Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Για τις κινητοποιήσεις στο Ισραήλ - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

«Ζευγάρια παντρεύονται γλεντοκοπούν με τους μνηστήρες χωρίζουν Μονάχα ο Άργος τον Οδυσσέα προσμένει είκοσι χρόνια συναπτά Μένουν πιστά εντέλει μονάχα τα σκυλιά» (Γιάννης Στρούμπας, ’20 Χρόνια Γάμου’)

Τις τελευταίες ημέρες, πραγματοποιείται μία σειρά διαδηλώσεων στο Ισραήλ, με πλήθος συμμετεχόντων να θέτουν ως βασικό διακύβευμα την παραίτηση του Ισραηλινού πρωθυπουργού, Βενιαμίν Νετανιάχου.

 Όπως διαβάζουμε στην εφημερίδα 'Η Καθημερινή' που εν προκειμένω, αναδημοσιεύει πληροφορίες από το 'Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων' και επίσης, από το πρακτορείο 'AFP': «Στο Τελ Αβίβ, εκατοντάδες άνθρωποι διαδήλωσαν κατά της ανεργίας και της έλλειψης βοήθειας από την κυβέρνηση, σύμφωνα με τοπικά ΜΜΕ. Ένα πλήθος συγκεντρώθηκε επίσης μπροστά από την κατοικία του πρωθυπουργού στην Ιερουσαλήμ, όπου οι διοργανωτές έκαναν λόγο για χιλιάδες ανθρώπους που καλούσαν τον Νετανιάχου να παραιτηθεί. Ισραηλινοί διαδήλωσαν ακόμη μπροστά από την ιδιωτική κατοικία του πρωθυπουργού στην παραλιακή πόλη Καισάρεια (δυτικά). Οι διαδηλωτές, φορώντας στην πλειονότητά τους μάσκες, κατηγορούν τον Νετανιάχου για διαφθορά και ότι δεν κατάφερε να περιορίσει την επιδημία της COVID-19 και να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση».

 Ως προς το ίδιο το πλαίσιο των διαδηλώσεων, θα αναφέρουμε ό,τι διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στο Ισραήλ και την περίοδο λίγο μετά την άρση των περιοριστικών μέτρων ή της βιο-πολιτικής της 'καραντίνας,' με παρόμοια θεματολογία και με μία χωροταξική διάσταση που εμπρόθετα επαναπροσδιόριζε τις σημάνσεις της πανδημικής κρίσης: Κύρια οι διαδηλωτές τηρούσαν τις αποστάσεις ασφαλείας μεταξύ τους, θέτοντας στο στόχαστρο της κριτικής τον πρωθυπουργό Νετανιάχου και την Ισραηλινή κυβέρνηση. 

Εστιάζοντας δε, στην κριτική των συμμετεχόντων στις διαδηλώσεις, παρατηρούμε ό,τι συναρθρώνεται η κοινωνική-οικονομική και συνάμα υγειονομική διάσταση, σχετικά με την πανδημία, την στρατηγική διαχείριση της και τις προεκτάσεις της, με την κυβέρνηση να εγκαλείται για διαχειριστική 'ανεπάρκεια,' με το στοιχείο της διαφθοράς και δη της άμεσης κυβερνητικής διαφθοράς που θεωρείται ό,τι 'εγγίζει' και τον ίδιο τον πρωθυπουργό της χώρας, εκεί όπου η διαφθορά και η ουσιώδης ανάδειξη της αναπαρίστανται ως ζήτημα δημοκρατίας.

 Όσον αφορά το προσίδιο ζήτημα της διαφθοράς, ιδωμένης υπό το πρίσμα της διαμεσολάβησης ιδιωτικών συμφερόντων και πολιτικών προσώπων, έχουν ήδη απαγγελθεί κατηγορίες εναντίον του πρωθυπουργού της χώρας Βενιαμίν Νετανιάχου. 

«Εδώ και πολλές εβδομάδες, οι διαδηλωτές διαμαρτύρονται για τον Νετανιάχου, εναντίον του οποίου απαγγέλθηκαν κατηγορίες τον Νοέμβριο του 2019 για διαφθορά, απάτη και κατάχρηση εμπιστοσύνης σε τρεις υποθέσεις, κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά για έναν εν ενεργεία πρωθυπουργό». 

Ο λόγος περί διαφθοράς σε κοινωνικό-κινηματικό επίπεδο, προσδιορίζει εκ νέου και 'φορτισμένα,' το ζητούμενο πρόσληψης της διαφθοράς και υπό το πρίσμα της νομιμοποίησης η οποία και, «απαιτεί την πλήρωση και των δύο προϋποθέσεων: της νομιμότητας και της ηθικής βάσης των συμπεριφορών και των πρακτικών», κατά την διατύπωση της Ιωάννας Τσίγκανου, που θέτει στο επίκεντρο της την ρήση του πρώην υπουργού του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας (Νέα Δημοκρατία), Γιώργου Βουλγαράκη, «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό».

 Έτσι, έχουμε να κάνουμε, με ένα σχήμα τύπου 'διαφθορά-νομιμοποίηση-δημοκρατία,' η ιδιαίτερη προβολή του οποίου, αφενός μεν συνέχει πολιτικά-αξιακά, το «κοινωνικό σώμα» (Ιωάννα Τσίγκανου) που διαδηλώνει, και, αφετέρου δε, καθίσταται το έδαφος πάνω στο οποίο και λαμβάνει χώρα η συγκρότηση της αντίστιξης μεταξύ αυτού του 'σώματος' και του 'διεφθαρμένου' Νετανιάχου, στο εγκάρσιο σημείο όπου οι πολιτικές αναφορές λαμβάνουν ένα ηθικιστικό έως 'βίαιο' επίχρισμα. 

Μάλιστα, είναι ενδεικτικό το ό,τι σε μία εκ των διαδηλώσεων αυτών, αναδύεται στη δημόσια σφαίρα η λογική της 'performance,' που θέλει να είναι κάτι περισσότερο από ένα, κατά την αναλυτική του Ernesto Laclau, «κενό σημαίνον», με μία ομάδα διαδηλωτών, να σχηματίζει μία εν-σώματη 'ασπίδα' (οι κινητοποιήσεις εν ευρεία εννοία, 'σωματικοποιούνται'), χρησιμοποιώντας προσθετικά αλλά και κύρια πολιτικοϊδεολογικά, ασπίδες που αναγράφουν την φράση 'Ασπίδα της Δημοκρατίας.'

 Σε αυτό το πλαίσιο, ο συνθηματολογικής χροιάς υιοθετούμενος λόγος, προσιδιάζει προς μία μορφή αυτο-προσδιορισμού που προτάσσει το σημαίνον της 'Δημοκρατίας,' και περαιτέρω, τα κοινωνικά υποκείμενα, ως 'υπερασπιστές' της 'Δημοκρατίας' που 'απειλείται' άμεσα, από τον 'διαπλεκόμενο' Νετανιάχου' ενώ παράλληλα, το ίδιο το πλήθος που κινητοποιείται, εν συνόλω, είναι η 'ασπίδα' της Ισραηλινής πολιτείας και δημοκρατίας. 

Ο όρος 'ασπίδα της δημοκρατίας,' λειτουργεί ως «λόγος», για να παραπέμψουμε στον Γιώργο Κατσαμπέκη, αποκαλύπτοντας την ταυτότητα των διαδηλωτών, που δεν επιζητούν παρά την εμβάπτιση στα νάματα μίας νέας αξιο-θεμελίωσης, δημοκρατικού τύπου. Όμως, ο αστερισμός των κινητοποιήσεων που πραγματοποιούνται σε μία σειρά από πόλεις του Ισραήλ, συμπεριλαμβάνει δραστικά και την εναντίωση στην τρέχουσα διαχείριση της πανδημικής κρίσης, μαζί και τις κοινωνικές-οικονομικές της συνέπειες. 

Παραπέμποντας στον Charles Tilly, που με τη σειρά του παραπέμπει στον Ταλχούν, θα επισημάνουμε πως οι κινηματικές διεργασίες στο Ισραήλ κινούνται πάνω σε έναν διττό άξονα. Εξηγούμαστε: Στις πρόσφατες διαδηλώσεις ή αλλιώς, κινηματικές δράσεις στο Ισραήλ, οι «διεκδικήσεις ταυτότητας» (διαφθορά/δημοκρατία ή η διαφθορά ως ζήτημα δημοκρατίας), συναρθρώνονται με τις «διεκδικήσεις προγράμματος», οι οποίες ως εικόνα, προτάσσουν την διαχειριστική αδυναμία και την συνακόλουθη αλλαγή στους τρόπους αντιμετώπισης της πανδημίας στη χώρα. 

Οι δύο διαστάσεις δεν απομακρύνονται αισθητά η μία από την άλλη, αλλά, αντιθέτως, αλληλο-τροφοδοτούνται προσδίδοντας στο κοινωνικό κίνημα ιδιαίτερη δυναμική. Μία δυναμική που δεν σχετίζεται με συγκρουσιακά χαρακτηριστικά, αλλά με την ανάσυρση, σε πραγματικό χρόνο, μίας ‘κρίσης εμπιστοσύνης’ από πλευράς διαδηλωτών επί του χώρου και δη του δημόσιου χώρου, προς την κυβέρνηση Νετανιάχου και προς τον ίδιο τον πρωθυπουργό, με την ικανότητα διακυβέρνησης, ικανής διακυβέρνησης να τίθεται στο επίκεντρο.

 Υποθέσεις διαφθοράς που συνδέονται με πολιτικά πρόσωπα, δύνανται να προκαλέσουν κρίση εμπιστοσύνης σε πολιτικά κόμματα, θεσμούς και πρόσωπα, ή αντίστοιχα, να οξύνουν μία ήδη προϊούσα κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης (βλέπε την περίπτωση του ΠΑΣΟΚ και του πρώην υπουργού Άκη Τσοχατζόπουλου). Με την διαφθορά να ορίζεται ως ‘γραμμή’ συναλλαγής και ‘αμοιβαίου οφέλους.’

Στο Ισραήλ,  διαδηλωτής αναπαράγει μία γλώσσα η οποία και νοηματοδοτεί  το πλέγμα της μείζονος ‘απόστασης’ που ‘χωρίζει’ τον ‘λαό’ από τις ‘ελίτ,’ κοινωνικές και πολιτικές. Υπόγεια, μία διχοτομική έως αντι-ελιτιστική προσέγγιση του κοινωνικού και πολιτικού γίγνεσθαι σχηματοποιείται, στο σημείο όπου ο πρωθυπουργός δεν ‘ενσαρκώνει’ την έλλειψη διαφάνειας. Οι, σύμφωνα με τον Ευθύμη Παπαβλασόπουλο,  «διασταυρούμενες πιέσεις αρνητικών αναπαραστάσεων και αναφορών», αναγνωρίζουν τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, με τις ψηφίδες που συνθέτουν το όλο ρεπερτόριο διαμαρτυρίας να είναι βαθιές και όχι συγκυριακές.

 Η διακυβέρνηση Νετανιάχου ‘αποδοκιμάζεται’ εντός των κοινωνικών-κινηματικών διαδηλώσεων, κάτι που ωθεί στο να προσθέσουμε ό,τι δημιουργούνται συνθήκες κοινωνικής-πολιτικής ‘απαξίας,’ καθιστώντας το Ισραηλινό πολιτικό μωσαϊκό ιδιαίτερα σύνθετο στο βαθμό που στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές το κόμμα ‘Λικούντ’ του  πρωθυπουργού έλαβε ένα σχετικά υψηλό ποσοστό. Οπότε, αναλυτικά, ορθότερο είναι να λεχθεί ό,τι η κινηματική ‘απαξία’ συνυπάρχει με την έκφραση υποστήριξης, προσδοκίας ή και αναμονής, στοιχεία που  προσδίδουν στο κόμμα ‘Λικούντ’ την πολυπόθητη ‘κυβερνησιμότητα’ έστω και υπό την μορφή της σύμπραξης με το ‘Κυανόλευκο’ κόμμα. 

Λαμβάνοντας υπόψιν την πραγματοποίηση των διαδηλώσεων στο Ισραήλ, που εκδιπλώνονται σε διάφορες πόλεις της χώρας, θα ειπωθεί πως στη χώρα διαμορφώνεται μία εύθραυστη κοινωνική-πολιτική ισορροπία.

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ