Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Εδώ και ένα χρόνο ο Ορέστης μας βλέπει από ψηλά…

 

Ήταν μέσα Οκτωβρίου. Παραμονές των Ελευθέριων της πόλης. Επί δυο μέρες πονούσα φριχτά. Με τη μόνιμη απροθυμία μου να προσφύγω στη φροντίδα των αξιοσέβαστων γιατρών, προσπαθούσε να αντιμετωπίσω την κατάσταση με τσαγάκια, θεωρώντας ότι επρόκειτο για κάποιο κρυολόγημα.

Όπως αποδείχτηκε, έκανα ό,τι χρειαζόταν για να περάσω απέναντι την λίμνη Αχερουσία.

Τη δεύτερη μέρα ο πόνος ήταν αφόρητος. Παρ’ όλα αυτά ξαναπήγα στην εφημερίδα. 

Υπέφερα… Δεν ήταν ανάγκη να το πω…. Φαινόταν… Βογκούσα…

Είναι κάποια πράγματα στη ζωή που εξαρτιόνται από μια λεπτομέρεια. Μια  συγκυρία. Μια στιγμή.

Πιστεύω ότι τον καθένα μας τον ακολουθεί ένας άγγελος. Κι αυτός αποφασίζει. Πολύ περισσότερο για κάτι ξεροκέφαλους που πάνε συνεχώς γυρεύοντας….

«Φύγε», μου είπαν… «Πήγαινε να ξαπλώσεις… Είσαι χάλια»….

Το ότι είμαι ακόμη ζωντανός οφείλεται σε δυο πράγματα. Το πρώτο ήταν ότι δεν έφυγα…

Το δεύτερο είναι ότι δεν άργησε να εμφανιστεί ο άγγελος. 

Ο άγγελος ήταν ένας ηλικιωμένος, γλυκός άνθρωπος γεμάτος σπιρτάδα και καλοσύνη. 

Ο Ορέστης ήρθε να αφήσει το χειρόγραφο σχόλιό του, στη μόνιμη στήλη που κρατούσε στην εφημερίδα ως «Επίκαιρος»…

Ήμουν στο πατάρι και άκουσα συνομιλίες κάτω. Κάποια στιγμή με φώναξε ο Μιχάλης. Κατέβηκα.

«Αυτός πονάει», είπε στον Ορέστη. «Για δες τι έχει…»

Εκεί στο γραφείο της διεύθυνσης της εφημερίδας «Λαός» εκείνο το βράδυ πήρα «βίζα» για τον απάνω κόσμο.

Ο Μιχάλης έκλεισε τις περσίδες της τζαμαρίας, ενώσαμε δυο πολυθρόνες και το γραφείο μετατράπηκε σε πρόχειρο ιατρείο.

Ο Ορέστης πάτησε μερικές φορές στο σημείο που πονούσα. Ξαναπάτησε…  Τον κοίταζα στα μάτια για να καταλάβω. Στο βλέμμα του είδα μια σκιά. 

Γύρισε, κοιτάχτηκε με τον Μιχάλη και σήκωσε το ακουστικό του τηλεφώνου. 

«Ορέστης Σιδηρόπουλος», είπε «Ένα ασθενοφόρο αμέσως στην εφημερίδα «Λαός»…

Προσπάθησα να σηκωθώ, αλλά δε μπόρεσα.. 

«Γιατρέ, τι συμβαίνει», είπα γεμάτος ανησυχία… 

Δε θα ξεχάσω το βλέμμα του. Ένα βλέμμα αγάπης μαζί με εκείνο το αστείρευτο, κοφτερό χιούμορ του…

Έσκυψε επάνω μου, έβαλε το χέρι του στο πρόσωπο μου σαν χάδι και μου είπε:

«Δημήτρη μου… Έχουμε δύο επιλογές. Ή σήμερα μπαίνεις χειρουργείο ή αύριο σε… ψέλνουμε»…

Σταμάτησε, πήρε μια ανάσα και συνέχισε: «Το προλάβαμε… Μην ανησυχείς… Όλα τα πάνε καλά»…

Οξεία περιτονίτιδα ήταν το «κρυολόγημα» που νόμιζα και προσπαθούσα να το καταπολεμήσω με ζεστό τσάι, δηλαδή ό,τι χειρότερο μπορούσα να κάνω….

Στο νοσοκομείο με βάλανε στο χειρουργείο κατεπειγόντως. Η επέμβαση κράτησε ώρες.

Βγήκα από το νοσοκομείο μια βδομάδα αργότερα. Με μια μεγάλη ουλή για πάντα…

Στο διάστημα αυτό ο Ορέστης ήρθε να με δει δυο φορές. Κι όπως έμαθα αργότερα, τηλεφωνούσε κάθε μέρα για να μάθει πως είμαι…

Εκείνο το βράδυ ήταν να φύγω νωρίτερα από την εφημερίδα. Να πάω στο σπίτι και να ξαπλώσω. Πίνοντας ενδεχομένως ακόμη ένα τσαϊ για να περάσει ο πόνος. Μάλλον το τελευταίο μου. Με οξεία περιτονίτιδα!!!

Ήταν βέβαιο ότι το επόμενο πρωινό δεν θα μ’ έβρισκε στον απάνω κόσμο. 

Ήμουν μια ανάσα από το «δεύτε τελευταίον ασπασμόν» και δεν το ήξερα. 

Το ήξερε όμως ο καλός άγγελος. Ήταν ο Ορέστης που με πρόλαβε στο δρόμο, με κατέβασε απ’ τη βάρκα της Αχερουσίας και με γύρισε πίσω, στη ζωή….

Λίγο πριν, λίγο μετά δεν θα υπήρχε το μετά. 

Το άγγελο της ζωής τον λέγανε Ορέστη Σιδηρόπουλο. 

ΥΓ. Συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη μέρα που μας αποχαιρέτισε. 

Ο «επίκαιρος» σιώπησε, τα  ξωτικά στα παραμύθια που έγραφε απόμειναν λυπημένα κι εμείς δεν ξανάδαμε το «αιώνιο έφηβο», που παρά τα 89 του χρόνια κατέβαινε με το μπαστουνάκι του το δρόμο και έχει πάντα ένα γλυκό χαμόγελο, μια σοφή κουβέντα και μια πνευματικότητα που μόνο σε ανθρώπους με Παιδεία και μεγαλείο ψυχής συναντάς.  

Παιδί αψήφησε τον θάνατο και μετέφερε σημειώματα και όπλα.
Μεγαλώνοντας αγάπησε ακόμη πιο πολύ τη ζωή και τους ανθρώπους. Και με «όπλο» την επιστήμη του, πάλευε με τον πόνο και αγωνιζότανε για να προσφέρει ανακούφιση, θεραπεία, υγεία και ζωή.

 Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν. Κάποιοι άλλοι απλά αλλάζουν τόπο. Όπως ο Ορέστης Σιδηρόπουλος….

Γιατί δεν έφυγε ο Ορέστης Σιδηρόπουλος… Απλά δεν μένει πια στην οδό Βερόης. Περνοδιαβαίνει στον ουρανό… Και κάνει συντροφιά στον «κλειδοκράτορα»… 

Τυχερέ Άγιε Πέτρο!!!... Έχεις τόσο όμορφη παρέα… 

 

Δ.Καρ.

 

Ορέστης Σιδηρόπουλος - αποσπάσματα από ανέκδοτη συνέντευξη

 

 

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ