεσης σε κίνδυνο. Η αίσθηση ανομίας που τείνει να επικρατήσει οριζόντια στην κοινωνική πραγματικότητα (βλ. πρόσφατες υποθέσεις) εκθέτει σε άμεσο κίνδυνο το πιο «θυμικό μαγαζί» της ελλαδικής πραγματικότητας, όπου ο πολίτης πάει για να βρει το δίκαιο του είτε με τον δικηγόρο του είτε με την καραμπίνα. 

Στην δεύτερη περίπτωση τα βόλια σκάνε επί δικαίων όμως… Είναι διάχυτη στο διαδίκτυο η ευχή ή η ευχαρίστηση για τον θάνατο ενός δικαστή, ενός εισαγγελέως ή ενός δικηγόρου (ειδικά οι δικηγόροι δεν έχουμε και ιδιαίτερα προνομιακή θέση στην καρδιά του πολίτη…). 

Ας είναι… Έτσι κι αλλιώς σε τούτη την χώρα «σκοτώνουμε» με πολιτική βούλα τους εισαγγελείς. Γιατί να μην οπλίσει το χέρι του ο πολίτης. 

Καλό καλοκαίρι και να φοράτε την μάσκα συνεχώς και προσεκτικά. Διότι μόνον η μάσκα προστατεύει…! Για να μπορούμε να χαρούμε την θάλασσα κι αυτό το καλοκαίρι!» …


*Του Γιώργου Λιόλιου - Στην μνήμη του δικηγόρου Χρήστου Μπάκα, αν. καθηγητή του Ποινικού Δικαίου, που δολοφονήθηκε το 1993 την ώρα που αγόρευε.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ