Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Για την Γαλλική γεω-πολιτική - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

Πριν από λίγες ημέρες, ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, πραγματοποίησε την πρώτη του επίσημη επίσκεψη στο Ιράκ και στην πρωτεύουσα Βαγδάτη. Όπως διαβάζουμε στην περισσότερο ειδησεογραφικού τύπου ιστοσελίδα 'Euro2day.gr,' ο Γάλλος πρόεδρος αναφέρθηκε στον βασικό στόχο της επίσκεψης του στη χώρα της Μέσης Ανατολής:  «Ο Μακρόν, που βρισκόταν στον Λίβανο τις δύο προηγούμενες ημέρες, δήλωσε ότι στόχος της επίσκεψής του στο Ιράκ είναι να επικεντρωθεί στην έναρξη «μιας νέας πρωτοβουλίας σε συνεργασία με τον ΟΗΕ για την προώθηση της εθνικής κυριαρχίας» της χώρας».

Η Γαλλική φιλόδοξη διπλωματικά πρωτοβουλία για την έναρξη μίας διαδικασίας για την «προώθηση» και εμβάθυνση της Ιρακινής «εθνικής κυριαρχίας», από κοινού με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (η αναφορά στον ΟΗΕ ενέχει τους όρους της 'πολυμερούς' πρωτοβουλίας), δεν δύναται να ιδωθεί ξεχωριστά από την ανάπτυξη της Γαλλικής γεω-πολιτικής έτσι όπως αρθρώνεται την τελευταία περίοδο. 

Διαφορετικά ειπωμένο, η επίσκεψη του Εμμανουέλ Μακρόν στη Βαγδάτη, δεν επι-τελείται 'εν κενώ,' και περαιτέρω, δεν καθίσταται αποκομμένη από τις ευρύτερες και γεω-πολιτικές κινήσεις της Γαλλίας στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και πλέον της Μέσης Ανατολής, εκεί όπου διαμορφώνεται, άλλοτε άμεσα και έντονα και άλλοτε περισσότερο μακρόσυρτα, ένα «νέο περιβάλλον ασφάλειας», για να παραπέμψουμε στην περί 'διεθνούς ασφάλειας' ανάλυση της Μαίρης Μπόση. 

 Η προεδρία Μακρόν, ιδίως τον τελευταίο χρόνο, ασκεί το  είδος της ενεργητικής διπλωματίας (για την «διπλωματία των κανονιοφόρων», αντίστοιχα, βλέπε Μαίρη Μπόση), με τέτοιον τρόπο, ώστε να διαφοροποιείται αισθητά και από την λογική της στρατηγικής εξισορρόπησης που διέκρινε κύρια την προεδρία του Γάλλου προέδρου Ζακ Σιράκ, η οποία και ως σημείο αναφοράς έθεσε την εναντίωση στην στρατιωτική εισβολή των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στο Ιράκ, το 2003, χώρα την οποία επισκέφθηκε ο πρόεδρος Μακρόν, αλλά, και από την κατά βάση ευρω-κεντρική διπλωματική πολιτική που ακολούθησε ο Νικολά Σαρκοζί.

 Αντίστοιχα, η ασκούμενη γεω-πολιτική του εκλεγμένου με την υποστήριξη του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Φρανσουά Ολάντ (2012-2017), έτεινε προς την συνάρθρωση της πολιτικής παρέμβασης σε πρώην Γαλλικές αποικίες (Μάλι), ακόμη και με ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση, με την υπολογισμένου ρίσκου εμπλοκή σε 'καυτά' πολεμικά μέτωπα της ευρύτερης περιοχής, όπως είναι αυτό της Συρίας. 

Εμπλοκή που έλαβε χώρα υπό τον μανδύα αντιμετώπισης της 'Ισλαμικής τρομοκρατίας,' όπως εκφράσθηκε μέσω της δράσης και δη της βίαιης δράσης της οργάνωσης 'Ισλαμικό Κράτος.' Η ενεργητική Γαλλική διπλωματία, ασκείται σε έναν χώρο ο οποίος, αφενός μεν περιλαμβάνει τον θεωρούμενο ως 'ζωτικό χώρο' της Γαλλίας, ήτοι το τρίγωνο Μεσόγειος Θάλασσα-Βόρεια Αφρική-Ζώνη του Σάχελ, εκεί όπου οι διεργασίες και η Γαλλική παρέμβαση πύκνωσαν μετά την άμεση εμπλοκή της Τουρκίας στις εξελίξεις στη Λιβύη και στη διασφάλιση από την ίδια σημαντικού ρόλου στη χώρα, με την ίδια να προβαίνει και σε μία εμπρόθετη 'προβολή ισχύος,' και, αφετέρου δε, στο χώρο εκείνο που περιλαμβάνει την περιοχή που εν ευρεία εννοία θα αποκαλέσουμε ως 'Μέση Ανατολή.' 

Ως προς αυτό, η κινητικότητα που ανέπτυξε η Γαλλία μετά την μείζονα έκρηξη στο λιμάνι της Βηρυτού στις αρχές Αυγούστου, με τον Γάλλο πρόεδρο να έχει επισκεφθεί ήδη δύο φορές τον Λίβανο, ακολουθείται από την επίσκεψη Μακρόν στο Ιράκ, κίνηση που σχετίζεται με το ό,τι η Γαλλική γεω-πολιτική επιδιώκει να αποκτήσει βάθος και 'έντονο' αποτύπωμα στην περιοχή, συμμετέχοντας στους περιφερειακούς-ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς (ιμπεριαλιστική δύναμη)  και στις ανακατατάξεις που λαμβάνουν χώρα. 

Εδώ, ο Λίβανος είναι η χώρα-κλειδί, καθότι μέσω αυτού και του 'τραυματικού' γεγονότος της έκρηξης στο λιμάνι της Βηρυτού, επιχειρείται η περαιτέρω Γαλλική στρατηγική 'διείσδυση' στην περιοχή και στα ανοιχτά μέτωπα της, κάτι που την φέρνει σε μία χώρα όπου και μετά από την στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ το 2003, μία σειρά από περιφερειακές δυνάμεις (Τουρκία, Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν), παρεμβαίνουν. Και την φέρνει στο Ιράκ με έναν τρόπο που προσομοιάζει σε ό,τι ο Basedon Wight ορίζει ως «ορθολογισμό» στις Διεθνείς Σχέσεις, στο εγκάρσιο σημείο όπου εμφανίζεται (έμπρακτος ορθολογισμός) η επίγνωση, σύμφωνα με τα λεγόμενα του προέδρου Μακρόν, ότι είναι «ζωτικής σημασίας» για το Ιράκ, το να μην «κυριευθεί από τις περιφερειακές δυνάμεις και την ισλαμική τρομοκρατία».

Η ρητή αναφορά από τον Γάλλο πρόεδρο σε ‘περιφερειακές δυνάμεις’ σημασιοδοτεί, ίσως για πρώτη φορά από πλευράς Γαλλίας τα τελευταία χρόνια, την παραδοχή ό,τι στο μετα-ψυχροπολεμικό διεθνικό γίγνεσθαι οι περιφερειακές δυνάμεις όπως εδώ η Τουρκία και η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, καθίστανται πόλοι ανάδυσης ισχύος, με το μετα-πολεμικό σύνθετο τοπίο, κοινωνικά και πολιτικά, του Ιράκ, να αποτελεί μείζον πεδίο συγκρότησης συμμαχιών και εμβάθυνσης της γεω-πολιτικής και γεω-στρατηγικής παρουσίας χωρών όπως το Ιράν. 

Για την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, το Ιράκ με το έντονο, για την ίδια, συμβολικό, ιστορικό, και θρησκευτικό βάρος, διατηρεί το 'προνόμιο' της επι-τέλεσης ενός πολέμου φθοράς, κύρια προς τις Αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις που εδρεύουν εκεί. Λαμβάνοντας το νήμα από πιο πάνω, θα επισημάνουμε πως για την Γαλλία η Ιρακινή ‘εθνική κυριαρχία’ συμβαδίζει με την εννοιολόγηση της 'ασφάλειας' υπό τα επι-γενόμενα χαρακτηριστικά της 'αποτροπής' του διττού 'κινδύνου,' ή αλλιώς, με ορίζουσα την ανάλυση του Barry Buzan, υπό το πρίσμα της «απαλλαγής από τον κίνδυνο».

Η Γαλλική γεω-πολιτική αναζητεί τα κατάλληλα ερείσματα, διακρατώντας ως βαθύτερο κίνητρο την εμπλοκή στο νέο ‘μήλον της έριδος’ της διεθνούς διπλωματίας και γεω-πολιτικής-γεω-στρατηγικής, ήτοι την εμπλοκή στην περιοχή της Ευρασίας. Ευρύτερα ομιλώντας, θα χρησιμοποιήσουμε τον όρο «μηχανισμός» του Γάλλου ιστορικού Jean-Baptiste Duroselle. Και θα τον χρησιμοποιήσουμε όχι φορμαλιστικά ή μηχανιστικά, αλλά ως όρο που μας προσφέρει την δυνατότητα μελέτης των διαθέσιμων «επιλογών δράσης» της Γαλλικής διπλωματίας: Γιατί τώρα; Και γιατί σε αυτές τις περιοχές;, είναι δύο εύλογα ερωτήματα σχετικά με την Γαλλική εκδί-πλωση μίας γεω-πολιτικής και γεω-στρατηγικής που εάν θέλουν να αποκτήσουν κάτι αυτό είναι ο στρατηγικός ‘ειρμός’ και τα συγκεκριμένα βήματα κάθε φορά. Απαντούμε στο ‘γιατί τώρα;’ με βάση τις διαθέσιμες επιλογές της Γαλλίας. 

Γιατί η πολιτική στρατηγική Μακρόν θέλει την Γαλλία ενεργό και παρεμβατικό δρώντα σε μία μεγάλη ακτίνα με άξονα την αρχή η ‘Γαλλία είναι μεγάλη δύναμη και πρέπει να δρα ως μεγάλη δύναμη.’ Γιατί διαβλέπει τα συμφέροντα της να διακυβεύονται.  Γιατί η αποχώρηση της έτερης ισχυρής ευρωπαϊκής δύναμης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή της Μεγάλης Βρετανίας, δημιούργησε ένα κενό που σπεύδει να το εκμεταλλευθεί η Γαλλία, αξιοποιώντας τον ρόλο της, και τις συμμαχίες της εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί οι αντιφάσεις της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, την βοηθούν στο να παίξει το ‘χαρτί’ του ‘επανορθωτή,’ της ιστορικής συνείδησης της Ευρώπης αλλά και του ΝΑΤΟ, αναλαμβάνοντας καθήκοντα ‘ξυπνητηριού’  απέναντι στις προκλήσεις του πολυ-πολιτικού γίγνεσθαι. Γιατί αντιλαμβάνεται την Γαλλική διπλωματία ως δύναμη που πλέον δύναται να πατήσει γερά στα πόδια της, μεμονωμένα και μη.

 Και ‘γιατί σε αυτές τις περιοχές;’ Διότι, η Γαλλία ως ευρωπαϊκή-δυτική δύναμη που πρωτίστως εμβαπτίζεται στα νάματα αυτών των αναφορών, αντιλαμβάνεται την άνοδο και την ισχυροποίηση διαφόρων παικτών ως μείζονα πρόκληση για την ίδια και τον ευρωπαϊκό και δυτικό κόσμο.  Ο Γαλλικός μηχανισμός έχει τεθεί σε κίνηση. Η Γαλλική γεω-πολιτική, διαθέτοντας κάποιες προκείμενες, όπως είναι η καταπολέμηση 'Ισλαμικού Κράτους' που τίθεται πιο επιτακτικά από άλλους δρώντες, συνεπεία και εσωτερικών λόγων,  επενεργεί σε μία ευρεία ζώνη, προτάσσοντας και ταυτόχρονα προβάλλοντας, το πρόσημο της αποκατάστασης της ‘διεθνούς τάξης.’

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ